|
|
|
|
|
| Hieronder meer fantastische toppertjes die zeker de moeite waard zijn! |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Een kind op zoek naar liefde Een kind op zoek heel alleen, naar een arm om haar heen. Een kind door haar moeder verlaten, wandelde eenzaam door de straten. Ze was op zoek naar iets van levensbelang ze was wat kwijt ze zocht al zo lang Ze was nog maar zo klein, wilde graag de liefste zijn. Ze begreep het niet zo goed, ze wist niet wat ze ermee moet. Zo verdween er steeds een beetje meer, wankelde in het leven keer op keer. Het meeste wat haar nu griefde, was het ontbreken van de moeder liefde. Ze is nu op zoek naar haar eigen ik, en gaat dapper door tot de laatste snik. Ze is het ook waard om te bestaan, ook al komt er van binnen uit een traan. Ze laat het verdriet toe in de tranen verdwijnen, om later weer als zichzelf te verschijnen Een kluwen witzwart Vrolijk werd ik wakker hoorde een enorm geraas leek wel een houthakker lawaai en veel geblaas Trap af, naar beneden een enorme chaos daar drie katten hadden gestreden overal lagen plukken kattenhaar Waar was mijn paastafel? gedekt met eieren en brood vond een stuk wafel in de bank zijn schoot Vier nu mijn Pasen tussen stukjes croissants en ei geknakte narcissen in vazen een niet compleet eetgerei Zes groene, gele ogen staren mij schuldbewust aan rekenen op mijn mededogen komen kopjes gevend aan Kan nooit kwaad blijven weten ze te goed kroelen met hun lijven kijk zo,n lieve kattentoet Pasen tussen de scherven heeft iets heel aparts mijn stemming niet bederven door een kluwen witzwart. Een baaldag is top! Mijn wekker laat mij weten eruit, tijd om op te staan regelmaat,niet vergeten maar ik wil niet gaan luister naar de regen donkere wolken in de lucht engeltjes geven hun zegen ik uit een diepe zucht hoor mijn katten spinnen lekker ronkend op bed heerlijk knus hier binnen neem vandaag eens verlet! Terug onder de dekens rol mij heerlijk op ze kunnen het shaken een baaldag is top! Een boodschap van gene zijde Altijd in God en kerk geloven hel, verdoemenis en vagevuur daar betaalde je de zonden duur niets daaronder, niets daarboven Ouder en wijzer geworden geloven doe je nog steeds dat noem je God of geest geen houvast meer aan deze orde Ineens een ongekende sensatie een stem uit het verleden kalmeert en brengt vrede onverwachte spirituele manifestatie Een boodschap uit de dood gebracht zonder winstbejag, laat zich niet hinderen van een moeder, zo ver van haar kinderen de brenger; nooit van verwacht Een moederhart spreekt van gene zijde bezorgt, met liefde, begaan met lijden begrijpt, wil zoveel doorgeven kinderen steunen in hun leven Het laten gaan van negatieve krachten Openstaan voor positieve machten Vrede vinden in jezelf verborgen Dan pas kun je voor anderen zorgen |
Een klein lief vrouwtje Er was eens een klein lief vrouwtje dat voelde zich geleefd als een marionet aan een touwtje Dat werd gekwetst en raakte somber Hoorde allen maar stormen en donder Ze kon het niet meer aan Moest onder behandeling gaan Zakte weg in een kuil Ze hoorde inwendig heel de dag haar gehuil Kreeg veel medicijnen en nog een gratis ziekte erbij Dat maakte niet vrolijk en stemde niet blij Van maatje 44 ging ze naar maatje 50 Ze walgde van zichzelf zo enorm was ze en lijvig Eens had ze tien teentjes maar die zag ze al een poosje niet meer Kwam door haar vetrolletjes dat deed haar zeer Die tien zaten er wel Als ze ze bewoog telde ze snel Ze voelde zich vreselijk dik Deed er alles aan ze kreeg er bijna van een sik De mensen schimpten en maakten haar het