De tuin Hij was de tuin van eden. Een lust voor het oog tot heden. Helaas, hij begint moeheid te tonen, de groei en bloei zijn hem vergaan. Hij kijkt somber naar het groen en de ontbindende pompoen. De grilligere regen heeft vrij spel, hij heeft een troosteloos uitzicht. Voor morgen weeral een slecht weerbericht. Stilaan worden de bomen kaal verzuipen de plantjes massaal. Kleur is er nog nauwelijks te zien, ergens een roekeloos astertje misschien. Straks trekt hij ook zijn witte mantel aan, dan staat hij weer mooi te wezen en zorgen wij intussen voor nestkastjes voor de mezen. Ingezonden door: Claire Vanfleteren Geen goesting Geen goesting om iets te doen, veel te warm, veel te zwoel. De kleren kleven aan mijn warm gekookt vel. Druppels zweet likken zich een weg in de rimpels van mijn voorhoofd, om dan langs mijn gezicht, naar beneden aan mijn kin te kietelen. ‘k Ben te lui, om iets uit te spoken, ik blijf liever ondergedoken, in het donker, zonder licht, met koelte aan mijn gezicht. Mijn adem tergt me, Ik doe niets en ik snak naar lucht. Die verdomde zwoelte. Geen wind, zelf geen kleine zucht. Ingezonden door: Claire Vanfleteren Bomen knoestig en stokoud Ik hou van grote bomen Liefst knoestig en stokoud Met grillig gevormde takken Reuzen in ons stenen woud Ze bieden schaduw en bescherming Voor vogels, mens en dier Roepen ruisend met hun takken Het is goed toeven bij ons hier Wil ze omhelzen met mijn armen Wrijf mijn gezicht tegen hun schors Voel de kracht van hun wortels Streel hun bast met zacht mos Zag vroeger hier kabouters wonen Elfjes, gnomen en veel meer Maar dat waren kinderdromen Kijk neer op mijn jeugd van weleer Toch ben ik van ze blijven houden Kijk met bewondering naar ze op Geniet van 't ruisen van hun kruinen Bewonder eikels in hun dop Konden ze maar verhalen Hoe het de mensheid is vergaan Verdriet geweld en oorlog Ze hebben het allemaal zien gaan Zouden wij dan willen luisteren? Leren van hun sterk relaas? Willen wij dan nog veranderen? Zijn wij daarom niet te dwaas? Ingezonden door: Henny Klaassen Een bloemetje op tafel, kan zo gezellig zijn. Een bloemetje op tafel, is als extra zonneschijn. Een bloemetje op tafel, staat fleurig en net. Een bloemetje op tafel, op de rest wordt niet zo gelet. Want dat ene bloemetje, maakt alles goed. Daar kun je zo van genieten, met een stralende snoet. Ingezonden door: Gerda De regen valt in stromen neer, waar blijft toch het mooie voorjaarsweer? Ons klimaat is totaal verstoord 't is helemaal niet zoals het hoort. Lekker aangenaam is er nu niet bij en dat maakt anders de mensen blij. Dagen en weken zijn zo verleden tijd, 't ritme in de natuur zijn we 'n beetje kwijt. De zomermaanden staan al voor de deur met al die bloemen, vol van geur. Maar dan moet eerst de zon ons gaan verblijden met betere en warmere tijden, zodat de natuur komt tot z'n volle pracht, want daar hebben we lang genoeg op gewacht. Ingezonden door: Anton v.d Elshout

Stilte luister goed stromend bloed gij altijd hoorbaar lied ik ben doof dus geloof mij stilte bestaat niet Ingezonden door: Silvia Natuur Hangende roze bottels, veelkleurige asters weelderig gras, allen zoeken ze nog wat warmte. De ene leunt tegen de andere, hun stengels zijn te zwak. Heesters en struiken verliezen hun blad. Sommigen wroeten om te blijven bestaan. Hun leven hangt aan een zijden draadje. Dood zullen ze gaan, eenjarigen hebben nu eenmaal een kort bestaan. Wij danken hen voor de kleurenpracht, die zij de ganse zomer hebben gebracht. Ingezonden door: Claire Vanfleteren Fantasiewereld Tussen het azuurblauw van de hemel en het grasgroen van mijn gazon, ligt mijn eigen fantasiewereld, uit de grond gestampt met veel geduld, in een waas van mijmeringen gehuld. De kabbelende fontein geeft rust, aan de vermoeide kabouters, die dag in dag uit het werk voor me doen. Ik zit zalig te genieten op de bank, gemaakt, om mijn fantasie neer te schrijven. Beelden, die mij glimlachend aankijken, zodat ik mijn geest kan verrijken. De duizenden bloemen en struiken, die je van ver kan ruiken, met hun intens aroma belandt je in ongekende oorden, tussen droom en werkelijkheid. Ik hoop, dat ik in deze wereld kan blijven, met de kabouters