Het was mooi geweest
overal groen
bloemen
water en bergen om u tegen te zeggen.
De tand des tijds
oordeelde anders.
Droogde de beddingen,
sleet de flanken
tot boosachtige schimmen.
Het water was verdwenen
de aardkorst vervelde
verloor haar vlakte
vertoonde barsten.
Regen kon de bodem
niet meer likken
er kwam geen druppel meer.
De wolken waren uitgeweend.
Hoewel triestig
verdorde het gebied verder.
Onherbergzaam voor mens en dier.
Verlaten.
Geen hoop meer op beterschap
integendeel.
Het zal nog erger worden
net als het schijnende gebied
van een maanlandschap.
Onze blauwe planeet is gedoemd,
aarde wordt ze nu genoemd
want zo komt haar kleur
als wij blijven doen
waar wij mee bezig zijn.
Claire Vanfleteren