leven zuur Het slikken van medicijnen betaalde ze duur Ze was dan nu wel rustig en had niet zo veel pijn Maar dacht met weemoed aan haar slanke lijn Ze verstopte zich in haar eigen huis Daar was ze veilig en voelde zich thuis Niemand van vroeger die contact met haar opnam Ze voelde zich eenzaam en verschrikkelijk bang Toch sprokkelde ze de moed bij elkaar Haar toekomst lag niet binnen maar buiten, ja daar Haar reumatoloog zei je moet gaan zwemmen Dat is goed voor je lichaam, ga er maar eens aan wennen Met veel lef heeft ze het zwembad gebeld en een kaartje voor therapeutisch zwemmen besteld Het badpak werd nog een probleem Want voor maatje vijftig vond ze er geen een Ze stond op het punt Blijdorp te bellen Om het vroegere badpak van Bernadientje te bestellen Haar schoonmoeder een grote lieve vrouw Zocht en vond , die liet haar niet staan in de kou Nu kon ze naar het zwembad gaan Wat aarzelend bleef ze langs de kant staan Want er was 1 ding dat men niet wist Ze was bang voor water, vroeger werd ze er steeds uitgevist. Ze waren daar lief en hadden begrip Het kleine vrouwtje keek niet meer sip Voetje voor voetje stapte ze in het bad Het water was 32 graden en lekker nat Ze is in het kikkerbad begonnen Heeft door doorzetten heel wat gewonnen Moet je dat kleine mensje nou eens zien Ze heeft plezier en maakt pret voor tien Soms heeft ze voordeel van haar ballonnetje En maakt dan even een bommetje Het water spettert dan alle kanten uit Ze heeft plezier, het interesseert haar geen fluit. Ze raakt weer aan de mensen gewend Het is of iedereen haar daar al kent Ze vatte nog meer lef en ging op line dansen Ze moest het aangrijpen al die nieuwe kansen De groep daar was al boven de 50 Niemand keek van haar omvang op dus danste ze vlijtig Ze haalt nog steeds rechts en links door elkaar Maar zal het wel eens leren ooit is dat haalbaar Ze geniet van het gezelschap van die groep Al maakt ze door haar vergissingen van het dansen een enorme troep Ze lachen samen heel wat af Ze dacht dat ze het niet meer kon en staat paf Langzaam fleurt ze weer op en begint weer te leven Krijgt weer vertrouwen en hoeft niet meer van angst te beven Stapje voor stapje gaat ze nu vooruit Ze begint weer te genieten die kleine guit |
Een foute vader Pa jij bekende mij als klein kind ik vocht aan de verkeerde kant Ging met de duitsers hand in hand Maar dacht er niet bij na wat ik er van vind Heel mijn verdere leven leef ik met dit geheim Als men over de holocaust praat voel ik schaamte en pijn Zal het nooit iemand kunnen vertellen Bang dat ze mijn kop zullen snellen Want zo vader zo dochter is het woord Geloof niet dat men het anders wil of hoort Ik ben niet zo en wil ook niet zo zijn Pa je verloor mijn respect met je geheim Was altijd trots op jou als vader verafgoodde je maar je bent een verrader Je zei "ik was te jong wist niet wat ik deed" Je had van de kampen geen weet Je vocht in Joegoslavie en Rusland hanteerde oog om oog tand om tand Je hebt mij met schande overladen door jouw oorlogse daden Ik weet het mij treft geen schuld of blaam Maar ik draag wel jouw naam Maar je bent en blijft mijn vader al staat op 4 mei het hulen mij nader Kan iemand mij vertellen waarom ik mij schuldig voel? Heb het niet gedaan als je weet wat ik bedoel! Een klacht aan de grote weermaker Wil mij beklagen maar weet niet goed waar gaat over het onweersvlagen dat was niet zonneklaar Heel de week hard moeten werken in de warme zonneschijn het weekend om aan te sterken denkt het zonnetje; “ik verdwijn” Mijnheer de grote weermaker ik ben nu heel brutaal laat de regen komend