In stille ver(be)wondering
Wat is een groter wonder
als de geboorte
van een kind.
Ons eigen kind als moeder
als je dit geen
wonder vindt.
Als een bloem uit haar ontsproten
een
wonderbaarlijk kind.
Zacht tedere roze wangen en vingertjes
zo klein en oogjes als twee parels
die
in de wereld willen zijn.
Stil staar ik naar de foto
via het
internet ontvangen
en hebben slechts één
verlangen
gauw bij ons kind te zijn.
|
In memoriam
Zacht ruist de wind door mijn gedachten
als een herkenning van woorden
uit
het hart geschreven.
Zacht ruist de wind door mijn gedachten
oproepend al datgeen
ik mocht lezen tot
vrede en geluk.
Zacht ruist de wind door mijn gedachten
als een erkenning van een mens
die onder
ons was.
Ik sluit mijn ogen
waarin zich de tranen
opwellen
tot een zee van opstand
waar de
golven beuken
op het strand van het leven.
Zacht ruist de wind door mijn gedachten
wegvagend al wat ik voor zekerheid hield.
|
In gesprek
Woorden, zinnen
in wanhoop
en verdriet aanéén
geregen
als een keten.
Niet verstaan,
niet begrepen,
geen interesse het
langer aan te horen:
het zijn toch
maar woorden
uitgesproken door
een medemens.
Is dit nu een gebrek,
of is men aldoor
met zich zelf
in gesprek?
|
