Mist Je rijdt in laaghangende wolken, Je ogen priemen, maar geraken er niet door. Net melkglas zonder één korreltje klaarheid. Behouden moet je blijven, maar hoe? Het vraagt inspanning en je wordt moe. De rand van de baan merk je niet alleen je handen op het stuur. Waar is die omgeving van voordien, zij was zo helder en puur? Nu heb je schrik om je dagelijks traject te verliezen, maar je kunt niet kiezen . Rode ogen voor jou, in die wolken van kou, laat je hart minder angstig kloppen. Die rode ogen doen je wel op tijd stoppen. Opgepast hij heeft ook geen zicht, ook hij rijdt met de ogen dicht. Ingezonden door: Claire Vanfleteren De Jaargetijden Reeds vanaf het vroege aardse bestaan zijn ze elkaar achterna gegaan. De Zomer sluit een periode af, die ons vaak heel wat te beleven gaf. We genoten van zon, zee, strand en bos, wandelden en fietsten er flink op los. Daarna wordt het Herfst zoals elk jaar, en die heeft ook zijn charme nietwaar ! Truien en dassen komen alweer uit de kast. De paddestoel verschijnt in de berm en in 't bos en veel groen blad verdwijnt, waait helemaal los. Dan volgt de Winter zoals elk jaar. We leggen warme kleding maar weer klaar. Misschien met Kerst wat vorst en sneeuw, want zo gaat het nu al menig' eeuw. Maar na de tijd van soms veel overlast, wordt zeker de Lente weer onze gast. De natuur gaat langzaam weer ontluiken. zodat we straks de bloemengeur weer ruiken. Zo gaat het steeds, jaar na jaar. We vinden 't maar heel gewoon nietwaar ? Ingezonden door: Anton v.d. Elshout IJsbloemen Buiten is het kil en koud. Een snijdende wind uit het noordoosten. IJsbloemen op de ruiten, waar achter armen zich vertroosten. Verbitterd. De pijn verbijtend op een stukje hout. Ingezonden door: Dirk Tempelaar Mijn haren vangen witte watten Een betoverde wereld is verschenen Koud, stil, sereen en stijf Grijze wolken die zachtjes wenen Kippevel teistert heel mijn lijf Mijn haren vangen witte watten Smeltend kruipen ze naar benee Sneeuwvlokken maken vreemde spatten Terwijl ik verder fiets heel tevree Poedersuiker bedekt de paden Futen kruipen dicht bij elkaar Waar ik fiets moet ik steeds raden Alles lijkt zo wit en wonderbaar Een sprookje tot leven gekomen Weg is de alledaagse realiteit Maagdelijk wit bedekt de bomen Winter is nu echt een feit ! Ingezonden door: Henny Klaassen moeke van die hoge bomen, komen bruine blaadjes neer, en op het grasplein waar ik speelde, zie je nu geen kindjes meer, moeke kijk eens, al die blaadjes, ik stap nu in een dik tapijt, ik doe ze krik krak krik krak kraken, en ik ben mijn voetjes kwijt. Ingezonden door: Els Voorjaar Het word weer voorjaar, ik zie het aan de bomen, Ik zie de knopjes aan de takken komen, De vogels fluiten, ze roepen naar elkaar, Bouw een nest, het is weer voorjaar. De mensen komen weer naar buiten, Ze maken praatjes met elkaar, We krijgen weer kleur op onze wangen, Het is toch weer voorjaar.. De ramen kunnen weer open We gaan er weer tegenaan, Het voorjaar is gekomen, De winter is gegaan Ingezonden door: Fennie

Vandaag kus ik de wind de takken willen bladeren vangen goud, rood en geel dwarrelend in het rond bol blaas ik mijn rode wangen witte adem ontsnapt uit mijn mond paddestoelen in alle soorten schapen dik in hun wollen jas de herfst heeft geopend al zijn poorten zoek kastanjes in het gras Spetter door ontelbare plassen voel mij vrij als een herboren kind wil nooit meer in dat keurslijf passen vandaag kus ik de wind Ingezonden door: Henny klaassen te warm weer de herfst kan de zomer nog niet verlaten winter wil wel maar is over tijd en wij... doen niets anders dan erover praten het is te warm dat is een feit Ingezonden door: Henny klaassen De lente Camelia met je mooie bloembladen en de vele goudgele meeldraden. Je grijpt je vast aan de stralen van de zon, aan het lichtspel van druppels in een regenton. Je leven is een streling voor het oog Klim je tegen een wand of over een boog, je speelt het altijd klaar om gelijk waar, je mantel van bloemen te spreiden, om iedereen met je wasachtige ogen te verleiden. Ingezonden door: Claire Vanfleteren Wintertijd. De lucht is grijs, het is waterkoud. Ik gooi op de open haard, nog wat sprokkelhout, dat ik buiten heb bewaard. Het is pas negen uur, "Wintertijd" Starend kijk ik, in de vlammen, van het gele vuur. Ook winter heeft zijn charme, en al is het koud, de haard zal je verwarmen. Dromend bij het vuur, denk ik, dit is ook natuur. Terwijl ik nog eens gaap, sla jij je armen om me