De potloodventer Diep verscholen in de bosjes Wachtend op het juiste ogenblik Om plots te voorschijn te springen Scholieren stonden stijf van schrik Hij stond bijna in zijn nakie Confrontatie was zijn gerief Fier omhoog wees zijn zakie Die ontzetting was hem zo lief Ongrijpbaar was hij voor velen Telkens koos hij een andere stek Kinderen durfden niet meer spelen Bang voor die op seks beluste gek "Tante Nel "maakte haar ronde Boxer Linda aan haar zij Zag plots die vieze, enge kerel Liet haar hond onmiddellijk vrij "Pak hem, bijt hem in zijn billen" Linda blafte als een gek Hij krijste en hij gilde Klom in doodsnood op een hek Daar zat hij dan, half in zijn blootje Iedereen kwam aangesneld Lieten hem eerst nog een uurtje hangen Voordat de politie werd gebeld Geboeid hebben ze hem meegenomen Zonder broek, let dat wel Niets is meer van hem vernomen Maar de echte held was "tante Nel" Het Zuiderpark is nu weer veilig Geen potloodventer laat zich daar zien riskeert dan een hap uit zijn billen "Tante nel en Linda" tellen voor tien! Ingezonden door: Henny Klaassen De wereld is er ook voor jou Soms ervaar je dat onverwachte Iets dat smaakt zo zoet Weg zijn al je dagelijkse klachten Je start weer met goede moed Dat onverwachte steuntje Een extra duwtje in de rug Doet je bewandelen vele wegen Brengt de zon weer in de lucht Even geen donderbuien Geen regen en geen kou Voel die menselijke warmte De wereld is er ook mij en jou Ingezonden door: Henny Klaassen Starre mensen Soms ontmoet je van die starre mensen Doen alles in hun eigen belang Gaan voorbij aan die ander Die bluffen ze af, maken ze bang Ze gaan vaak over lijken Denken "het gelijk staat aan mijn kant" Zitten over het minste te zeiken Steken hun kop diep in het zand Steken nooit een hand in eigen boezem Hebben nergens schuld aan of weet Volharden in hun houding Met tegenstand vegen ze af hun reet Heb je het lef om ze te blokkeren Blijf je een sta in de weg Dan proberen ze je te intimideren Jammer nou, bij mij hebben ze pech Ingezonden door: Henny Klaassen Daar kan je bang van worden Zorn Het gevoel een mens kapot te trappen, daarmee maak je echt geen grappen, Wat zijn dat dan voor mensen, Zonder meededogen uit te trappen bewust pijn te doen, Een plezier eraan te beleven, Graag had ik het begrepen Maar domheid kan je niet begrijpen Getuigen ervan te zijn een mens in en in diep te krenken, Dat is toch geen plezier het geeft toch ook geen zin, Dat is de lust van deze mensen zonder meededogen eenvoudig lust aan krenken, Ik zou me wensen dat deze mensen plezier konden beleven, Aan mensen, Ingezonden door: Ans Pieper-Buijs Leembroeken-mannen Bekraste thermoskannen Een doos brood voor menig zwaar karwei Stoffige radio's spelen trouw tegen motoren op de bouw. Wat horen oren? Kiezen zij partij? Gekloofde handen aan de troffel. Reuze rubberlaarzen sloffen. Vermoeide lijven: Kennen zij geluk? Gezicht gegroefd en verweerd. Wordt hij wel genoeg geëerd? Méér dan brood-nodig, Zo’n werkman uit één stuk! Ingezonden door: M. Bodelier De egoist Ik wens de wereld alles Maar mijzelf het meest Ik pik wat ik kan pakken Daarom vier ik altijd feest. Ik begeer de mooiste dames Maar een heer is nooit weg Ik ben een echte matennaaier Daarom ben ik zo intens slecht! Ingezonden door: Dirk Tempelaar De zwerver zoekend in een vuilnisvat vindt hij zijn