die kijven en ik …. die kan blijven schrijven. Ingezonden door: Claire Vanfleteren Dauw ’s Morgens bij het krieken van de dag, word ik op slag wakker, wanneer mijn voeten de koude grasmat raken. De dauwdruppels onder mijn voetzolen geven een prettig niet te evenaren gevoel. Met langzame tred, schuif ik mijn ene voet voor de andere tot aan het einde van de tuin. Zalig, ontspannend, vrij. Wanneer ik mij omdraai, is er al iemand voor geweest. Voetafdrukken tekenen zich af. Ja…… ik natuurlijk. De bloemen hebben hun frisse druppel ook gehad, hun kopjes staan mij nu aan te staren, hun stengels wijzen naar de hemel. Een nieuwe dag is weer aangebroken, morgen herhaal ik het ritueel. Hopelijk. Ingezonden door: Claire Vanfleteren Het zonnetje schijnt, ik wil naar buiten lekker in de natuur de vogels horen fluiten Alle nare gedachten verdrijven ik voel me vrolijk en licht Met de zon aan de hemel, en op mijn gezicht. Ingezonden door: Gerda Wonderlijk Vele mensen, groot of klein vinden het nog altijd fijn om heel wat dagen van hun leven, ook al is 't soms maar even, te genieten van de natuur want die is gelukkig nog altijd puur. Fijn om in te vertoeven en te ruiken van de vele prachtige struiken bloemen, planten en al het groen Ieder jaar weer, in 't zomerse seizoen. Verbaasd om alles rond je heen we fietsen of lopen er maar doorheen vinden eigenlijk dat 't zo hoort en gaan soms, zonder om te zien, gewoon maar voort. Toch blijft de natuur een wonder elke keer en.... volgende zomer komt alles weer. Ingezonden door: Anton v.d Elshout

Grimmige wolken, in plaats van een oogverblindende zon. Ze wordt aan de kant geduwd. Ze wordt geschuwd, toch deed ze wat ze kon. De plaats dat ze altijd innam, wordt nu bedekt met een onoverzichtelijk wolkendek De stoeiende wattenkerels laten haar schreeuwend achter, tot ze verzinkt in haar hete zonnetranen. Ingezonden door: Claire Vanfleteren De kou Ik wil hen bewaren van de kou vrijwaren, zoniet vertonen ze barsten in hun kleren, verliest mijn bronzen pauw zijn veren, staat mijn ranke beeld zich af te vragen of zij het deze winter wel zal halen. Haar gezicht wordt er niet beter op, straks staat ze er de volgende zomer zonder kop. Allen liggen ze nu te keuvelen in een grote kast, naast de verf en de kwast. Kabouters, trollen, elfen en dieren kunnen volgende zomer opnieuw mijn tuin sieren. Ingezonden door: Claire Vanfleteren Een tuinbeeld Een prille tuin vraagt om iets speciaals. Een eigen ideaal, de tuintaal. Bloemen en struiken zijn één onderdeel. Ook een fonteintje, maar een zwijgend beeld, in mijn geest ontsproten, kan wonderen doen. Iets die in alle stilte kon samensmelten, met het groen. Die behoedzaam het evolueren volgde, van de eerste ontsproten zaadjes, tot de allerlaatste. Ik bracht een kind tot leven, die vanuit het niets, zijn eigen schuchtere pasjes zou zetten in de tuin van Eden, vol van levensvreugde en puur geluk, met de tuin van heden. Ingezonden door: Claire Vanfleteren De wind Een zwalpende tocht, nam een strakke bocht, om zijn adem uit te blazen. Overal waar hij komt, is hij onherkenbaar vermomd? Met zijn speelse capriolen, kan hij overal ronddolen. Je voelt hem rondom uw persoon, maar er is geen tastbaar vertoon. We kunnen hem niet vasthouden, in een greep van vastberadenheid. Daar is hij altijd op voorbereid. Hij vlucht dan, naar hogere sferen, om dan onbezonnen terug te keren. Ingezonden door: Claire Vanfleteren Lente De lente komt er aan, je ziet overal weer bloemen staan. In de weide huppelen alweer lammetjes klein, ja, de lente vind ik fijn. Voorbij die koude wintertijd, de zon aan de hemel, wat een zaligheid. Fijn naar buiten, mijn huid laten kleuren, ik ruik de bloemen, wat een fijne geuren. Ja, de lente is het mooiste jaargetij, 't maakt me elk jaar vrolijk en blij. De lente is een tijd van groei, alles komt weer volop in bloei. Deuren en ramen kunnen weer open, ik ga mooie nieuwe plantjes kopen. Alles wordt weer sprankelend fris, wat ben ik blij dat 't lente is. Lekker buiten zitten, af en toe zelfs even pitten. Ja, laten we er van genieten, 's avonds wel de plantjes gieten. Alles kan en alles mag, 't is vandaag een stralende dag. Ingezonden door: Gerda