weekend staken dan bent u het voor mij helemaal! Een kleine gift betekent zoveel Het loopt tegen moederdag ik herinner mij het met een lach was zo’n vijfentwintig jaar gelee alsof ik het nu gebeuren zag Had maar weinig centen en een peuter van drie jaar vond toch heel veel geluk in ieder klein gebaar Er is een winkelcentrum dat heet Zuidplein je kon er toen heerlijk slenteren het was toen nog vrij klein Altijd kwam ik haar tegen in een rolstoel bij V&D zat iemand om een praatje verlegen kletste ze gezellig mee Ze was Heilsoldate en echt geen jonge bes zo fier, echt dat kordate collecteerde met succes Haar stek was de bloemenstand iedereen kocht er vrolijk in liep tegen moederdag mensen waren blij van zin In een opwelling heb ik toen mijn centjes geteld kocht een mooie fuchsia gaf dat aan haar, in plaats van geld Ik zei; “ u bent ook voor velen een moeder vandaar dit cadeau, geef het met veel liefde, nee niets, houden zo” Heb mij toen omgedraaid vervolgde vlug mijn weg maar de herinnering kostbaar bewaard vandaar dat ik het nu voorleg Kleine dingen in het leven maken zoveel verschil te leren delen en te geven doet mij kijken door een roze bril |
|
Een brief vol verdriet Ooit schreef ik een lange brief gevuld met pijn en verdriet door emoties schreef ik schots en scheef een nacht ging ik door, de zon kwam op mijn collega las mijn brief De rest riep "Hoe gaat het met haar" en ongeinterresseerd riep zij: 'Uitstekend, lees hem zelf maar' geen tegenbericht voelde mij zo lam voelde mij alleen staan op mijzelf in mijn borst rustte een steen kon niet meer op die ladder voelde mij niet heel, nog niet de helft dacht dat de dood mij kon troosten legde mijn leven strak aan banden beefde en trilde als een rietje het leven om het leven deed zo'n zeer Moet weer vrolijk worden en blij ging toch bij de pakken neerzitten voelde mij als verdoofd |
Een moederhart Hoor dat kloppende geluid het is mijn moederhart dat getergd is door smart daarom klopt het zo luid het heeft al zoveel verdriet herkent de pijn en trilt en beeft ondergaat weer wat haar kind beleeft alleen haar eigen hart dat het ziet als moeder vecht ze voor haar kind hem te overtuigen van haar liefde ondanks dat hij haar zo vaak griefde hopende dat ze deze strijd wint het is een strijd op leven en dood alles gooit ze in het spel zegt er is meer dan deze hel wil niet dat je jezelf vermoord ze is aan de winnende hand hij luistert naar haar ze staat voor hem klaar loodst hem naar de veilige kant ondanks alles opent ze haar armen mijn kind hier is geen kwaad niemand die je haat mijn hart zal je verwarmen |
Even slaan op lekkere billen Het zijn niet alleen heren die dames van top tot teen bekijken vrouwen beginnen het ook te leren zich bezig te houden met deze praktijken zie ik zo'n jogger lopen bewonder ik dat strakke pak heb de neiging om het los te knopen spant zo lekker om zijn gat een keer kon ik me niet bedwingen liet me even gaan voelde allemaal tintelingen moest er even op slaan Ik zei lekkere billen! Hij werd zo rood als een tomaat moest toen even chillen hij viel accuut in een spagaat Mannen zijn nog niet gewend dat vrouwen zich willen uiten heren ervaar het als een compliment als dames naar u fluiten |
|
Een speciaal iemand Soms kom je iemand tegen een mens, één lief iemand die je hoop kan geven praten zonder grief Iemand die je begrijpt fluistert, meisje ik hou van jou iemand die naar je innerlijk kijkt zegt: in jou zie ik die mooie sterke vrouw Zo iemand, daar moet je zuinig op wezen steun, warmte, liefde bij elkaar die heb ik ontmoet dit leven liefdevol staat hij voor mij klaar |