dagelijks brood en ’s avonds laat op zijn gemak slaapt hij weer in de goot. ’s morgens bij het ontwaken voelt hij zich als een plank je hoort zijn zere botten kraken je ruikt die sterke stank. als dit nu het leven, leven is waarvoor hij heeft gekozen dan is er volgens mij iets mis geen mens kan dit geloven. wat is er mis met deze man die eet van ons genoeg zo’n leven dat dit heden kan maar niemand die ’t hem vroeg. Ingezonden door: Dirk Tempelaar Holle mensen Meetellen is hun leuze Jagen op vals geluk Ze zijn wat ze bezitten De rest interesseert ze geen fuck Hun hart is door steen vervangen Hebzucht stroomt door hun bloed Nimmer stopt hun verlangen Maar nooit is het genoeg Hun lijf laten ze verbouwen Ouder lijken is er niet bij Vragen voor hun verjaardag Een liposuctie voor een dikke dij Dan kijk ik naar mijn naaste Oud, behoeftig en zo alleen Kinderen met bolle buikjes Roep, kijk in godsnaam om je heen Zoveel holle mensen Marcheren zij aan zij Zijn voorgoed verloren Wie maakt ze vrij? Ingezonden door: Henny Klaassen Rooie Chris Een boom van een kerel Op zijn kop knalrood haar Draaide hijsjes bij de boten “Schiet op, het moet klaar!” Die ploeg van Palte Schepenlossers van beroep Een gezellig bij elkaar geraapt zooitje Maakten soms een geweldige troep Serieus aan de arbeid Balen met meel richting ruim Eronder Chris brullend om te sturen "Naar rechts, hij gaat schuin!" Volwassenen met kwajongensstreken Een kerf over een zak "Pas op, een Amsterdammertje!" Hoort allemaal bij het vak Whoeff, daar ging de inhoud Jawel recht naar benee Je zag in de diepte Een tierende, rood-witte pigmee Luister naar al die verhalen Van hoe het vroeger ging Een tijd van harde werkers Maar nooit met tegenzin ! Ingezonden door: Henny Klaassen Koninginnedag Zag ze al van verre Oranje pruiken op hun kop Tussen horden mensen Een Oranjefan op en top Trotseerden kou en regen Voor een simpel “dag gebaar” Als Trix voorbijkwam Hadden hun blauw,rood wit al klaar Voelde iets van “kijk nou” Dat is de echt Hollandese mentaliteit Trots op hun landje Voor hen alleen het koninkrijk Zulke vreemde klanken Stond plots zij aan zij “Siehst du Anita” Die Konigin ist auch dabei” Ingezonden door: Henny Klaassen Ga jij nou maar mooi zitten zijn, Dans jij maar op vele feesten, Vergeet niet dat,dat feesten,feesten zijn, Niks met de werkelijkheid te doen, Op je eigen feest ben je niet thuis, Je staat daar maar te schitteren en te pralen, Praktisch in het rampenlicht, Diva te zitten zijn, Daar voel jij je thuis, Je voelt je door iedereen bemint lief kind, Maar op een dag zijn alle feesten uitgefeest, Dan kom je moe naar huis, En als je denkt waar is iedereen, Dan moet je bekennen je was al die tijd alleen, Ga jij nou maar, Ingezonden door: Ans Pieper - Buijs Stond daar naar haar te staren was onbeleefd en heel brutaal haar aanblik was zo anders sprak van schoonheid in een andere taal Een gezicht met tatoeages sierden een lichtbruin gelaat een bruine mantel verhulde haar vormen zwarte krullen onder een gekleurde shawl Ogen diepzwart en donker haar stem sprak met een rare klank verliet haar ouders en familie had gekozen voor een nieuw vaderland Sprekend met handen en voeten Verhaalden van angst en pijn onderdrukking en vervolging mensen losgebarsten in razernij Alles moest zij achterlaten vluchtend voor een zekere dood zoekend naar een veilige haven met kind en echtgenoot Hoop dat ze het hier mag vinden een echt thuis zonder geweld geen oorlog en vervolging waar alleen het mens-zijn telt Ingezonden door: Henny Klaassen

