Genieten In ieder spankje zonnestraal in ieder druppel regen, ik weet dat ik het veel herhaal, kom ik mijn moeder tegen. Zij genoot van 't prachtig kleurenspel; het zonlicht in een glas. Een regenboog,een waterbel als of het een wonder was. Zij genoot van het palet der kleuren, wat de natuur haar gaf. Tot op een dag het ging gebeuren, en deze wond'ren niet meer zag. Zij genoot zo van klassieke muziek; de klanken vloeiden langzaam weg. Zij wist nog niet:haar geest werd ziek, "ik ga vergeten?.Kom nou zeg!" Zij genoot van mooie boeken lezen, er was een lange boekenkast. De woorden werden vreemde wezens en zij hield ze niet meer vast. Zij genoot van 't samen koffie drinken; "meisje,wij zitten weer op fluweel" Tot op een dag,'t genot ging zinken en ieder kopje was teveel. Zij genoot van het samen zingen; in de keuken bij de "kreeft". Dit is een van de vele dingen, die zij nooit vergeten heeft! Zij genoot van zon,en en van het daglicht; al fietsende daar achter aan . Tot op een dag,de deur bleef dicht en ook haar fiets bleef staan. Zij genoot ook van het schemerlicht; de lampjes aan,tot in de nachte. Tot op een dag,'t gordijn bleef dicht alsof zij nergens meer op wachtte. In ieder sprankje zonnestraal, in iedere druppel regen, ik weet dat ik het veel herhaal..... zij heeft mij ook zo veel gegeven! Ingezonden door: Trudy van der walle lancel Ik zou je graag laten weten, dat ik nog veel van je hou. Alleen kan ik dit niet, omdat ik je niet meer vertrouw. Vaak heb ik voor je klaar gestaan, je gesteund in de moeilijke tijd. Dit alles heeft jou niets gedaan, zelf ging je terug naar de strijd. Waarom kon je niet gelukkig zijn? Blij zijn met de mensen om je heen? Waarom toch altijd die strijd naar meer? Uiteindelijk ben je helemaal alleen. Ik kan het niet meer, het doet me te veel pijn. Het enige dat ik graag wil is bij je te kunnen zijn. Maar dit kan ik pas als jij jezelf weer bent. Als je weer gelukkig kan zijn, zonder die "rijke" vent. Ik wil gewoon mijn moeder terug, aan wie ik alles kan vertellen. Bij wie terecht kan voor advies, die ik midden in de nacht kan bellen. Dus alsjeblieft mama, probeer jezelf weer te zijn. Want als ik aan je denk verscheurt mijn hart, en dat doet zo verschrikkelijk veel pijn. Ik zou je zo graag willen helpen maar ik kan het niet meer. Want elke keer als ik je zie of hoor doet het mij gewoon te veel zeer. Dus mama, ik hoop dat het ooit beter met je gaat. En dat je mij vanaf dat moment nooit meer verlaat. Ingezonden door: Karin Voor mama Rachel Ik hou van jou Je hebt me verlaten Maar ik hou van jou Je bent niet bij me Maar ik hou van jou Je zal er niet meer voor me zijn Maar ik hou van jou Je hebt me zo'n pijn gedaan En dat heb ik geaccepteerd. Hoe kan je dat nou gedaan hebben? Dat ik je geaccepteerd heb, is om de reden dat ik van je hou Je hebt een nieuwe liefde gevonden En ons zomaar laten zitten Je liegt en bedriegt En dat heb ik geaccepteerd Nu hoop ik dat je zelf pijn hebt omdat ik niet meer van je hou dit komt recht uit m'n hart maar ik durf niet meer te zeggen dat ik nog veel van je hou Ingezonden door: Fay Allerliefste Mamy Ik zou graag zo veel woorden schrijven, al blijf ik dagelijks met je praten; maar toch zal deze "stilte" blijven, je hebt me echt "te vroeg" verlaten. 4 Januari liet je mij alléén, en nogmaals wil ik je laten weten; Moeder als jou, ken ik maar één, en dat wij jou nimmer zullen vergeten. Ingezonden door: Ingeborg Er is 1 iemand die ik vertrouw.. dat is m'n moeder waar ik zielsveel van hou.. we hebben veel problemen doorstaan.. en ons pijn en verdriet gewoon laten gaan.. elke ruzie hebben we samen uit gepraat.. maar nu is zij degene die ik noem als mijn maat.. ze doet alles voor mij.. en ik zal blijven geloven dat zij de enigste is aan mijn zij... pijn en verdriet moet er zijn.. ook al is het nooit zo goed en fijn.. maar toch zal ik 1 ding blijven doen.. en dat is wachten tot de laatste zoen.. Ingezonden door: Marissa

