Het is nu gewoon alweer 2 jaar geleden Maar we zijn uw verjaardag nog steeds niet vergeten. Daarom gaan we vandaag met de familie uit eten! Ingezonden door: Lindsey (14 jaar) Zie die moede , oude ogen Zie die moede , oude ogen ingetogen kijken ze in het rond dat gezicht vol met rimpels die diepe lijnen bij haar mond langzaam gaat haar blik in de rondte ziet familie en kennissen staan een lach krult om haar lippen dan houdt zij gewoon op met bestaan gebroken zijn haar lieve ogen sluit ze nu voor altijd haar leven is nu afgesloten zij ging heen, het was haar tijd Ingezonden door: Henny klaassen In memoriam Jeanneke 15.11.2006 Langzaam werd het broos voor je ogen Ofschoon het reeds november was en niet koud Je mooie ogen stonden rustig maar toch… Er was commotie in je binnenste Als een engel ben je geboren, mooi en zacht Onze wegen kruisten zich vele, vele jaren later Maar je was onveranderd die engel gebleven Je warme begrijpende ogen goten warmte om zich heen Zoveel schoonheid, na zoveel tijd, het is niet evident Jaren zijn aan je voorbij gegaan Je wist ook als engel dat een lichaam Wel eens zwak en ziek kon zijn Wij mensen vinden dit erg en zijn bang Engelen weten dat het soms niet anders kan Ze weten zoveel dat wij niet weten Daarom zijn het engelen Ik ben gerust dat wat je verwachte Nu gevonden is, fris, jong en levendig Je bent hier al onsterfelijk tussen ons Nu als engel bezit je ook dat andere Ingezonden door: Guido Mylemans Website: Literair werk Guido Mylemans Overlijden moeder Prutske 03-1999 Wat was ik moe... Hoe zwaar woog alles aan mij... En zie plots hoorde ik de krachtige vleugelslagen van de grote engel... Zijn fijne witte vleugels gingen krachtig op en neer... En plots was ik niet meer moe, niet meer zwaar... Ik strekte mijn grijze vleugels en vloog hem achterna... Dat zachte vrij zweven in de zuivere lucht... Zo mooi, zo hemels... Vergeef me kindje, ik kan niet meer terug... Ingezonden door: Guido Mylemans Overlijden Wilfried 02-1998 Afscheid van Wilfried, Waarde of mag ik zeggen lieve Vriend. Jij bent een van die zeldzame mensen in wiens voetafdrukken steeds bloemen en planten groeien, ook al was de grond noch zo verdord. Dit in tegenstelling met anderen die ook in vruchtbare grond steeds verdorde voetafdrukken nalaten. Waar zij langskwamen groeit niets meer. Maar waar jij Wilfried langskwam is de weelde niet te overzien. Met nooit aflatende ijver, kwiek en frank, laat je een stempel na op alles wat je doet. Hoe moet dat nu zonder jou mijn vriend? Je hebt me geleerd, waar te gaan en hoe te gaan, zonder het leven te verpletteren, maar toch zo dat we er snel doorheen kwamen en ons zaad overdadig kon telen. Ik vraag je ons niet te verlaten en uit het mysterie van het ongekende onze stappen te blijven richten en ons zaad vruchtbaar te houden. Het zal hard zijn zonder jou. Maar je kon niet altijd hier blijven, we wisten dat er eens een afscheid zou komen. Maar toch heb ik het er moeilijk mee. Vaarwel lieve vriend. Je lichaam is nu uitgediend en je laat het achter. Je zaad dat zo onstuimig bloeide, daar is ons de rijke oogst van gebleven. We zullen je akkers bemesten en besproeien, met de liefde en de kennis die je ons gaf. Moge onze Vlaamse bodem Uw lichaam ontvangen en het zacht bewaren in der eeuwigheid. Ingezonden door: Guido Mylemans Overleden Nimmer heb ik kunnen vermoeden, dat er zo'n vreselijk longziekte in je lichaam woedde. Nooit heb ik je horen klagen, totdat.... opeens was het voorbij. Je ziekte was zover gevorderd er restte zelfs geen Afscheid meer van mij. Er was geen tijd meer en dat doet mij Leed, omdat ik jou nimmer meer kan vertellen, dat ik je nimmer meer vergeet. Dat ik je nimmer meer kan vertellen: Lieve Schat, ik hou van jou , na 3 jaar Huwelijk blijf ik jou Eeuwig trouw. Ik sta nu bij je Graf, en leg daar Rode