Verkeerde keuzes Soms zie ik teveel mensen helemaal vastgelopen in hun bestaan deden heel verkeerde keuzes gaan letterlijk naar de maan Niet de juiste vrienden... een verkeerde relatiekeus.... geen goed gekozen studie... een beroep tegen heug en meug... Zie ze doorgaan met ploeteren vastlopen op hun levenspad veranderen in sjacherijnen zijn "wat ze zijn" helemaal spuugzat Voor hen geeft niets vreugde rest alleen gal en bitterheid vervlogen zijn hun idealen dat is passe , verleden tijd Dat besef fout te hebben gekozen zichzelf te bekennen "big mistake" dat kost moed om dat te kunnen inzien niet meer kiezen voor een leven vol "fake" Maar die enkeling die rechtsom wil draaien opnieuw begint helemaal van onder af aan met verlies van zijn huidige status omdat hij weet dat het ook anders kan Voor hem zal ik applaudiseren bewonderen zijn moed en zijn lef het tij zal zeker voor hem gaan keren open ligt een nieuwe weg Ingezonden door: Henny Klaassen Zomaar een oud besje bloemenjurk en spierwit haar handen frunnikend aan haar vestje heel alleen zat ze daar Op een bankje bij de eendjes traantjes op haar wang niemand die haar bemerkte ze was zo eenzaam en zo bang Nam de tijd voor een praatje knoopte dicht haar open vest vroeg "oma waar moet je wezen? Waar was je naar op weg?" Waar ze woonde was ze vergeten durfde niemand tot last te zijn ze had daar uren alleen gezeten voelde mee haar angst en pijn Liep met haar een paar blokjes plots herkende zij haar straat zag haar eigen huisje staan blijdschap straalde van haar gelaat Kreeg een kopje koffie als bedankje zo lekker ouderwets gezet een koekje van ver over datum nam slokjes met stille binnepret Zomaar een oud besje wegglijdend in vergetelheid eenzaam op dat houten bankje waarom nam niemand niet even tijd? Ingezonden door: Henny Klaassen Die kleine witte bloemetjes.... Zie mensen gaan en komen Ken er zoveel niet bij naam Stappen voort in hun leven Geen tijd om stil te staan Maar soms, heel even Is er zo'n enkeling Stopt om warmte te geven Geeft alles dan weer zin Gewoon zomaar iemand Een onbekende van de straat Slaat zijn arm om je schouder Vraagt hoe het met je gaat Mensen zijn als een veld met bloemen Enkele verblindend, maar met een stinkende geur Soms rozen die je met stekels verwonden Maar ook dat madeliefje bij een deur Die kleine onbenulletjes In straten,tuinen,berg en dal Wit met gele hartjes Als je kijkt zie je schoonheid overal Ingezonden door: Henny Klaassen De clochard voor een supermarkt gezeten als een zielig hoopje mens zonder toekomst, moet je weten trekt hij zijn ongewone grens. mensen gooien in z'n bakje wat francjes voor een stukje brood daarna slentert hij, op z'n gemakje naar zijn slaapplaats in de goot. hij droomt van goed gevulde tafels en ook nog van een mooie meid van ijs met slagroom tussen wafels geen mens die hem hierom benijd. als hij dan vroeg in de morgen door kou en regen wordt gewekt maakt hij zich niet echt veel zorgen gaat 't richting stamkroeg, zo is 't maar net. na een croissant en een bak slobber slentert hij weer naar z'n plek onderweg spuwt hij een klodder vanaf de brug, in iemands nek. voor