Eenzaam tussen de mensen Eenzaam tussen de mensen op straat,werk of het station alleen tussen forenzen in de regen of in de zon Eenzaamheid voor zovelen lopend tussen u en mij willen zoveel met ons delen iedereen loopt iedereen voorbij We vormen toch met zijn allen 1 geheel 1 maatschappij hoe laag kunnen wij vallen mensen zo veraf en toch dichtbij Ontdek de kleine dingen zoals een praatje of een groet ik kan u helaas niet dwingen maar wie goed doet, goed ontmoet! |
Een excuus uit open geest Soms gebeuren er van die zaken denk je alleen met je hart probeert anderen op weg te helpen spring je zo in een diep gat Achteraf besef je he, ik was te impulsief moet eerst proberen na te denken je voelt je zo naïef Dat beheerst mijn hele leven mijn hart en gevoel regeren mij wil dolgraag anderen hetzelfde geven wat mij vrolijk maakt en blij Maar besef je inmiddels dat je te snel bent geweest dan is de echte kunst van het maken een gemeend excuus, uit een open geest |
|
Een vat vol losse gedachten Ik ben een vat vol losse gedachten alles rolt en tolt door elkaar het is net alsof ze liggen te wachten ze zijn zo vreselijk onvoorspelbaar Ik krijg ze maar niet op een rijtje mijn orde wordt onordelijkheid ik struikel al over een kleinigheidje ze betwisten mijn realiteit Denk ik na over mijn leven ; fluisteren ze zachtjes in mijn oor waarom is het even of oneven? Waar leef je eigenlijk voor? Heeft god de wereld geschapen? Leven wij om dood te gaan? Stammen wij echt af van apen? Kan ik overal gaan en staan? De politiek is nog het slechtste ze betwisten elk beleid wie is er nu het oprechtste? waarom voeren ze dit beleid Zo vele vragen spoken dagelijks door mijn hoofd blijven aan gegeven oplossingen knagen maar mijn nieuwsgierigheid raakt nooit uitgedoofd Zoek naar waarheid en naar kennis betwist daarom elk gegeven feit misschien is dit wel heiligschennis maar het is mijn queeste naar eerlijkheid |
Eens wordt het weer zomertijd Stilletjes krabt een zonnestraal een gaatje Zijn broertjes doen ook ijverig hun best Achter de muur van donkere wolken hebben zij het ook heel slecht Gele handjes reiken Stilletjes door het grauwe dek Zal die door de gaatjes bezwijken? Kijk,ze prikken hem helemaal lek Stralend komen ze met zijn allen Spelen naar hartelust op mijn lijf Maar kijk, de gebroeders druppel laten zich vallen De straaltjes schrikken zich helemaal stijf Het is een gespetter en gespatter De regen is aan de winnende hand Straaltjes trekken zich terug, worden steeds natter De gebroeders druppel hebben hun overmand Wil meevechten en gaan grommen Weg met al die nattigheid Maar ik kan alleen maar brommen Wacht maar, eens wordt het weer zomertijd! |
Een kleurdoos met zwart gevuld Zoveel kleuren in ons leven staar verwonderd naar al die pracht iemand was in tinten heel bedreven toen hij inkleurde dag en nacht Vlammend rood tot heel licht roze geel en blauw in elkaar geknoopt alles ondergaat een metamorfose waneer de dag de nacht weer binnenloopt Vogels in zwarte tinten afgewisseld door bonte pracht regenboog getooid met kleurige linten toont de maker hier zijn kracht Ieder zoekt zijn eigen kleuren, sprokkelt ze met moeite bij elkaar wil zijn gedachten opfleuren niet ales beantwoorden met...ja maar.. Mensen sluiten vaak hun ogen gekweld door somberheid en smart zijn door ellende leeggezogen zien alleen maar heel diep zwart Het leven is een prachtig kleurboek ons beleven is de gekozen tint voor velen zijn de juiste kleuren zoek alleen het diepste donkere wint punten zijn zo vaak gebroken potloden zoek geraakt mensen vaak van hulp verstoken door het leven zelf gekraakt Een strijd zo onbegrepen gevoerd in stilte met veel pijn ze voelen zich zo afgeknepen hoop dat hun kleurdoos ooit vol zal zijn |