heen, en strijkt zachtjes over mijn been, Langzaam val ik in slaap, "Wintertijd " Ingezonden door: Ans de Laat Lentebelofte Bolletjes in zachte aarde Plant ze elke winter weer Stukjes lente die ik bewaarde geven binnen bloemen elke keer Belofte voor een nieuwe lente Al staan ze warm binnenshuis Is een investering met dikke rente Achter glas voel ik mij thuis Ingezonden door: Henny Klaassen Herfstsonate wuivend in de milde herfstzon schitteren de vele kleuren als op een schilderspalet strak tekenen de nerven zich af De wind speelt krijgertje met de blaadjes die zich als een vliegend tapijt aaneen gesmeed voortbewegen opgejaagd en weer uiteengerukt om met een laatste buiteling zacht dwarrelend neer te komen op de zwarte aarde die hen wacht Ingezonden door: Lise Steel Een lenteteken. Aan de waterkant, een groene plant, met kleine gele bloemen, de zon komt door, een zachte wind, een dagje om te zoenen Een lenteteken. Duizend kleine kikkervisjes, krioelen in een sloot. Heel veel vogels doen hun best, met het bouwen van hun nest. Een konijntje hipt voorbij, nu nog wachten op het kievitsei. Het lenteteken. Bollen komen uit de grond, vele kleuren wit en bont, het gras begint te groeien, de bloemen gaan weer bloeien, daar heb ik op gewacht, dat het zonnetje weer lacht, Een lenteteken. Ingezonden door: Ans de Laat

De herfst Waarom zo’n slecht humeur? Kijk naar die bladeren hun kleur. geen kunstenaar, die dit kan evenaren, je blijft naar het spektakel staren. Het ene blad is geel, het andere bruin, zelfs al een kale plek, in die boom zijn kruin. De zon piept door zijn kale takken, naar de blaadjes, die niet willen zakken. De anderen liggen rustig op het gras, het zijn net makkers uit dezelfde klas. Als je door een bos wandelt, blijf dan even staan, laat je haren waaien, laat de natuur begaan. Het ritselen van die bladeren heeft je rust, hoeveel onder jullie zijn zich daarvan bewust. Doe eens een inspanning en ga wandelen tussen de bomen, laat die rust in de harten komen. Je moet niet alleen…wandelen onder die bomen, ik ben geen oude tante, dus laat uw vriend of vriendin maar komen. Als er dan nog lichte regenval is, onder die ene jas is het helemaal niet mis. Er komen in de herfst onvergetelijke geuren vrij, het is net als eb en vloed in een getij. Doe uzelf een plezier en geniet van het schouwspel, misschien begrijp je die toffe herfst dan wel! Ingezonden door: Claire Vanfleteren Winter witte vlokken vallen uit de hemel bedekken langzaam, maar gestaag hun grauwe prooi een pracht decor, door niemand nog betreden als bruidsluier zo maagdelijk, zo mooi motorgeluid, de pekelwagen is reeds uitgereden het smetteloos wit voor even, het zout versnelt de dooi. Ingezonden door: Dirk Tempelaar Winterblues Compactheid van wolken haast raakbaar, buiten de adem, duidelijk aanwezig. het voelt zo grijs, onwijs opgesloten in lucht. Dichte buitenwereld, ingepakte binnenwereld, hard geluid uitgepakt onverwachts hoorbaar. Explosies van kleur wanneer de rode kat naar het gekleurde blad springt; het valt stil neer op geurende aarde, tussen bomen met afhangende schouders. De schreeuw van een meeuw maakt het leven weer wakker, ook ik ontwaak: wat –een -wereld Ingezonden door: Ina Sousa De regen valt als druppels neer, gelukkig doen ze niemand zeer. Maar we verwachten in deze tijd van 't jaar een mooie droge voorjaarsdag nietwaar. Alleen laat de lente nog even op zich wachten en komt nu wat later dan we allen dachten. Wellicht komen er ook dagen vol zonneschijn, die zouden echt niet on-welkom zijn. En als het dan ook nog zomer worden mag, met veel zon en lekker warm elke dag, hebben we echt niets meer te klagen en genieten we alleen van hele fijne dagen. We trekken er op uit met auto of per trein en genieten elke dag, van groot tot klein. Klagen...nee dat doen we nu niet meer, want elke dag is het toch mooi weer Ingezonden door: Anton van den Elshout Klopjacht Bewegingloos achter ruiten kijken hoe buiten sneeuwvlokken met z’n allen stormachtig uit het niets komen vallen: grijzig, stoffig chaotisch en snel. Duidelijk dichtbij; getekend en wel. Zodat ik stil hen volgen wil. Maar het ene dwarrelt en het andere dwaalt, alsof geen zelfde wind hen waait. Geen halve meter ging het goed… ‘k Zoek onverdroten- want het móet- opnieuw een paar- die volg ik daar- Waarheen?! Op steen smelt het een- het andere vluchtte van mij heen in een onbewaakt ogenblik- ‘t Is toch ook bij mens-on-mo-ge-lijk..! Ingezonden door: M. Bodelier