|
|
|
|
|
| Hieronder meer fantastische toppertjes die zeker de moeite waard zijn! |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Oriëntatievermogen? Nou nee! Twintig jaar bezit ik dat roze papiertje ben zelfstandig, vrolijk en vrij, enorm blij dat ik rij vind rijden echt een pleziertje Mis echter iets heel noodzakelijks Beken het met chroomte en spijt Weet niet hoe te gaan als ik rijd Oriëntatievermogen is toch onlosmakelijks Ga opweg van A naar B bereid mij heel grondig voor zoals gepland de hele weg door kom uiteindelijk terecht in D Gisteren ging ik naar Capelle aan den IJssel de routeplanner zei: je bent hier! alleen aan de verkeerde kant van de rivier juist, in Krimpen aan den Ijssel Snap er de ballen van beb nu heel Nederland al gezien kom met benzineverbruik in de top tien gebruik toch echt een wegen plan! Zal het maar aanvaarden Ik ben een rijder met gebrek Terwijl ik altijd de kaart check Ben gewoon niet te evenaarden Onschuldige blauwe kinderogen Onschuldige blauwe kinderogen stralen de wereld tegemoet geen zorgen, geen problemen het leven smaakt nog zoet Vermoeide ,oude vertroebelde ogen kijken het kind aan vertellen van een bestaan zo bewogen het gevecht om er doorheen te slaan Oude gerimpelde handen pakken het kindervuistje vast monden lachen met amper tanden samen dragen zij de levenslast Oud steunt jong met wijsheid der jaren jong schenkt vreugde en een lach iets moois om te bewaren voor ieder die dit ooit eens zag Oud en dementerend is dat mensonterend? Een mensie van meer dan negentig jaren een lief zacht gelaat niet meer beseffend dat ze afgleed plukkend aan haar gewaad Vastgesnoerd in haar rolstoel met het gezicht naar de muur onmogelijk om zichzelf te keren dat te zien smaakte bitter en zuur Haar troost was een pluche zeehond wit, zacht en klein vingers streelden dat beesie verjoegen haar innerlijke pijn Onverschillig werd met haar omgesprongen zonder te vragen trok men de gordijnen dicht niets zei men als men haar ging verrijden angst straalde van haar gezicht Ik begrijp best dat men kampt met tekorten geen tijd voor een zuster aan bed maar moet men zich zo ver verlagen dat een dementerend oudje buiten spel wordt gezet? Ze is ook iemands moeder een oma met kleinkinderen misschien dat zij langzaam wegzakt in dementie verandert haar naar een nul in plaats van een tien Een beetje menselijkheid in het leven vooral tegenover de ouderen onder ons vraag ik de zusters juist aan hen te geven Eens ben jij ook zo oud en streel je dons |
Oceaan wandeling Wandelend op de bodem van de grote oceaan magische krachten zag atlantis staan wonderbaarlijke gedachten kreeftenscharen kriebelen zacht krullen in mijn haar zeesterrenpracht was zo heerlijk daar zandkastelen bouwend met mijn hand dook met de tuimelaar schelpen in het zand verwonderd door het leven daar snakte plots naar lucht naar de oppervlakte gaan voorbij was die mooie vlucht kan daar helemaal niet bestaan Oordeel van anderen Waarom mag je jezelf niet wezen veroordeelt men wat anders is als je afwijkt van anderen wilt zijn zoals je altijd bent Ze trekken hun neus op lopen je zonder groet voorbij vinden je een aanfluiting ,een flop zeggen jij hoort er niet meer bij! Ook als je iets mankeert Is acceptatie heel ver te zoeken met een handicap of zo stoppen ze je in de kleinste hoeken Ben je anders geaard? Dan is Leiden in last geen enkele pesterij blijft je bespaard ze vinden je niet aangepast Wie zijn zij dat zij kunnen beoordelen wat goed is of slecht ze stikken van de vooroordelen zijn zelden of nooit oprecht Ze vinden zich zo beschaafd maar ondertussen trappen ze je onderuit met hun fijne opvoedingsmaniertjes gooien ze je het liefst eruit Laat ze maar stikken in hun overvloed ik voel mij groter dan hen ben anders, maar vrij van geest hier ben ik, toon mijn moed! Op weg In het donker vluchten witte strepen Heldere lichten flitsen aan mij voorbij Zoek mijn weg in het duister Met veel onbekenden aan mijn zij Nacht voelt als een beklemming Daglicht is nog zo ver Navigeer op enkele borden Begeleid door een enkele ster Mijn vaart wordt steeds sneller Die eindbestemming ver en toch dichtbij Gevaar komt van alle kanten Mag niet stranden door averij Jakkeren en jagen Voort,doorgaan, ik moet door Zie het daglicht dagen Ik ben eindelijk daar waar ik hoor |
Op eigen kracht Soms duurt het heel even Soms duurt het heel lang Dat gevoel van beven Dat gevoel van bang Een klein stukje van je leven Een groot stuk weerklank Is zo oneven Is zo wrang Vaak zie je het niet zitten Vaak wil je weg van hier Niet kunnen verdragen Niet meer genieten van plezier Dan ontdek je verborgen krachten Hef je je hoofd omhoog Alleen jij kunt die pijn verzachten Alleen jij klimt naar omhoog Onzichtbare tranen Tel mijn talloze tranen onzichtbaar voor iedereen levensvreugd erdoor verdronken somberheid rest als deel Een lach op mijn gezicht geschilderd de verf blijft plakken, muurvast mijn droefheid verborgen gekunsteldheid op mijn gelaat gelast Mijn gewonde ziel diep verzonken tranen vloeien daar als een waterval geen straaltje zon alleen maar zorgen hier maken blinde tranen een vrije val Hard moeten lijken in het gewone leven ongenaakbaar en wankelvast maar diep van binnen dat hevig beven mijn kwetsbaarheid is mijn last Onze liefde is niet te verslaan! Mijn geluk is niet kapot te krijgen sterk,stevig,onverwoestbaar als graniet laat zich niet meer brengen tot zwijgen mijn gezicht straalt als iemand mij ziet Sinds ik jou heb leren kennen schijnt de zon eeuwig voor mij die warmte daar moet ik aan wennen ik geniet, jij geeft vreugde, maakt mij blij Ouders zagen "jou en mij" niet zitten jaagden ons juist naar elkaar toe ondanks al dat onherroepelijk vitten we gaven niet op,het was "just me and you" Zoveel doorhuilde nachten vuurproeven hebben we doorstaan nu staan we samen op eigen krachten onze liefde is niet te verslaan! |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
