Zachtjes dompel ik mijn voeten
in het mediterrane blauw
Dit is het gevoel van thuiskomen
Ver weg van de regen en kou
De warme zon streelt mijn huid
en laat haar stralen gloeien
Het land waar tijd niet toe doet
Waar olijven rijpend bloeien
Voor altijd wil ik je proeven
Lief Kreta, land van eenvoud
Heimwee vult mijn gedachten
omdat ik zoveel van je hou
De bergdorpjes dompelen zich in witblauw
en steken sierlijk af in een deken van rust
Lief mooi eiland ik moet je weer verlaten
“Efcharisto” dat je mij elk jaar weer wakker kust…
© Gurien Kwantes
Reageren op dit gedicht? klik hier