Rozen, als Dank voor alle Liefde die jij mij gaf namens Mij leg ik ze neer, en zeg dan: We zien elkaar wel weer; Bij Onze Lieve Heer. Ingezonden door: Tonny VanderGaast (Canada) Waarom Geen aanraking meer, geen knuffel, geen zoen, Waarom? Momenten van verdriet, tranen steeds maar weer, het is voorbij, je bent niet meer, Waarom? God heeft je teruggehaald. ik vraag me af, waarom? Heb ik ergens in gefaald? Waarom? ben ik nu juist die gene, Waarom? mocht ik je maar even lenen. Wonder van mijn leven, een aantal jaren maar, even, maar heel even. mocht jij onze dochter zijn, mijn lieve meisje klein. Uit ons leven weggezogen, Waarom? dit had niet gemogen. In ons hart blijf je verder leven, daar zul je voor altijd wonen, en samen met ons verder dromen. Ingezonden door: Ans de Laat Ik ben niet bang meer voor de dood! Want.... wanneer ik dood zal gaan, zal jij gebroken naast mij zitten, en mijn koude vingers strelen. Wanneer ik dood zal gaan, zal jouw warme adem mijn versteend gelaat verwarmen je hete tranen mijn blauwe lippen beroeren Want als ik dood zal zijn, zal je willen sterven...... En ik zal wachten in die levensloze eeuwigheid ......Op jou! Ingezonden door: Goda Je ligt in bed en ik zit naast je Ik pak je hand en streel 'm zacht Een schemerlamp verlicht de kamer In 't ziekenhuis om 3 uur 's nachts Ik denk terug aan hoe we waren Als grijzend paar, nog jong van geest Je breidde wat en ik keek naar je Zoals ik altijd al graag deed Dan keek je terug, wat achterdochtig: 'Je wilt toch hopelijk niet dát?' Ik schudde: nee hoor, brei maar rustig Ik wil alleen maar kijken, schat We waren oud, we hoefden niets meer De dagen waren voor ons twee We zongen, lazen, dansten, fietsten En keken "Derrick" op tv Nu lig je bleek en stil hier naast me Je bent zoëven doodgegaan Ik zou de zuster moeten halen Maar vrees dat ik niet op kan staan Ingezonden door: Kees 95 Jaar, een mooie leeftijd, dat is waar. Tot 't laatst goed bij de pinken, nu laten ze jouw kist in de aarde zinken. Ingezonden door: Gerda De dood Heel stilletjes is hij mijn leven binnengeslopen Ik was onbewust van zijn bestaan Leefde mijn leventje heel tevreden Sterven lag zo ver bij mij vandaan Nooit gedacht aan een einde Dacht dat het altijd zo kon zijn Was zo naïef en onbekommerd Want leven geeft vreugde maar ook pijn Hij sneed de draden door van een leven Confronteerde mij met een eindig bestaan Drukte mijn neus op de feiten Zei,wat geschapen is moet ook vergaan Bad, smeekte, neem niet dit leven Zoveel slechten verdienen dit lot Riep God aan en zoveel anderen Maar holle ogen keken mij aan met spot Jij neemt jong en oud van deze aarde Geen onderscheid voor rijk of arm Nu rest een leven hier gebroken Een hart gedompeld in diepe smart Troost mij met die ene gedachte Liefde kent de eeuwigheid Zoveel staan op mij te wachten Als het is... mijn tijd Ingezonden door: Henny Klaassen Ze speelt haar spel tussen de kaarsen Snapt geen barst van het verdriet Praat tegen haar opa Raar, hij antwoordt niet "Opa, wordt eens wakker Dan spelen we kwartet Kijk, ik heb het doosje Met kaarten al neergezet" Verstikt door haar tranen Zegt oma, overmand door smart Opa blijft voor altijd slapen Maar hij is dichtbij in je hart "Wat betekent hemel? Waarom heeft oma verdriet?" Speelt met haar vlechten Waant zich onbespied Zo moeilijk te begrijpen Voor een ukkie van zes jaar Dat dood en leven Zijn verbonden met elkaar Ze speelt haar spel tussen de kaarsen Doet bloemen in haar haar Geeft kushandjes aan haar opa Ben ontroerd door dat gebaar Ingezonden door: Henny Klaassen Blue & White Navy Blues De jongens fietsen samen door de stad, kriskras en door elkaar gaan ze op pad. Ze spelen meesterlijk op de pedalen, die dartele matrozen uit oude verhalen. Ze duwen traag en sterk op hun gemalen en de cilinders van de scheepsmotoren. In blue & white navy en lichtvoetig En boven alles duidelijk te horen: Het vrolijke gefluit van die zomerjongen die recht uit de Provence komt gefietst. Het schip vaart onweerstaanbaar op ’t asfalt Ik zie nog steeds zoals het was: Hoe krachtig houdt de krukas halt, een onbewogen soevereine sur place. Dit zijn mijn blue & white navy blues en ‘t beeld dat mij blijft achtervolgen: En hoe die jongen schipbreuk leed en ‘t mooie schip plots werd verzwolgen. De jongens fietsen samen door de stad kriskras en door elkaar gaan ze op pad. Ze spelen meesterlijk op de pedalen, dartele matrozen uit oude verhalen. Ingezonden door: Remi Feusels

Ter nagedachtenis aan de moeder van een goede vriend Pol Steenacker Deurne 16 januari 2007 Als gebeiteld uit een schilderij Zat ze voor het raam en legde haar rechterarm boven haar linker Ze keek voor zich uit, strak maar niet verstart Haar ogen blikten naar binnen en ze huiverde lichtjes Het maakte niet veel meer uit De jonge jaren waren weggevloeid De tijden vol charleston en mistinguettes Weg, met de oorlogsjaren en de puberteit De golven voor de boeg van het schip Het was of het gisteren was De neus in wind, het roer in ferme hand De schipper, zijn arm rond zijn vrouw Mooie, erg mooie jaren, nu grijs en vreemd Pol mijn jongen, ik zag je toch zo graag Maar golven gaan hun gang En de roerganger doet zijn best Haar lippen verstarden terwijl ze overdacht Zonder valse hoop en zonder vrees Alleen op haar lege boot draaide ze het roer om en om Tot het kolkend water haar bevrijde. Ingezonden door: Guido Mylemans Waarde André, 11 juli 2006 Een moeder verliezen is een deel van jezelf dat weggerukt wordt Iedereen verliest ooit die lieve warme vrouw Maar de wonde is steeds grauw en diep Ze geneest langzaam maar je bent nooit meer dezelfde En toch je halve ik bestaat uit haar Om beurt slaat je hart voor haar en voor hem Moeder en vader die jou hun leven doorgaven Ze zijn er altijd, maar je moet ze kunnen horen Als het weer eens tegenzit kan je met haar praten Zonder woorden, zomaar in gedachten En het helpt, dit deel van haar leeft in ieder kind Het betere in onszelf komt van haar, onze moeder Haar lichaam moest ze achterlaten Zo wil het de natuur en zijn wetten Maar goede mensen worden lang in herinnering gedragen Door jou, door haar vrienden, door allen die haar kenden Ingezonden door: Guido Mylemans In Memoriam Julien Schoenaerts 09-09-2006 Eerst was er dit blanke blad Leeg en vol verwachting keek het me aan Tot mijn gedachten langs mijn vingers liepen En de eerste woorden verschenen Met jou ligt het anders, eerst was er stilte Harde doffe stilte die voor je sprak plots verstomde Je zoog eerst zachtjes wat lucht naar binnen En snoof ze op, om de geur te smaken Je maalde ze door je mond Als een fijne oude wijnkenner Je proefde eerst de lucht in kleine teugjes Dan zou je spreken En doodstil werd het, je lippen trokken spleten Je tong zette zich schrap in je mond En wachtte even voor ze in beweging kwam Dan kwamen de klanken, de woorden Geen zinnen, geen fraaie lijnen Maar beelden geplaatst in de ruimte Geschilderd met je heerlijke spraakpalet Je ongelofelijk talent om taal te sprankelen Je hield me in spanning want je genoot Van de leegte tussen de woorden en lettergrepen En als het toch moest komen, dan langzaam Met de beheersing van een lang gerekt libido Ik weet niet wat ik heerlijker vond Je genotvolle mondgebruik, je ongewoon accent De langzame helderheid, gedachten te verwoorden Je slimme twinkelende oogjes met die vrije blijdschap Dank voor elk stukje lucht dat je me stuurde Dank voor de geur van de woorden Dank voor het geestelijk genot ze te hebben gehoord Dank voor de eenvoud van je genie Vaarwel Julien, Je was niet gek Je was een god onder je volk Je zoon Mathias noemde je het licht boven zijn hoofd Ingezonden door: Guido Mylemans