|
Een zompig pad leidt door het moeras De geur van verrotting slaat mij tegemoet een halfvergaan karkas drijft in het rond tientallen oogjes kijken eruit met een onwezenlijke gloed de doden voeden hier de hongerige mond de bodem lijkt een zompig groen tapijt maar verlaat het pad niet je zinkt weg je glijdt terwijl je laatste stengel door je handen schiet bloedzuigers, stekende vreemde insecten een vijandigheid heerst alom geen schoonheid te ontdekken ik moet door, kijk niet om Bemoste takken met kruipende vingers grijpen mijn haren vast lianen als slijmeriger, natte groene slingers de zware lucht is een extra loden last Handen houden je voeten vast hongerige monden die zich vast zuigen je worstelt, gaat door met je last recht je rug, je zal niet buigen Maar schoonheid bloeit op ongekende plekken dood en verderf legden het zaad orchideeën groeien op donkere, bemoste stekken zoiets moois tussen zoveel kwaad Het leven is als een moeras schimmig, vijandig in zijn bestaan je zinkt vaak weg het zuigt je vast valt, staat op, moet steeds doorgaan Bloemen van ongekende pracht zie je als je goed kijkt laat die schoonheid stralen door de nacht Zodat je veilig de overkant bereikt |
Een lange donkere nacht Er is geen licht hier vannacht lichtpunten verzameld in een donkere tak bedekt met een dikke zwarte lak nergens een spoor van kleurenpracht Een leven van beven voor de toekomst alleen maar angst elke droom is een verleden herleven een nacht gevuld met angst Je doet moe je ogen dicht maar je kan de misère niet ontlopen wat je ziet is geen prettig gezicht de weg naar je verleden ligt open De kille koude heeft je bevangen dingen die je wilt vergeten Je schreeuwt, maar blijft hangen hier wilde je nooit meer iets van weten Je hijgt, je bent verward ogen sper je open bonkend klopt je eigen hart maar die film blijft verder lopen! Hij spookt nu in je gedachten verdrongen leed en pijn komen in die lange donkere nachten ze zijn echt,je voelt je weer klein! |
Een wrede heerser Een monster wreed en oppermachtig Een wreedaard, een tiran In daden ozo krachtig Verwoest als hij dat kan In stilte zijn rijk opbouwend Heimelijk breidt hij het uit Hij knaagt en baant een weg knauwend Mooie dingen bant hij uit Een sluipmoordenaar van binnen groeiend Een vijand niet te verslaan Ten einde als een woeste stier loeiend Maakt hij kenbaar zijn bestaan Zijn bestaan betekent een zeker einde Wat is zal straks niet meer zijn Dat gastlichaam dat hij ondermijnde Geselt hij met ondragelijke pijn Dat leven ons gegeven Zo kostbaar en zo lief Wordt door dat monster plots opgeheven Hij is zo enorm destructief Zijn naam is kanker Ik spreek het nu tenminste uit Behandelt het lichaam als een afdanker Groeit, woekert. wil eruit De liefste mensen pakt hij Geen ontsnapping, geen ontkomen aan Mijn schoonmoeder is geen partij Zij verliest, zal uit dit leven gaan |
|
1 uurtje extra te mogen bestaan Een kaarslicht flakkert het levenslicht dooft langzaam uit vaak denken we, ach stakkerd het lijden dat je tegen de borst stuit De wind des doods blaast steeds harder het vlammetje vecht om te bestaan het hapt naar lucht voelt zich steeds zwakker nog even en het gaat uit Maar telkens als we denken de strijd is voorgoed beslist zien we het leven wenken heeft de dood zijn kans gemist Het leven , vaak vol met lijden vecht een strijd om door te gaan daar zal elk mens voor strijden om maar 1 uurtje extra te mogen bestaan ! |
