Het zijn nog altijd mijn wassende handen Het zijn nog altijd mijn bezorgde blikken. Het zijn nog altijd mijn hartkloppingen, wanneer er iemand niet op tijd thuis is. Maar ik word aan de kant gezet, als een stukje vuil, zomaar op de stoep. Ik ben net een hoopje zand, op het strand, dat wordt vertrappeld en meegesleurd door de zee. Ik ben het bezoedelende water, in een kristalhelder glas, dat uitgegoten wordt, tot de laatste druppel. Ik word met minachting bekeken, zelfs door mijn kleren geen, tot op het bot. Maar op mijn zerk zal er toch geschreven worden: “ hier rust mijn dierbare echtgenote en moeder.” Ingezonden door: Claire Vanfleteren