Je stervende liefde
jij zoende me en rende
ik wist niet waarheen maar weg
je hield van me zoals je me kende
schuin over de snelweg
ik snapte niet wat je deed
ik rende zo hard ik kon
ik zag een sneltrein die daar reed
je stopte niet je overwon
en toen.....sprong je op de rail
ik riep zo hard
maar jij was er al niet meer
ik stond dood stil
ik zal je nooit meer zien niet 1 keer
ik was naar 't ziekenhuis gebracht
ik werd huilend wakker
daar staat iemand ze lacht
ze zegt ik ben bij je makker
ik zeg maar iets van:
ik kan nooit meer lachen
ik vind nooit iemand als hij
ik denk wel dat je dat kan
zegt ze maar blij
ik wil slapen
en nooit meer wakker worden
Dood net als hij
Ingezonden door: Margo
Aan mijn moederke
vergeef mij moederke
voor al die tranen
die ge voor mij hebt geweend
ik liet U achter met duizend vragen
maar de dood heeft mij zo begeerd
het aardse tranendal was mij een gesel
het leven heeft mij pijn gedaan
geen medicijn kon dat genezen
het heeft in het dagboek van mijn verdriet gestaan..
Ik vraag U moederke
ween geen tranen meer voor mij
koester gewoon de mooie jaren
die ik beleefde aan uw zij
zet de deuren van je gekwelde hart open
laat je verdriet als een vrije vogel
zweven door de zwoel lucht...
Geloof mij moederke
hier in het deemster van de eeuwigheid
tussen de zachtheid van het hemelblauw
heb ik eindelijk rust gevonden
hier vond ik wat ik wou
wat het leven mij heeft ontnomen
gaf de eeuwigheid mij terug...
Vaarwel mijn moederke
vaarwel geliefden
ooit zien we elkander weer
in een dal zonder tranen
daar heb ik mijn dromen begraven
samen met mijn groot verdriet....
Uit het hart van Bart geplukt(gezelfmoord)
Ingezonden door: Elskens William
De makkelijke weg der vergetelheid
Een lokroep klinkt uit duistere krochten
“Kom tot ons mensenkind, verlaat het licht”
Hier rest vergetelheid, nooit meer zorgen
Menig zwakke geest is hiervoor gezwicht
Hulpeloos tasten vingers
Zoekend naar een reddingslijn
Een schreeuw om hulp zonder woorden
Zo het lijkt mag het nooit zijn
Hoor de schreeuw zonder woorden
Dep de tranen van verdriet
Leen uw oren voor sombere verhalen
zing voor die ander het levenslied
Samen vechtend, struikelend, strompelend
Grijpend naar die heldere ster
Steunend op beider krachten
Is het onmogelijke nooit ver
Ingezonden door: Henny Klaassen
|
Het heeft allemaal geen zin meer,
Alles doet pijn, alles gaat kapot.
Ik heb verdriet en heb pijn,
Weet niet meer waar ik moet zijn.
Boos, verdrietig, machteloosheid, onbegrepen,
Het liefste zet ik 2 strepen.
Mijn gevoelens zijn zo sterk, te hevig,
Overgevoelig voor pijn.
Nee hier wil ik niet meer zijn...
Ingezonden door: Pascale
Sprong in het niets
op een schamel verlicht perron
van een grijs-grauw station
keek hij gelaten om zich heen
hij was er helemaal alleen
toen daverend
de trein kwam aangereden
besefte hij, dat 't nu wel kon
maar twijfelde voordat hij sprong
heel even...
een kreet, een gil...
en daarna stil
de dood
was spoorslags in getreden.
Ingezonden door: Dirk Tempelaar
De wolken trekken voor de zon,
dat is hoe het ook bij mij begon.
ik zag het niet meer zitten,
en ging steeds dieper spitten.
naar vragen waar ik geen antwoord op had,
maar kwam er nog steeds niet achter
wat me nu dwarszat.
ik kon twee dingen doen,
maar met een beetje fatsoen...
heb ik niemand opgezadeld met mijn probleemdingen,
want niemand zou die er uit kunnen wringen.
ik heb dus gekozen voor de brug,
met m'n handen op m'n rug.
ik trok een zak over m'n hoofd,
maar dat is iets
wat je waarschijnlijk toch niet geloofd.
ik sprong en kwam in het water terecht,
het was benauwd en het voelde slecht.
toen werd ik door iemand uit het water gevist,
de dood... had ik gemist.