Een zonnelach Grijze gordijnen omsluiten de aarde Maken de wereld somber en nat Lichtflitsen als grote zwaarden Bliksem schroeit steeds een gat De druppels dichten de gaten Weven zich weer aaneen Zonnestralen verkeren in alle staten Zij krijgen dat gordijn niet vaneen Gordijnen gaan op den duur slijten Door kracht van buitenaf Warmte doet ze opensplijten Grijs maakt plaats voor een zonnelach |
Een kind vliegt uit Ik zie hem nog liggen in mijn armen Mijn kleine lieve knul, wat was ik trots Zijn lachje deed mijn hart verwarmen Je gaat uit huis, het ging zo plots Het was sappelen en ploeteren Heel veel doen met weinig geld Alles deed ik om jou te vertroetelen Je bent en blijft mijn kleine held Zo vlug ben je volwassen geworden De tijd vloog voorbij zonder stop Je overwon valkuilen sprong horden Nu ben je er bijna, je haalt de top We hebben een innige band samen Ik zie zoveel van mij in jou Nu ga je toekomstplannen beramen met die schat van een schoondochter als je vrouw Je eerste huisje samen Met pijn in mijn hart zal ik je laten gaan Ik lach maar huil stilletjes bittere tranen Moet wennen aan een leeg bestaan |
|
Een gedicht is ontstaan! Wat zijn woorden? Los zijn ze niets, niemendal vormen geen akkoorden interesseert geen mens een bal! Overgiet ze met een sausje van gevoelens uit je hart laat je innerlijk spreken verhalen van liefde en van smart Plots staan er zinnen vertellen van vreugd en pijn soms van kleine, grote dingen van alleen of samenzijn Een stem treedt naar buiten die roept, kijkt je aan nooit kun je die buiten sluiten een gedicht is ontstaan! Eb en vloed Eb en vloed trekken door mijn leven een woeste branding overspoelt mij reinigend water doet zand zeven een op en neer gaand getij Springvloed zo schrikbarend verleden en heden op 1 stand gedachten zo verklarend geschiedenis sijpelt door mijn hand Golven beuken met mokerslagen een wilde stroming trekt mij mee toch zal dit alles weer bedaren is het spiegelglad op mijn levenszee Echte vriendschap hoef je niet te roemen! Gekwetst worden vaak hele harten bedoelingen vaak fout uitgelegd onwetendheid veroorzaakt zoveel smarten zo ontzettend veel is niet gezegd Dat ene betrouwbare om op te bouwen uniek in zijn soort zo iets heet menselijk vertrouwen moet men zo hard zoeken in dit gevoelloos oord Iemand die je steeds opbeurt je moed inpraat in kwade tijd die echte vrind die steeds weer opstaat als hij merkt dat jij in stilte lijdt Een arm om je schouder jouw tranen in zijn kraag gesmoord dat kloppend hart warm en niet steeds kouder eindelijk een "echt" mens dat je hoort Even handen te kunnen pakken getroost worden in veel verdriet dat noem ik echte vriendschap die roem en zie je niet! |
Een mandje met houten knijpers Een mandje met houten knijpers alles maakte het kind ervan treinen ,auto's hele bouwsels met haar fantasie bouwde ze zelfs een tram Maar knijpers waren zo gewoontjes haar ouders vonden dat maar niks het joeg het schaamrood naar moeders koontjes datspelen met iets van amper een riks Wat zouden de buren wel niet denken dat ze geen geld hadden op de bank Nee, ze moesten het kind iets duurs schenken ze zou hun vast overladen met dank Dure modelpoppen met echt haar bovendien moesten het spelen met knijpers stoppen dan kon iedereen het luxe speelgoed zien Kindje taalde niet naar poppen wilde alleen zijn met haar fantasie met knijpers kwam ze steeds op de proppen gevolg door een explosie van ouderlijke tiranie Die houten dingen werden weggesmeten meisje was niet meer gelukkig niet meer blij maar haar ouders wilden daarvan niet weten ze