De telefoon lijn spuugt trieste woorden Ongeloof tekent mijn gezicht Zo ontzettend moeilijk te geloven De brenger van dit gesproken bericht Het is een vriend van mijn kinderen Dof klinkt zijn verloren stem Verhaalt over het sterven van zijn moeder Voel mijn hart gevangen in een stalen klem In juni ging zij nog trouwen Vond voor de tweede keer haar geluk Ging huwelijksreis om dit te vieren Maar alles is nu kapot en stuk Zij werd ziek op haar vakantie Blauwe plekken vertoonden zich overal De specialist kon alleen maar concluderen Zijn diagnose werd haar verteld Acute leukemie was het oordeel Geluk hervinden mocht zeker niet Zij is te vroeg, te snel gestorven Voel mee met dit onmenselijke verdriet Hoor de tranen in zijn woorden Hij houdt zich flink en groot Maar als ik neerleg vallen mijn tranen Te vroeg kwam voor haar de dood Ingezonden door: Henny Klaassen Een Kaars De Kaars leek bijna eindeloos maar is nu stil Gedoofd. Een Leven lang zorgzaam geweest, Gegeven en Geloofd. Een hand die zwaaide als ik ging en nog vele mooie dingen, zijn Herinneringen aan een Man, die voor altijd Afscheid van Mij nam. Ingezonden door: Tonny VanderGaast (Canada) Soms vraag ik me af waar zit je toch? Dan loop ik tussen die vele graven en denk dat je er weer bent, maar dan houd ik mezelf voor de gek ik weet nog goed toen je me voor het laatst uitzwaaide en ik je met een wrang gevoel van binnen achterliet toen al wist ik diep van binnen dit is de laatste keer ik je zie en nu elke keer ik die grote, kille steen zie denk ik aan die dag want die dag zal ik nooit vergeten nooit,nooit,nooit,... Ingezonden door: Lotte Vak X namen niet meer dan namen in lange rijen naast elkaar mijn ogen vochtig en ik staar naar namen, soms wel drie tezamen. namen door de eeuwen heen van hen die eens nog bij ons waren gebeiteld in het marmer harde steen soms alleen, maar vaak in paren. namen wat is het alweer lang gelee' dat ik die twee daar samen... maar ach, ik doe het er maar mee en in gedachten zeg ik: 'amen'. namen namen in Memoriam voor mij zijn het er veel en terwijl ik in gedachten huiswaarts keer met een brok van weemoed in mijn keel bedenk ik bij mijn volgende bezoek liggen er… zeker meer. Ingezonden door: Dirk Tempelaar Voor ons Caro, Een traan om jou, Omdat ik oneindig van je hou, Een traan van gemis, Om dat ik je zo heel erg mis, Een traan van droefheid, Stilte om het afscheid, Een traan van verdriet, Want jij bent er nu niet, Een traan om je heengaan, Jij bent zo ver weg van mij vandaan, Een traan toen je naar Mexico vertrok, Twee weken later hoorde ik de doodsklok, Een traan om dat verre weg zijn, Want mijn hart doet toch zo’n pijn, Een traan want je was te jong voor de hemel, S'avonds zoek ik je in de sterrenhemel, Een traan ook soms van geluk, Om de herinneringen, Die gaan nooit meer stuk. Ingezonden door: Jakske Een oud kerkhof met vergeten kruizen Een oud kerkhof met vergeten kruizen Vergeelde foto's in een lijst Verhalen over geliefden In een treurwilgen ruis "Mijn innig geliefde moeder" Dat kleine engeltje van goud Speelgoud op kindergraven Eeuwige rust voor jong en oud "Hier rust vader" Moeder en kind aan zijn zij familie's in dood verenigd in de dood zijn zij vrij Zo weinig over hun leven Hoe ging hun bestaan? Ze zouden ons kunnen vertellen Hoe het wel of niet moest gaan Verloren informatie Alleen een graf met tierlantijn Een gezicht in een lijstje Kijken ons uit het verleden aan Ingezonden door: Henny Klaassen Een groet aan de eeuwigheid Trek aan mijn zwarte kleren Geen lach op mijn gelaat Voel een druk op mijn schouders Als ik mijn huis verlaat De zon schijnt, vogels zingen Natuur toont zich van zijn mooiste kant Waar ik heenga rollen tranen Heerst somberheid in dat pand Witte lelies, bloemenkransen Een baar draagt een houten kist Een vrouw jammert zachtjes Huilt