zijn supermarkt gezeten met zijn bakje, nu nog leeg wacht hij voldaan, vol gevreten op zo'n lul als ik, die hem weer wat geeft. Ingezonden door: Dirk Tempelaar Lied van onvermogen Ik zou een lied willen zingen sprankelend en nieuw van mensen en dingen die ik vandaag gezien. Dat lied moest wel klinken absoluut origineel over haten en beminnen- het komt niet door mijn keel. Ik las zoveel woorden; hoorde prachtige muziek; Ik zou zo willen zingen- maar het is nooit mijn lied. Ik wil zo graag zingen wat nog niemand gehoord: van handjes-wandelende kinderen- van honden aan een koord- van paarden achter prikkeldraad- van vogels in een kooi- van vissen in een glazen kom- maar wie vindt dat nu mooi? Van kalveren in hun enge hok- van kippen op een plek- te veel om op te noemen- de gedachte maakt me gek! Waarom, waarom, heb ik gevraagd, willen wij zien noch horen?! Waarom is lijden zo gewoon? Waartoe zijn wij geboren..? En in een flits zag ik hem staan: eenzaam op dat plein: een prachtig, krachtig Kreatuur... Er was oneindig leed in mij... In stille strijd geblinddoekt en gebonden. Een godheid die me huilen liet. Ik was nauw met hem verbonden: voelde zijn beperking; zag zijn denkbeeldige grens en ik begreep: Als meest gekooid, gekluisterd dier stond daar voor mij De Mens. Ingezonden door: M. Bodelier Een echte Rotterdammer Hij is een echte Rotterdammer Zegt "nou hoor"met onvervalst accent Zingt ze eruit als hij slaat op zijn vingers Kortom een oer Hollandse vent Is hardwerkend en goudeerlijk Zegt waar het op staat Zal er nooit omheen draaien Die jongen van de straat Werd geboren in het Dijkzigt Beschuit en muisjes bij het bed En rookworst met zuurkool Wordt bij hem ook neergezet Voor hem is er maar 1 kluppie Dat is Feyenoord Spendeert voor een kaartje zijn laatste duppie Brult mee als een doelpunt wordt gescoord Toch is hij anders Heeft zwarte ogen en krullend haar Zijn familie woont in Marokko Wordt gezien als nationaal gevaar Is er wat aan het handje Zien de mensen hem dan staan Fluisteren ze onder elkander Dat is vast een streek van die teringmarokkaan Hoezo integratie Moeten wij dat zelf niet eens doen Sta met schaamrood op mijn kaken Noemen ze dit nou normen en fatsoen? Ingezonden door: Henny Klaassen Twee min een wordt drie? Achter jalouzieën stond hij jaloers te zijn. Zag door spleten aan repen zijn liefde, maar de pijn in zijn verscheurde ziel werd heviger; werd steviger nu zijn gekwelde blik samenviel met lantaarnlicht op haar gezicht en op hem wiens stem niet was te horen, maar zei: hij had verloren… Vond aan gruzelementen zijn geluk. Stond evenredig en aan een stuk in zielepijn, achter jalouzieën jaloers te zijn… Ingezonden door: M. Bodelier Het zeepbelmeisje Geen structuur, alleen chaos Ze waait mee met elke wind Niets is eigen creatie Zo verloren oogt dit mensenkind Woorden doen haar beven Beslissingen nemen schrikt af Zelfstandig iets ondernemen Betekent een enorme straf Ze tovert een kleurige zeepbel Daar kruipt ze diep in weg Ver weg van die boze wereld Zo vol angst en zo slecht Onbereikbaar voor alle anderen Hier heerst alleen wat zij wil Ongeremd in doen en laten Zij is haar eigen spil Ze houdt zich doof voor mensen Slaat af elk reddend gebaar Wil van geen raad horen Neemt geen liefde meer waar Ooit zal die zeepbel knallen Weg is dan haar zelfgekozen cel Leert