Zij kijkt me aan, met haar grote mooie ogen.
Bewegen doet ze niet
en lachen ook niet.
Ik neem haar vast en bekijk haar,
met tederheid.
Zij kan zo ver doordringen,
in mijn geheugen.
Ze kent me helemaal,
mijn angsten, mijn plezier en
ook mijn leugen.
Toch krijg ik geen lach,
op haar gezicht,
alleen haar ogen blijven op mij gericht.
Met haar ging ik slapen
en stond ik weer op.
Zij bleef wakker en onbewogen,
met die mooie grote ogen
Claire Vanfleteren
Reageren op dit gedicht? klik hier
