|
|
|
|
|
| Hieronder meer fantastische toppertjes die zeker de moeite waard zijn! |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Schreeuw om hulp Voel mij leeg en intens verlaten Waarom ging jij weg zonder het uit te praten? heb je mij verraden en mijn hart krimpt van de pijn Ben jij dan zo anders dan ik dacht dat je zou zijn? Dacht al die tijd dat jij mij aan kon voelen Precies wist wat ik zou bedoelen. Maar begrip voor mij was je waarschijnlijk teveel Verdriet in mijn hart is nu mijn deel Is het dan zo moeilijk te accepteren dat ik mij zo somber voel? Begrijp jij dan niet wat ik doormaak en wat ik bedoel? Het groeit je boven je hoofd je hebt het zwaar Dat zal ik heus niet ontkennen dat is waar Maar we zijn toch maatjes voor het leven? Is het dan niet de bedoeling om elkaar steun te geven? Mijn zoon jaag je bijna bij mij vandaan Je woorden zijn hard en ik schreeuw in stilte je naam De vrouw die je kende is niet meer Misschien komt ze terug op een keer Straks kom ik terug moet zorgen dat ik de breuk overbrug Het is niet een griepje dat zo overgaat Praat alstublieft met mij straks is het te laat Dertig jaren gooi je niet opzij Begrijp alstublieft dat ik nu somber ben en niet meer blij Wil met je verder maar moet op je kunnen steunen heb jouw schouder heel hard nodig om op te leunen Help mij vechten en sta aan mijn kant Laat mij niet bijten in het zand laat ons samen proberen dit te doorstaan en als een eenheid deze nachtmerrie verslaan Samen Dat vertrouwde gevoel van twee lichamen zo lekker warm zij aan zij vetrolletjes, niets om voor te schamen alleen maar jij en mij Gewoon genieten van je aanblik lekker ruiken aan je haar zachtjes strelen al je rimpels dat vertrouwde gevoel is daar Voelt zo veilig, voelt zo behaaglijk rol mij zachtjes naar je toe nestel mij vredig in je armen zachtjes vallen mijn ogen toe |
Samen ouder worden Ik kijk vertederd naar je gegroefde gelaat zie de kraaiepootjes bij je ogen de rimpels in je voorhoofd vormen bogen je haren lopen ook niet meer in de maat zeg altijd je gezicht valt naar je oren je hebt een vrij glad gezicht geen rimpel valt op in het licht ze zitten als een stapel rolletjes voor je oren voor mij ben je nog steeds een enorme reus met handen zo groot als kolenschoppen die menig gevaar hebben doen stoppen een echte hollandse geus dertig jaar zijn we al bij elkaar ben jij mijn ridder op het witte paard dat spreekt voor zichzelf en is goud waard passen als een deksel op een potje bij elkaar Ik ben nog steeds je kleine vrouwtje wel flink wat uitgedijt de sporen van ouderdom op haar lichaam uitgespreidt Je eigenste schatteboutje Samen vormen wij een geheel een altijd verliefd stel blijven bij elkaar ondanks kommer en kwel dat hoor je niet meer veel Wil je nooit verliezen en als ik mocht kiezen wil ik samen naar Petrus gaan hand in hand voor de hemelpoort staan Slaap Ik gaap , mijn ogen vallen toe wil slapen maar weet niet hoe Net als ik mij neervlij zijn mijn oogleden weer vrij Mijn hersens draaien op volle kracht daar komt weer een slapeloze nacht Kijk ik dan morgen in de spiegel staart mij aan een of andere griezel De wereld staat op zijn kop met mij er bovenop Wat zou dat toch zijn ik vind het niet meer fijn Wil lekker pitten niet met vraagstukken zitten Dromen van leuke dingen maar niet van spoken die swingen Kan iemand vertellen hoe? Doe ik eindelijk mijn oogjes toe? |