zij nu niet om te leven Wacht haar dan een ondraaglijke hel ! Ingezonden door: Henny klaassen Niet zoals de anderen Geleefd worden door de mensen niet beantwoorden aan hun ideaal voorbijlopen aan eigen wensen ben je nu eigenlijk helemaal? Wijk je af van het normale Niet compleet of een mankement nou vaak is dat echt balen eigenlijk iets dat nimmer went Tegen vooroordelen opboksen moeten knokken elke dag je kan doorgaan of berusten maar vaak vind je dan juist die kracht Juist dat anders zijn dan anderen vol gevoel en dramatiek maakt jou tot dat speciale als mens ben jij uniek Ingezonden door: Henny Klaassen

Ben allergisch voor dat U-wen Ben een doorsnee vrouwtje Zeg maar Henny of Hen Vaak echt geen schatteboutje Ben zoals ik ben Vind iedereen lief en aardig Zeg gemakkelijk je of jij Zou zelfs Trix bij voornaam noemen "Rangen en standen" niets voor mij"! Krijg dan echt de kriebels Als men mij benoemt met U Voel me dan bijna honderd Ben opeens een apart individu Dat ene kleine woordje Creëert een afstand metersdiep Schept twee heel verschillende werelden Baal dan meer dan ik geniet Waarschuw dus bij deze Doe eventjes normaal Zeg maar je of Henny Want dat ben ik helemaal Ingezonden door: Henny klaassen Van stand, wat een gelul Luierend op mijn matje Mijn tenen spelen in het warme zand Kijk ik genietend naar de mensen Neerstrijkend op het strand Grinnik om een Franse dame Belegen en duidelijk welgesteld Trekt nadrukkelijk ieders aandacht Pratend over huizen en geld Zorgvuldig rood gelakte nagels Permanentje echt up to date Merkkleding duidelijk zichtbaar Upper class, het is maar een weet Ratelt over te duur kalfsvlees Klagend over gebrek aan kwaliteit "Ik shop in de betere zaken" "Zoek echt geen kwantiteit" Gezeten op een strandstoel Een handdoek te banaal Manlief volgt zijn aandelen Sprekend in beursgenoteerde taal Zag haar bij de Aldi Met een boodschappenkar vol Allemaal inferieure, bourgeoisie zaken Ach van stand, wat een onzinnig gelul! Ingezonden door: Henny klaassen De avonturier Diepe groeven lopen over zijn wangen. Aan zijn lippen blijft u hangen. Zijn gezicht is verweerd, hij heeft het avontuur beheerd. In zijn diepblauwe ogen, zoekt u naar de waarheid. Zijn verweerd gezicht spreekt boekdelen in zachtheid. Plots staat u met grote ogen in het oerwoud, tussen de planten en de bomen. Het is uw lot, u kunt niet meer ontkomen. Hij sleurt u mee in een zinnenstroom, met aaneengeklonken woorden, waar hij zonder schroom, met u vertrekt, naar verre oorden. Hij zwaait met zijn armen, maakt tekeningen met zijn handen. Ziet in gedachten, alle landen. Tuurt in de verte, naar de ondergaande zon Hij zou direct weer vertrekken, als hij kon. Ingezonden door: Claire vanfleteren Hé jij daar als ik je zo zie staan rokend voor een rood beschenen raam nakend trek je de gordijnen dicht speels bedrijf jij de liefde ver uit mijn gezicht zodat ik krimpend van de pijn zo verward alleen wil zijn. Ingezonden door: Dirk Tempelaar Vrede De Zachte vrede is vergeten. De oorlog staat daar niet bij. De witte duif is weggevlogen. En de duivel zit in jou en mij. Waarom kunnen wij niet samenleven? Waarom elke dag die strijd? Die waarom? blijft een vraag voor alle. Wanneer zal het nu eens vrede zijn? Ingezonden door: Saskia Ach in de massa gaat zo veel verloren Mensen die je niet meer horen Het blijft