Als ik over mijn schouder
even achter me kijk
naar waar ik eens stond.
Helemaal onderaan in
dat diepe dal.
Zie ik dat ik dat stuk weg
al heb afgelegd. Het was
geen recht pad dat ik heb
moeten klimmen.
Regen storm,hagel en soms
een straaltje zon. Met mijn
rugzak op mijn rug, die
ontzettend zwaar was.
Toch ik kreeg supporters
langs mijn weg die me
hielpen om mijn rugzak
mee naar boven te dragen.
Alle dagen stonden zij
langs mijn weg.
Om me moed, steun en
mijn tranen te helpen vegen,
die me schouderklopjes
bleven geven die zo
belangrijk waren in mijn
weg naar boven.
Ik kijk terug voor me uit
en besef bij het zien van
die top van de berg die nu
zo helder en niet meer ver
lijkt, me doet beseffen
meisje je hebt echt wel al
véél bereikt.
Mijn rugzak is nog voor
de helft gevuld en kan ze
nu met momenten al héél
alleen dragen. Dankzij
mijn supporters langs
mijn weg.
Zij zijn me de weg blijven
wijzen. Me duwtjes in mijn
rug blijven geven. Het uitzicht
wat ik er dan zal hebben, dit
is mijn streven. Wat zal ik
dan blij zijn te kunnen zeggen.
Ik heb niet voor niets zo
gestreden. Hier heb ik een
adembenemend zicht naar
beneden. Ik zal blijven
streven om die top van
mijn berg te kunnen
bereiken.
© Blauwhartje
Reageren op dit gedicht? klik hier