om hem die ze zo mist Buiten bruist het leven Hier zegt men "het was zijn tijd" Sluit mijn ogen en bid zachtjes Geef een groet mee aan de eeuwigheid Ingezonden door: Henny Klaassen Tijd is zo vlug vergleden sta stil op deze dag onverwacht heb je ons verlaten jij had geleefd met een lach Voel je nog steeds hier aanwezig praat met je zonder beeld troost mij met de gedachte dat je kijkt, alles deelt Zie jouw ogen stralen voel die warmte in je hart die troostende arm om mijn schouders je hele zijn gaf mij kracht Hoor je verheugd roepen als ik naar schoonpa ga ha Henny,in de keuken zwaaiend voor het raam Je bent niet meer aanwezig ziekte nam je weg van van hier maar jouw kracht is hier gebleven vindt zijn weg van daar... naar hier Draag je voor altijd in mijn hart lieve Schoonmoeder Bedolven onder bloemenzeeën Weegeklaag bij het graf Alleen het goede werd geprezen Het andere dat men vergat Ze waren met velen gekomen Gevonden hadden ze "nu"de tijd Kochten daarmee af hun geweten Dachten maar niet aan spijt Zoveel telefoontjes.. Bij het leven nog gepleegd Bijna smekend om een praatje De herinnering werd vlug weggeveegd Het is te laat voor wroeging Berouw wordt weggestopt Schijnheilig neemt men afscheid Als de kist naar het donker glijdt Ingezonden door: Henny Klaassen

Januari 2006 Geen uitstel meer, de roep der hemelen en verten, is daar Ik voel dat de tijd van scheiden is gekomen Het scheiden van aards en hemels Het splijten van onder en boven Mijn muziek speelt zachtjes "Meditaties" van Massenet De droom van heden en morgen Verweven tussen verlangen en verdriet Want de tijd is daar, ik moet nu gaan Zachtjes leg ik mij te bed Lakens van gisteren, van lang geleden tijden Geurend naar het leven dat mij nu verandert Spijt omdat het mooi was, vrede om wat staat te komen Voorzichtig sluit ik mijn ogen En zie, de blik van moeder kijkt me aan Wat onscherp maar 't is ook lang geleden Mama wacht op me nu ik ga komen De pianoklanken hebben vleugels Ze doen mij stijgen en dalen Als een vogel in de lucht Ik voel me licht en zwaar De scheiding doet zich voelen Ik heb het koud en warm te saam Mijn lichaam is erg koud Maar toch heb ik het warm Mijn lichaam moet ik achter laten Mijn geest zweeft echter naar de horizon Mijn mama wenkt, mijn vader wacht De aarde omarmt mijn lichaam Ingezonden door: Guido Mylemans Melle 1956 Zwart wit Zwart Wit, O dodenkar De pijp van uw voerder De raaf, als dodenhoeder Peilt star De mond Zo bits daar rond Zwart Wit, wit en zwart Schuift donker binnen Op dodenvinnen 't koude hart Versleten Niets vergeten Zwart wit, 't stenen huis Kil de laatste rust Versteven alle lust Vochtig gruis Moet wennen Naast de dennen Ingezonden door: Guido Mylemans Voor haar komen ze te laat Ze kwamen in groten getale Om uiting te geven aan hun verdriet Maar in de laatste dagen van haar leven Toen zag je ze helemaal niet Lovend spraken ze over de dode Prezen zoveel in haar naam Vergaten erbij te vertellen Dat ze haar nooit hadden zien staan Woorden van hechte vriendschap Al hadden ze haar jaren niet gezien Roemend haar fantastische inborst Voor schijnheiligheid verdienen ze een tien Hoor nog haar laatste woorden "Waarom komen ze nu niet? Voel mij zo bang en eenzaam Het doet pijn, voel zoveel verdriet" Nu zijn ze massaal gekomen Loven met hun gemaakte praat Zij zal het nooit meer horen Voor haar komen ze te laat! Ingezonden door: Henny Klaassen De dood De overtocht is moeilijk, door de druilerige nattigheid. Er is geen houvast meer, en met de moed der wanhoop, probeer je het weer, zonder resultaat, zonder hoop. Zwetend en vermoeit, je vingernagels verschroeit, door het willen grijpen in het ijle, je laatste krachten zijn weg, te hoog was die spitse berg. Je glijdt weg, je ogen gaan dicht. Je glipt in de vergetelheid naar het mooie verblindend licht Ingezonden