Stil verdriet Een traan drupt omlaag er volgen meerderen gestaag stil verdriet niemand die het ziet> Scheiding Hoe verdrietig kan het zijn als mensen die je kende einde maken aan hun huwelijkspijn en hun dagelijkse ellende Zesentwintig jaar lief en leed niet meer verder te delen dat is iets wat aan je vreet omdat ze elkaar niet kunnen velen Drie kinderen in het spel geslingerd tussen beide ouders die zijn toch ook in tel trekken hun hoofd tussen hun schouders Uit elkaar gegroeid beiden kiezend voor een carrière niets meer wat hun boeit rest alleen bittere misère Het doet mij pijn probeer nog met ze te praten fungeer als laatste reddingslijn maar voel dat ik het beter kan laten! Schietgebedje Oude handen sterk gerimpeld Je armen zijn stokjes ruim in vel Zorgen die je voor mij wegwimpelde Ons geluk was voor jou in tel Die lieve blauwe ogen Je bent nog steeds blond van haar Nooit heb je mij belogen Altijd stond je voor mij klaar Je benen nu dik en pijnlijk Warrig praat je aan een stuk Jouw ziek zijn is onwaarschijnlijk Je behoedde ons vaak voor ongeluk Mijn hartsvriendin van tweeëntachtig Mijn allerliefste schoonmama Als mens ben jij ozo prachtig Al zeg je steeds "laat maar" In spanning zit ik te wachten Op de uitslag van het moeilijke gesprek Ik ben bij jou in gedachten In mijn hart heb jij een bijzondere plek Als er een God bestaat daarboven Laat mijn schoonmoeder dan bij mij Ik kan ze niet missen, dat moet U geloven laat ze het liefst nog aan mijn zij |
|
Samenzijn Vragende ogen plagende handen spanning opbouwend stil verlangen gretige kussen verhitte lijven extase razend toppunt bereiken spanning blussen uitgeput bezwijken Schuilen voor donderwolken Schuilen voor de donderwolken heel dicht bij elkaar hoor het leven kolken onheil is weer daar Angst doet ons beven sidderend voor het gevaar het beheerst ons hele leven ik kijk, en staar Samen staan wij sterker met zijn allen een enorme reus ontvluchten die donkere kerker verslaan het gevaar glorieus Stop, ik wil ook worden meegeteld Angsten in het leven onzekerheid voor altijd dingen die je doen beven iets dat je constant spijt De moed om te veranderen de durf om op te staan even steunend op anderen om toch weer door te gaan kracht om bloot te geven je zwakke kanten tentoongesteld dat is zeggen ik wil leven stop, ik wil ook worden meegeteld |
Sex op 50+ Met twintig vol van elkaar deden het wel elk uur hij speelde het telkens klaar haar te vullen met vuur zijn nu vijftig plus doen het niet zo vaak hij klaart nog wel de klus zegt af en toe: ik staak bolle buiken, dikke billen schoonheid vergaat zeg dat wel maar kunnen nog hun honger stillen liefde is nog steeds in het spel Stemloos Ik wil spreken mijn mond opent zich maar het geluid blijft steken hij gaat alleen open en dicht! Een vreemd geluid klagend gepiep en gekras dat komt eruit mijn stem zit muurvast! Voel mij een beetje gevangen kan niet zeggen wat ik wil voor sommigen een gekoesterd verlangen eindelijk eventjes stil! Raar zo'n stem te verliezen zo is hij er, opeens foetsie, weg vooral als je het krijgt voor je kiezen dan zegt hij, jammer dat is pech Lijkt of iemand zegt daarboven stop, laat je nu even gaan die stem heb je nu niet nodig om even stil te blijven staan Niet voorbij rennen aan emoties toon ze, voordat het je spijt met alleen praten kom je er niet verdriet kost nu eenmaal tijd |
Straalbezopen Keek uit het raam van twee hoog zag daar stil zitten in de regen een oude man op een bank hij vertoonde totaal geen leven Niemand die even bleef staan stond perplex van die desinteresse wat ging het hun eigenlijk aan? Vervolgden hun weg met souplesse Ben naar die baas toegegaan pakte hem bij zijn schouder "mijnheer u moet hier vandaan zo wordt u steeds maar kouder" Ik riep en praatte luid hij wou maar niet bewegen hoorde zelfs geen protest geluid toen ik hem had geknepen Belde in paniek oom agent die kwamen binnen vijf minuten waren al heel wat gewend zijn tenslotte ook echte juten Namen de situatie terplekke op handelden toen heel kordaat het was hun dagelijkse job kregen de man aan de praat rook toen die hele vreemde lucht agenten keken elkaar lachend aan de oude man ontwaakte met een zucht verkeerde duidelijk in een dronkemanswaan “opa, laat mevrouw niet schrikken laat voortaan de fles eens staan, je mag dit niet flikken kom op, je moet gaan” O, wat voelde ik mij groen zag mannetje zigzaggend verder lopen wat was ik een oen! “Mevrouw, hij is straalbezopen” |
