Jij bent maar een beeld
met een hart van steen
gevormd en gekneed
tot jij een uitstraling
kreeg.
Soms zou ik een beeld
willen zijn want gevoelens
van verdriet en pijn
zullen bij jou nooit
aanwezig zijn.
Men kan je zelfs met
de voeten treden dan zal
het je nog niet bezeren
en blijf je net zo staan als
de plaats die je hebt
gekregen.
Maar toch zijn er mensen
die je vereren en menig
fotograaf blijft bij jou
stilstaan en zo krijg jij een
eeuwig bestaan. Je hebt
geen hart en ziel en toch
kan je meer geven dan
wij als mens aan elkaar
kunnen geven.
Mensen kunnen elkaar
vandaag de dag niet meer
respecteren. Maar jij als
beeld weet men wel te
waarderen al is het door
de kunstenaar die jou
deze vorm heeft gegeven.
Weliswaar zonder gevoel
en hart maar dat maakt
jou als beeld wel apart.
© Blauwhartje
Reageren op dit gedicht? klik hier