Herinneringen De tranen uit mijn ogen, ze vallen in mijn schoot. Nog steeds kan ik het niet geloven, je bent er niet meer,je bent dood. Vaak moest je lachen om dat woord. Bang om te sterven was je niet. "Meisje,het leven gaat zo als het hoort" Maar dat wat blijft,is het verdriet. Iedere dag dat samen bellen, om klokslag zeven ,of acht uur. Om je even te vertellen: "ik mis je,mam"(steeds erger,op den duur) Volkomen was jij je bewust: wanneer ik ging,wanneer ik kwam. Wanneer je mij tot afscheid kust; wanneer ik kwam en riep"hoy,Mam" De momenten van ons samen, vooral dat laatste "nare"jaar. Ondanks alles wat ze je ontnamen, steun hadden wij steeds aan elkaar! Samen naar de televisie kijken ( je "kamer" leek op een ziekenhuis). Niets om je heen ging op jou lijken. Nooit voelde jij je dan ook "thuis" De belofte van een eigen kamer, met jouw meubeltjes"pas aan pas", was vals.Jou geld was veel voornamer voor een ander,en alles bleef zo als het was. Vaak moest je om die dingen huilen, wanneer je helder was en goed. Waren moederstranen maar te ruilen, voor wat geweten in het gemoed! Een mens veranderen kun je niet; de een is "zo",en de ander doet "dat". De toekomst brengt,zoals in 't verschiet, de banen op het juiste pad. Jij bent er niet meer,lief Mam"maatje". Denk aan de belofte die je mij gaf: "ik houd kontakt"(ons telepatisch praatje). En dat is er dan ook.....iedere dag! Ik denk aan je. . Ingezonden door: Je dochter Trudy van der Walle Lancel Schandelen Hier staat mijn geboortehuis, mijn thuis de eerste jaren van mijn leven Het lijkt maar even En toch... die herinnering gaat nooit verloren Mijn moeders stem die blijf ik horen Ingezonden door: Jo Robroek Voor mam, Een leven lang voor een ieder klaargestaan zo was jouw leven, zo ben je gegaan, ook al ging het niet over rozen, je had hier zelf niet voor gekozen. Op een vroege morgen, vond je het genoeg, was het voorbij met al je zorgen. toen heb je in de ochtendstonden, eindelijk je rust gevonden. Bedankt voor al die mooie jaren, ik zal ze voor altijd in mijn hart bewaren, als een goede herinnering, toen alles nog goed met je ging. We hadden toch zo'n goede band, maar het was tijd voor jou. Na veel te hebben gegeven werd je geroepen naar de overkant. naar een ander leven, Het zal er niet meer zijn, het moeder en dochtergeheim. Nu vijf jaar zonder jou, maar nog in onze gedachten, als die sterke vrouw. Daar leef je weer, tussen vele geliefden, in een andere sfeer Ik voel dat je nu gelukkig bent, daar je heb je rust gekregen, tot ziens mam, Rust in vrede. Ingezonden door: Ans de Laat Dag mam. Voor de laatste keer zijn we hier samen, verdrietig, maar toch ook wel blij. 95 jaar geworden, lange tijd was je bij mij. Dag mam Ik zei het, als ik op bezoek kwam, je keek me dan met een glimlach aan. Samen gingen we soms koffie drinken, dat eindje lopen kon je nog net aan. Je aaide dan over mijn arm, en streek langs mijn wang. Praten deed je niet veel