stom Een eenzame bloem wordt niet meer gezien Doof We willen niks meer horen Niks kan ons nog bekoren Blind We willen niks meer zien Massa In de massa hebben wij ons verloren Een ieder leeft voor zich En zo trekt alles aan je voorbij En je denkt op het eind geleefd te hebben Ingezonden door: Ans Pieper-Buijs Klappoot Je hoorde hem al van verre Zijn wandelstap was uniek Stap, plof, stap, plof laat door de straten Klonk als macabere muziek Geboren met een klompvoet Bij elke stap een klap op straat Iedereen noemde hem daarom klappoot Klap, boing galmde het ’s-avonds laat Gespannen kijkend naar een thriller Je haren bijna tegen het plafond Nagels van spanning afgeknabbeld Galmde plots het geluid van boing! Dat arme hart en je klokkie Stopten bijna tegelijkertijd Een schaduw langs de ramen Het was weer avondwandelingentijd Stiekem een sigaretje roken In de kelder met open raam Slikte je bijna je peuk naar binnen Als je plots die poot hoorde slaan Herinneringen van zo lang geleden Maar grijns van oor tot oor Denk aan al die hartverzakkingen Ssst, lijkt het net of ik hem hoor…… Ingezonden door: Henny Klaassen De heilige koe Een fonkelnieuwe wagen Alle toeters en bellen erop Dagelijks is hij aan het poetsen Kijk daar gaat weer een emmer sop Hoor hem eens kankeren Op alles wat er vliegt “scheer je weg pokke beesten” Is een regelrechte smiecht Zijn tuin ligt vol met tegels Geen grassprietje ontkomt Rukt het uit met zijn handen Jammert over vogelstront Gevleugelde vriendjes voeren, Is er bij hem niet bij Verbied het zelfs de buren Roept :”ze schijten bij mij” Katten zijn niet veilig Gooit een steen naar hun kop Dreigt ze kapot te schieten Schreeuwt bij verhaal” donder op” Heel vroeg in de morgen Buurman gilt als een varken ,zwaar gewond Kijkt verwilderd naar zijn auto Bedolven onder verse koeienstront! Ingezonden door: Henny Klaassen Lawaai-taal Ze ploft in de stoel! Ze stampt op de trap! Slaat deuren en laden dicht: Alles met een klap! Ze heeft nooit iets te zeggen, maar ze zullen haar horen! Ik vrees: dit pleit is bij voorbaat verloren... Ingezonden door: M. Bodelier Het zeepbelmeisje Woorden doen haar beven Beslissingen nemen schrikken haar af Zelfstandig iets ondernemen Is voor haar een enorme straf Geen structuur, alleen chaos Ze waait mee met elke wind Niets is haar creatie Zo verloren oogt dit mensenkind Ze tovert een kleurige zeepbel Daar kruipt ze diep in weg Ver weg van die boze wereld Zo vol angst en zo slecht Onbereikbaar voor alle anderen Hier heerst alleen haar wil Ongeremd in doen en laten Zij is haar eigen spil Ze houdt zich doof Wil van geen raad horen Slaat af elk reddend gebaar Neemt geen liefde meer waar Ooit zal haar zeepbel knallen Weg is dan haar zelfgekozen cel Leert zij nu niet om te leven Wacht haar dan een ondraaglijke hel Ingezonden door: Henny Klaassen Ogen die altijd stralen zwart haar omlijst een wit gelaat handen in een rechthoek gebogen een hoofd dat heen en weer slaat benen vastgegespt in riemen haar lichaam schokt in spasticiteit klanken zijn haar enigste woorden die mond die altijd kwijlt mensen stoppen, blijven staren praten, mompelen achter hun hand zeggen wat beklagenswaardig houden angstvallig afstand loop naar haar wandelwagen grijp haar gebogen hand heb schijt aan al die mensen groet dag lieve meid... Ingezonden door: Henny Klaassen