hoorden er nu eindelijk eens bij Het werd een steeds stiller kleintje maar moeder sloeg zich op de borst ze benadrukte de poppenprijs heel fijntjes genoot van het ach en och Het was een en al pralen maar kindje werd daar de dupe van nooit zag men haar meer stralen het was net een vogeltje zonder zang! Een verborgen zakje met geluk Ik heb een verborgen zakje verstopt, veilig voor noodgebruik versierd met duiven en een maretakje heel af en toe haal ik het eruit Vol met geluk en goede dingen zonnestralen, bloemengeuren in de wei liedjes van vogels die zingen de vreugde van een pas gelegd vogelei Liefde van heel veel dieren herinneringen aan hen die zijn heengegaan slingers die je verjaardag versierden dat gevoel als je iets goed hebt gedaan ik snuif het op in welbehagen laat het doordringen tot mijn hart brengt licht op sombere dagen doet even vergeten al die smart |
Een paradijs op aarde Sluiergordijnen bezet met parels Zo ragfijn, zo vederlicht Bedekken rode rozen Geurend in het ochtendlicht Merels die zingen Hommels met hun donzen vacht Mieren verzamelen hebbedingen Lelies in al hun pracht Spinnen als harembewakers Weven hun toegangsnet Een egel verzamelt wormen Ze zijn dik en moddervet Een muur van groene klimop Clematissen woekeren wild Geurende kamperfoelie Een bij die zijn honger stilt Mijn tuin, mijn paradijsje Zo klein en zo dichtbij Een schat met zoveel waarde Hier ontspan ik, voel mij vrij Een sprookjesideaal Soms zit ik stil te dromen van een wereld oorlogsvrij zonder haat en met veel liefde iedereen gelukkig en blij. Mensen die samen alles verdelen rijk en arm deelt samen het brood paria's helpen, wonden helen samen sterk voor de mens in nood Is het dan zo moeilijk dit te bereiken? moet er overal aan worden verdiend? armen worden armer,rijken steeds rijker winst op hulp is van tevoren uitgekiend! Samen leven, samen werken een toekomst voor ons allemaal zwakkeren geholpen door de sterken of is dit slechts een sprookjes ideaal? Eenzaam ouder worden Eenzaam ouder worden dat wenst niemand van ons toch zijn er hele horden die de leegte opzuigen als een spons man of vrouw zijn overleden weg is dat samenzijn zoveel ouderen moe gestreden het leven gevuld met pijn Alleen te ontbijten geen samen boodschappen doen in stilte de dagen slijten nooit meer die ene warme zoen De maatschappij staat in versnelling werken en winstbejag staan voorop naastenliefde staat op de helling bejaarden raken steeds dieper in het slop stilstaan en eventjes praten het toveren van een blijde lach dat heet iemand gelukkig maken maakt hun leven weer wat zacht |
|
Even lekker kroelen Even lekker kroelen jouw grote armen om mij heen dat lijf tegen mijn lichaam voelen samen zijn wij nooit alleen De wereld is daarbuiten hier voel ik mij warm en beschut niets wat mijn gevoel voor jou kan stuiten liefde bloeit tot we zijn uitgeput Altijd op elkaar kunnen bouwen maatjes door dik en dun dat heet van elkaar houwen iets wat ik iedereen gun Een traan over je wangen Ik zie een traan rollen over je wangen voel mij zo bang ,zo verschrikkelijk bang Angst dat ik jou ook moet verliezen vangt mijn hart in een angstige waan Je mag het nu niet opgeven elke stap is een nieuw begin vechten voor de kwaliteit van leven kop op, ga er tegenin Pa, al ben je nu op leeftijd kan je nog niet laten gaan heb nog zoveel te leren van je wijsheid ben nog niet klaar om op eigen benen te staan Een pleister gelegd door vriendschapsbanden Schouders gaan gebukt onder levens lasten Een hoofd piekert, voelt zo zwaar Handen trillen van de spanningen Ogen nemen niets leuks meer waar Onmachtig om het tij te keren Men is moe en uitgeblust Lijkt wel of de mensen het nooit leren Dat met warmte een hoop wordt gesust Die pleister gelegd door vriendschapsbanden Een medicijn gevonden in een liefdevol hart Relaties die men niet laat verzanden Verdrijven zo vaak die diepe smart Snap niet dat alles draait om centen Begrijp niet waarom men leeft langs elkaar Waarom laat men ieder niet in zijn waarde? Ben zo verbitterd als ik naar mijn omgeving staar |