meer, en je keek wat bang. Verzonken in het verleden, zakte je steeds verder bij me vandaan. Je leefde in je eigen wereldje, ik moet je laten gaan. Dag mam Ik zei het als ik wegging, weer bij jou vandaan. Niet weggaan, zei je soms zachtjes, maar ik, ik moest gaan. Ik gaf je een zoen, en zei: tot morgen, dan kom ik weer. Ik trok mijn jas aan en ging, het deed elke dag een beetje zeer. Je bleef zo verdrietig achter, je zwaaide naar mij en ik naar jou. Stilletjes zat je me na te kijken, lieve mam, weet dat ik van je hou. Dag mam Het is voor het laatst dat ik het zeg "nooit zal ik iemands kind nog zijn." Afscheid nemen, telkens weer, steeds maar weer die pijn. Dag mam. Je dochter Ingezonden door: Gerda

Eerloos Met "behulp"van medicijnen, werd jij naar de P.G.gebracht. Door je geest te ondermijnen, zag je niet,wat je nooit had verwacht! Arm moedertje,daar zat je dan, tussen mensen,waarbij jij nog niet hoorde. Geisoleerd,geanuleerd,(nog meer als 't kan?) en een dikke deur voor als het "stoorde". Afhankelijk,en in "andere"handen, als een veertje in een wervelwind. Geen helpende familiebanden, die vroegen,wat jij er zelf van vind! Nu ging je kosten,kon niet meer "geven." Nu werd het tijd om te "verdwijnen". Snel werd er beslist over jouw leven, en ze lieten je weg kwijnen. Voor je hart,geen pillen meer, en ook geen "pufjes" voor je longen. Je plastablet:een enkele keer. Ze zeiden zelfs:" 't mag niet gedwongen" Gedwongen mocht je niet genezen, je "hoorde" op de PSYCHIATRIE"! Wat ze in wezen met jou deden, was:ACTIEVE EUTENASIE ! Nooit zal ik dit beeld vergeten, en vergeven zeker niet. Enige troost is nu te weten, ze weet niets meer,heeft geen verdriet. Waardig sterven is een RECHT en zeker voor je eigen mam. Maar vaak is het zoals men zegt: de waarde ligt,in het "houden van". Sinds eeuwen zijn er,die de mens vertelden: "kwaad mag je niet met kwaad vergelden" Maar het mens,die haar dit leed heeft aangedaan, mag best het hetzelfde lot ondergaan! Het wijze spreekwoord is een troost: In het leven"zo men zaait,zo men oogst" Ingezonden door: Trudy van de Walle Lancel Voor jou, voor jou alleen zing ik dit lied een liefdesmelodie voor mij, was jij meteen 't vergeet mij niet mijn levens rapsodie Moederke mijn moederke fijn eens als ik groot ben zal ik voor je zorgen want toen ik klein was heb jij mij teder geborgen Jij schonkt ons het leven en nooit was jou iets te veel je hebt je zelf weg gegeven elk kind gaf jij zijn deel Vandaag en ook morgen staan wij voor jou paraat dus maak vooral maar geen zorgen jij bent die wijze raad Ingezonden door: Jean - Paul Mijn Moeder Mijn moeder, kind van de rekening Zwart haar, bruine ogen Vreemde cultuur, vreemde taal Ver weg in een land, koud en nat Heimwee naar haar vaderland Verre reizen maakt ze nu Want mijn moeder is niet meer. Ingezonden door: Lies Moeder zijn van een gezin daar zag je wel iets in genieten van de kinderen je gegeven Als het mag je hele leven. De eerste jaren vond je 't reuze fijn de kin'dren waren toen ook nog klein Later waren ze groter gegroeid wilden niet dat ma zich er mee bemoeit Gingen in het leven hun eigen gang en al was je soms ook bang dat het niet goed af zou lopen je bleef toch maar 't goede hopen. Nu ze allemaal volwassen zijn vinden we 't samen erg fijn te mogen genieten van hun leven door de Schepper hun gegeven Dat we nu oma en opa mogen zijn is een voorrecht, dat voelt erg fijn. Ingezonden door: Anton v.d. Elshout