De vrouw die ik nooit gekend heb
zat verborgen in mijn hoofd.
Was tussen de draden
van mijn geheugen geweven.
De blik op oneindig
geen tastbare bezorgdheid
om de toekomst.
Haar verleden op nul.
Nieuwe oorden zal ze verkennen
onbeschadigd zoals ze is
broos en fragiel
zorgeloos en aftastend naar een leven.
Begrijpen doet ze nog niet
of is het misschien
omdat zij het nog niet ziet
Ze is mooi als kristal
maar ook zo breekbaar.
Ik had haar vast in mijn brein
nu kreeg ze het gezicht dat
ik wou
een mooie ongenaakbare vrouw.
Claire Vanfleteren