Een oud sprookjesboek uit mijn jeugd Laatst vond ik op de zolder een oud sprookjesboek uit mijn jeugd de bladeren geel en versleten gevuld met zoveel kindervreugd Het leek mij toe te roepen "he, jij kent mij toch nog wel, Ik liet jou eventjes alles vergeten toverde een glimlach in een tel" De gelaarsde kat kwam weer tot leven Roodkapje huppelde naderbij de houten klomp wendde zijn steven vrouw Holle lachte blij naar mij Nu ben ik groot en volwassen maar het boek ligt weer naast mijn bed laat het kind in mij weer genieten zorgt voor eindeloos veel pret dat kleine kind in mij is altijd blijven hangen geniet van sprookjes, fabels en nog meer even ben ik dat weer onbevangen die fantasierijke peuter van weleer Een kerst kaarsje voor Moes Ik brand een kaarsje deze dagen Voor Moes die ik zoveel mis Zit nog vol met onbeantwoorde vragen Feestvreugde gemengd met droefenis Leven is te kort zonder dat we dat beseffen Glipt als zand door je vingers heen Maar besef dat jouw liefde alles blijft overtreffen Zoals jij was er echt geeneen Voel je liefde door mij stromen Ook al ben je er niet meer Zie je telkens in mijn dromen Vervult mij met warmte keer op keer In mijn hart zal ik je dragen Herinner alles zonder spijt Maar voel het verdriet aan mij knagen Dat moet slijten , dat kost tijd |
Een koordanser op het levenskoord Als een koorddanser balancerend door het leven evenwicht vinden op dat wankele koord mag niet aarzelen, zelfs niet even stappen nemen, licht en ongehoord Krampachtig mijn evenwicht bewaren Mijn ogen gericht op het doel moet mijn emoties echt bedaren controle krijgen over wat ik voel Elke stap is een overwinning vaak genomen met de moed der wanhoop een klein stukje meer bezinning maar ik ga vooruit, ik loop! Krachten schudden en trekken maken mij onzeker en bang maar ik moet mijn been nu strekken ook al duurt een pas zo lang Niet opgeven, blijven volhouden geloven in mijn eigen kracht eens zal ik de overkant bereiken niet verloren gaan in die donkere nacht Een stukje geluk van vroeger te lenen…. Mijn ziel vertoont blauwe plekken Ik draag een litteken op mijn hart Mijn leven is gekleurd door al die vlekken Zie meer negatief en zwart Te persoonlijke vragen zal ik ontwijken Vervorm mijn mond dan tot een lach Ik reageer door alles weg te kijken Leef eigenlijk van dag tot dag Mijn veilige plek van toen is verdwenen Moet vechten om door te gaan met bestaan Zou zo graag een stukje geluk van toen willen lenen Maar steeds valt weer een stille traan Een ongeloofwaardig visioen Schoorstenen braken zwarte pluimen Huizen staan somber en grauw Rivieren die met chemische troep schuimen De natuur duidelijk in het nauw Zwanen die onverstoorbaar grazen Een overgebleven stukje groen Terwijl auto's blijven razen Lijkt een ongeloofwaardig visioen Een stukje ongerepte polder Dat bastion van natuurlijk verzet Een wijsvinger op die waanzinnige kolder Van geld verdienen en expansie pret Een kostbare diamant tussen de fabrieken Zo fragiel zo wonderschoon Laten we dit kleine beetje niet verzieken Het nooit ervaren als gewoon |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