door: Claire Vanfleteren Grafschrift Zij die dacht dat de gedachte over het denken de daad zover zou krijgen dat hij het gedaan had. Zij die smachtte naar de rust & vrede en dacht dat die gedachte haar zover zo krijgen dat hij ze haar zou brengen. Misschien had de daad haar zover kunnen krijgen dat het niet de gedachte over het denken is die ons die rust & vrede brengt. Maar die gedachte over het denken is maar een gedachte gebleven, .......helaas De daad heeft het haar uiteindelijk gebracht. HIER rust ze eindelijk in rust & vrede, en niemand,....... had het ooit gedacht. Ingezonden door: Jean Dood? waarom nu? waarom jij? is het nu over? is het helemaal voorbij? ben je voorgoed weg laat je me in de steek het is te zwaar voor mij ik ben helemaal van streek heb ik schuld wat moet kan ik doen zou ik huilen of wacht ik nu op die zoen het is af het is weg laat me alleen Dood.... voor een vriendin van mij (loes) Ingezonden door Lieke Niemand kan de leegte vullen Er komt een dag, voor iedereen verschillend Voor de een vroeg, voor de ander laat Dat zij die jou het leven gaf zelf het leven weer verlaat Er komt een dag, dat je alleen bent Nooit meer iemands kind Nooit was iemand je zo dierbaar Niemand heeft je zo bemind Nooit meer een dochter van je moeder je kindertijd voorgoed voorbij En niemand kan de leegte vullen Die zij achterliet bij mij Ingezonden door Monique Severein Vaarwel Rishi! Rishi was de man, De big R, die er wat van maken kan! Wat is er toch gebeurd? Waarom ben je er niet meer? Dit wordt enorm betreurd, het gebeurde op een keer. je viel weg, ging onderuit maar waarom moest je dood? Waarom kwam je er niet uit? Je was nog veel te jong, Met een prachtig leven voor je. Vertel me hoe dit kon, vertel het voor me! Het is nu vast veel beter, bij je moeder waar dan ook. Maar dit vordert voor geen meter, dit brengt me aan de kook! Want waarom moest jij juist sterven, en niet een crimineel? Want aan die misdaadacties, nam jij toch nooit deel? Jij was er voor ons, en wij waren er voor jou! Dat zijn we nu nog steeds, maar je bent er nu niet meer. Ik geloof, je hebt het vast heel fijn, maar ons doet het enorm pijn! Je hebt ons verlaten, dat deed je niet expres, maar je hebt ons nagelaten! Voor meer dan een jaar of zes! Ja, het is voor altijd, want we zijn je nu echt kwijt! Maar je zal altijd bij ons blijven, In ons hoofd en in ons hart, je zal altijd bij ons blijven, voor eeuwig en altijd! Maar waarom kom je niet weer binnen? En bel je weer leuk aan, dan kan je weer beginnen, want je hebt je haar niet goed gedaan! Dan sta je uren voor de spiegel, Voor misschien één plukje haar! Wat zal ik je toch missen, was je er nog maar! En wat moet ik met m`n broer? Ik wil hem graag steun geven, maar ik zou niet weten hoe, onze vriendschap heeft het ooit een keer begeven. Maar waarom gebeurd dit nou toch? Ik wou dat je er nog was, heel even nog! Omdat je niet zonder afscheid weg mag! In ieder geval lang genoeg, om afscheid van je te nemen. Want nu neem je zonder maar de benen! Je was een grote vriend, de man, de big R! Je hebt langer verdient, maar nu ben je heel ver! Waarom ben je er niet meer? Ik weet het even niet, Ik vraag het nog een keer, waarom ben je er niet meer? Vaarwel Rishi! Heel veel groetjes, en sterkte, van ons, Raymond Verstege, en al je vrienden en vriendinnen! Opgedragen aan Rishi Djiwanding Sheombar, de coolste man van de wereld! Geboren: Nieuwegein, 29 juni 1985 Overleden: Utrecht, 17 september 2005 Ingezonden door: Raymond Verstege Een licht zal nooit meer stralen Een licht zal nooit meer stralen te vroeg werd dat uitgedoofd gaan moest jij door diepe dalen ziekte heeft je leven geroofd Maar je leeft voort op het mooiste plekje al voel ik daar nu enkel smart jouw naam zal ik eeuwig bewaren diep geborgen in mijn hart Ingezonden door: Henny Klaassen