Ingezonden door: miexie
Zelfmoord
Waarom deed je dat,
waarom zorgde je voor zo'n bloedbad.
Toen je je pols doorsneed,
gaf je toen geen ene kreet.
Dacht je toen niet aan ons,
wij gaven je nooit de bons.
Je word door iedereen gemist,
je bent niet uit onze harten gewist.
Waarom deed je dat nou,
al die mensen in de rouw.
Waarom, waarom wil ik weten,
ik heb het mezelf al die tijd verweten.
Ik weet dat je niet terug komt met dit gedichtje,
maar ik doe dit voor jou, als je nichtje.
Je nichtje, die jou nog steeds mist,
hmm... ik ben degene die zich vergist.
Ik zag je verdriet niet al die tijd,
dit is allemaal mijn fout, dat is een feit.
Ingezonden door: Tamara de Wilde
|
Ik kan niet verder leven,
het lukt me echt niet meer,
hoe zou ik het moeten doen dan?
Het doet me te veel zeer.
Ik heb toch best wat vrienden,
ik laat ze niet alleen,
dat kan ik toch niet maken?
Dan haat ik mezelf meteen!
Dit wordt nu echt heel moeilijk,
om te leven zonder geluk!
Hoe ga ik dit opknappen?
Ik ben al veel te druk!
Ik ben er voor m`n vrienden,
de dieren en de natuur,
maar het liefst wil ik verdwijnen,
in een heel groot vuur.
M`n gedachte is nu leeg,
maar toch ook wel weer vol,
ik kan niet verder leven,
m`n hartje is te hol!
Ik ken maar weinig liefde,
alleen een vriend misschien,
ik wil niet verder leven,
ik heb het wel gezien!
A ls er een god bestaat,
waarom komt hij dan niet hier?
misschien maar voor heel even,
misschien maar een kwartier!
Ik zal jullie heel erg missen,
als ik er niet meer ben!
Ik wou dat ik kon weten,
of ik jullie dan nog ken.
Ik blijf nu maar doorzetten,
totdat het over is,
maar dat kan ik denk ik vergeten,
maar misschien heb ik het mis.
Wie blijven hier dan achter?
Waarom leef ik hier nu nog?
Misschien kan ik beter sterven,
ja, dat is beter toch?
Ik weet het echt niet meer,
de keuze is te groot,
als ik er nu voor kies,
dan ben ik straks al dood!
Maar wat moet ik beginnen,
tegen het grote lot?
Ik werk aan goede doelen,
ik werk me echt kapot!
Ik denk alleen aan anderen,
nooit eens aan mezelf,
waarom moet ik dan zo lijden?
En niet al het kwade zelf?
Waarom is er toch geen plekje,
waar ik rusten kan,
geen vader en geen moeder,
geen broers en geen gestang!
Een plek waar ik kan denken,
over wat er komen gaat,
ik wil het zo graag weten,
alles bij voorbaat!
Dan kan ik iets voorkomen,
zoals een grote fout,
ik moet voor mezelf op komen,
de rest laat me koud.
Ik wil graag iemand helpen,
maar dat lukt me bijna nooit,
waar zit ik op te wachten?
Tot m`n geluk nou eens ontdooit?
Ik zou het echt niet weten,
wat moet ik nu?
Als ik meteen zou sterven,
hoe is het dan met u?
Ik kan niet verder leven,
dat is nu wel bekend,
maar ik blijf toch verder leven,
tot ik vastzit in cement.
Ik kan veel steun gebruiken,
en gelukkig heb ik dat ook,
wat zou ik zonder moeten,
anders verdwijn ik in de rook.
Ik hou heel erg van bomen,
maar die zijn er haast niet meer,
ze worden ingeruild,
voor een huis of jachtgeweer!
Waar gaat dit toch naartoe?
Waar moet de wereld heen?
Er moet een eind aan komen,
het liefst nog nu meteen.
Dan kan ik verder leven,
weg met de angst en beven,
zal het ooit goed komen,
of blijven het maar dromen?
Ingezonden door: Raymond Verstege
|