|
Splitsing van levenswegen Sta op een splitsing van levenswegen Ga ik rechts of ga ik links? Rechts is effen, niets zit mij tegen Links is grillig en ongebaand Zo makkelijk rechts te kiezen Maar dan duurt die weg zo kort Links is knokkend voor elke meter Hoop dat het aan moed niet schort Ga ik vechten voor kwaliteit van leven? Hou ik vast aan mijn huidig bestaan? Voel mijn vechtlust weer in mij leven Weet dat ik links moet gaan! Toch lonkt rechts nog in mijn ogen Niet meer vechtend en geen strijd Berustend in falend, met gebreken te leven Pijn beschouwen als realiteit Ik ga links, mijn besluit is genomen Het gevecht met specialisten ga ik aan Zal nog 1x bijten en grommen Beseffend dat ik er alles aan heb gedaan |
Studentenleven Studentenleven kent ook klachten Is niet allemaal lol en plezier Alleen ben je vaak ook lange nachten Als je geen geld meer hebt voor vertier Een kamertje of sombere zolder Gevuld met een bureau of bed Dat is de andere kant van studentenkolder Dat hadden ze niet in de info gezet Je stufi is maar een gloeiende druppel Voor eten haast geen poen Je voelt je een echte knuppel Met 2e hands moet je het doen Maar je wil om te slagen Geeft je moed om door te gaan Eens komen er voor je goede dagen Als je met dat papiertje weer buiten zal staan |
Slechts zestig procent van vroeger Het suist nog na in mijn oren Woorden gesproken in zoveel pijn Lieten mij zo pijnlijk voelen Hoe geraakt jij door alles kan zijn Mijn gevecht is ook het jouwe Dacht je dat ik verder wilde zoals ik nu ben Ik wil ook graag genieten van het leven Degene zijn zoals jij mij hebt gekend Je wilde slechts zestig procent terug van vroeger Die vrouw van vier jaar geleden terug zonder ziekte en problemen Het ging allemaal veels te vlug Mijn leven is veranderd Niets gaat meer zonder strijd Zal nooit meer dezelfde worden Dat is helaas een voldongen feit Ik vecht voor een beter leven Kan dat alleen doen met jouw steun Zie mijn grote man huilen en beven Aan mijn mond ontsnapt een zacht gekreun |
|
Schoorstenen braken zwarte pluimen Huizen staan somber en grauw Rivieren die met chemische troep schuimen De natuur duidelijk in het nauw Zwanen die onverstoorbaar grazen Een overgebleven stukje groen Terwijl auto's blijven razen Lijkt een ongeloofwaardig visioen Een stukje ongerepte polder Dat bastion van natuurlijk verzet Een wijsvinger op die waanzinnige kolder Van geld verdienen en expansiepret Een kostbare diamant tussen de fabrieken Zo fragiel zo wonderschoon Laten we dit kleine beetje niet verzieken Het nooit ervaren als gewoon |
Somber klinken klokketonen Een zwarte wagen vol met bloemenpracht Een stille plek waar doden wonen Doodsbidders fungeren als stille wacht Zo stijlvol, zo plechtstatig Die eindbestemming voor iedereen Dood eist op heel stelselmatig Als afscheid rest slecht een steen Oude bomen die sfeervol ruisen Een stille plek vol van rust Dat veld gevuld met kruizen Het leven door de dood gekust Een plek vol van bezinning Gedachten aan een vroeger tijd Hier bewaren wij de herinnering Voelen wij verdriet en soms ook spijt |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
