Een kaarsje is mooi, om naar te kijken
en er zo het leven mee te vergelijken.
Zo zie ik het immers ik voel me een
kaarsje, mijn leven is een vlam dat
mijn hart verwarmen kan.
Staat het vlammetje van mijn kaarsje
hoog dan voel ik mij gelukkig. Staat het
vlammetje laag dan voel ik me ongelukkig,
of verdrietig
En flakkert het, dan zijn beide gevoelens
aanwezig. Waait er een adem of een wind
over mijn vlammetje heen, dan druipt mijn
kaarsje. Dat zijn dan de tranen, vreugde
tranen of tranen van verdriet of men ze
begrijpt of niet, dan zijn ze er.
En wegduwen kan ik ze niet. Zo, zijn er op
de wereld honderden miljoenen echte levende
kaarsjes, met hun vlammetje(hun hart) kleine,
grote,dunne,dikke,witte, gekleurde,mooie en
lelijke, rechte en kromme kaarsjes.
Toch allen hebben ze een ding gelijk hun
vlammetje... Dat hoog en laag kan branden.
Maar vele kaarsjes begrijpen niet, dat niet hun
schoonheid of hun pracht van tel is, maar dood
eenvoudig dat simpele vlammetje.
Dat vlammetje dat zoveel goeds kan doen,
doch zoveel onheil kan stichten, door andere
vlammetjes aan te stichten.
Ik een simpel,niet mooi en niet lelijk dus een
gewoon kaarsje heb ook mijn vlam. Dat soms
dreigt te doven maar dan... Blaast er een kaarsje
dat plots verschijnt mijn levens adem weer naar
boven.
En zo leef ik als kaarsje verder. Helemaal alleen,
want het kaarsje is ziek. Ziek,van kaarsjes die
onheil hebben gesticht. Maar het zal genezen,
door de vlammetjes die, zoveel goeds kunnen doen.
Eenvoudig door het zieke kaarsje. Nu en dan te
steunen, door er tegen te leunen. Door nu en dan
te laten merken, Dat ook dat kleine zieke kaarsje
in deze kaarsen wereld nog telt.
Het kaarsje heeft als grote wens,
Dat alle vlammetjes elkaar aanvaarden.
Hoe ook het kaarsje zelf mag zijn dat mag
van géén tel zijn.
Het voornaamste is "Dat vlammetje"
Dat oh zo broos is!!
© Blauwhartje
Reageren op dit gedicht? klik hier
