Kanker Vroeger was zij kalm, nuchter van geest. Nu is er iets geweest, waar ik geen vat meer op heb. Het is gewoon vergaan, weggeëbd. De branding is er nog, alleen in bitterheid, van het alleen zijn, de eenzaamheid. Het einde is in zicht, maar zal het beter smaken? Ze weet nergens van, wanneer, hoe? Dat maakt haar hele geest en lichaam moe. Wie het zal halen, weet ze niet? Strijden, opofferen en tranen, weet zij veel, maar zij heeft tijd nodig, wie weet…… Ingezonden door: Claire Vanfleteren ME; Niet meer zomaar! Opstaan zonder pijn en angst Snel kunnen lopen Lang kunnen staan Goed kunnen slapen Gewoon kunnen eten Kortom: Niet ZOMAAR doodgewoon heel gewoon doen! Wel zomaar meer! Genieten van mijn dierbaren Blij zijn met mijn vrienden Stil zijn van een boek Uitleven met schilderen of schrijven Muziek luisteren tot in mijn ziel Dansen in mijn hoofd Zingen met mijn stem Lachen of huilen van geluk Vrede en rust vinden in mijn huis Dromen van vleugels krijgen, met het gevoel naar een toekomst te vliegen, waarin een beter en gezonder leven voor me ligt. Ingezonden door: Hetty Reageren op dit gedicht? klik hier en mail Hetty Ellendig, miserabel, is hoe ik me voel! spieren slap, geslagen, weet je wat ik bedoel? beneveld, mistig in mijn hoofd, het lijkt of ik een 'te' zware helm moet dragen, en mijn schouders dit niet kunnen verdragen! 'k voel elke centimeter darm, alsof alles daarbinnen voortdurend aan 't verhuizen is! hoesten doet me nog meer door elkaar schokken, 't doet pijn hier in mijn borst! koorts komt, ebt langzaam weg, wanneer dat ooit es beteren gaat??? pilletjes slikken, kompressen leggen, baden in warm en koud water, alles helpt een beetje, maar echt vooruit gaat het niet! ellendig, miserabel, hoop dat 't morgen beter gaat! Ingezonden door Marga

Moeilijk uit te leggen Jelle je had de longziekte COPD Je was net 68 jaar, toen het begon. Longontsteking was vaak een deel, Benauwdheid maakte het tot een geheel, de medicijnen zorgden voor een jo-jo effect. Dan zagen de mensen je lopen, een andere keer weer op een scootmobiel gekropen. Dan probeerde je het weer uit te leggen, elke keer maar weer het zelfde verhaal op zeggen. Dat je lichaam loopt op zuurstof en medicijnen, die zorgen dat je lichamelijke ongemakken, tijdelijk verdwijnen. want helaas is de werkzaamheid veel te kort. Zo dat het bewegen weer slechter wordt, je was niet gelukkig met al die medicijnen, gelukkig ging je niet zitten te kwijnen. Dat probeerde je weer uit te leggen, telkens weer, tot dat je dacht nu doe ik het niet meer. ze bekijken het maar, want elke keer keken ze toch weer raar, want in deze wereld moet toch alles te zien zijn, En dat deed vreselijk pijn! Want geloven deden ze het niet, ze zien je nou, want op slechte momenten zien ze je niet dat je zo moet leven, dat bepaalde de ziekte COPD, Dat je niks meer kon, en af en toe een paar seconden eerder wel kon, Maar je moest jezelf wel blijven bewegen, anders werd je zo stijf, en dat hield het enigzins tegen. En wat de mensen er ook over zeggen jij had geen zin meer om het uit te leggen! Jelle is gestorven op 29 juli 2005 Tonny VanderGaast Reageren op dit gedicht? klik hier en mail Tonny Waarom is het ME mij gegeven Dit eenzaam leven Zoveel lieve mensen om me heen Toch het gevoel van altijd alleen Hoe was het ook al weer om op te staan zonder angst en pijn. Zonder je af te vragen hoe de dag die komen gaat mijn gevoel zal zijn Soms een lach heel vaak een traan Proberen sterk van geest te blijven om barricades te doorstaan Verwen mezelf met mooie bloemen dat maakt vaak toch blij Geniet van de kleine dingen is waar het om gaat zeggen zij Geld zegt mij niets, rijkdom is gezond zijn, rijkdom is leven en de natuur in met niets Hoe is het ook alweer om gewoon alles wat je graag lust te drinken en te eten Hoe is het ook alweer om je lichaam te laten doen zoals je hoofd het graag wil Hoe is het ook alweer om gewoon te leven Zal ik het ooit nog mogen beleven Simpele vraag, maar moeilijk antwoord Wie kan het mij geven, ik zou het graag willen weten. Ingezonden door: Hetty Reageren op dit gedicht? klik hier en mail Hetty Kanker... Eerst weet je niet wat zij voelt Weet je niet wat zij bedoelt Tot je ermee te maken krijgt Je wilt schreeuwen, je bent ernaar geneigd Maar toch doe je het niet je zwijgt Jullie zijn een echtpaar Je moet iets doen voor haar Je probeert iets te bedenken Misschien kan je haar iets schenken Maar je weet niet wat Omdat.... Misschien gister het laatste gesprekje met haar was. Ingezonden door: Anouk

Een dokter schrijft graag pillen Op menig gevraagd recept Meestal voor kalmeringsmiddelen En slaapmiddelen in bed Doorvragen is wat anders Verspilt zijn kostbare tijd Zit toch tussen patiënt"s oren Een recept is formaliteit Tallozen worden rustig gehouden Leven als zombie heel tevree Hun leven zonder plus en minnen Maar wat ze mankeren telt niet mee Blijkt dat het is wat anders Loost hij snel die hap Verwijst naar specialisten Aan hen is de volgende stap Mensen met echte klachten Belanden zo in de verkeerde hoek Als de dokter voor blijft schrijven Is genezing werkelijk zoek Ingezonden door: Henny Klaassen Kanker Mijn vader had kanker hij was erg ziek de dokters konden hem niet redden dat deed mij veel verdriet. ik gaf hem een kus ik zei; ik zou je nooit vergeten pap en hoorde ik een klap ik ging naar buiten maar zag niks ik ging weer terug naar mijn vader en daar lag ie..dood hij was DOOD!! ik huilde dagen weken, jaren en toen was ik erover heen gevaren Ingezonden door: Lotte Kanker, een klein woord met zoveel effect 6 letters lang voor de één een gewoon woord en voor de ander de dood. Ingezonden door: Ineke