Telkens op deze datum zoek ik
bewust of is het onbewust terug
naar herinneringen van jou. Ik wil
zo graag iets tastbaars van je in
leven houden want hier op aarde
ben je niet meer.
Maar ik weet nog hoe je was wat
je voor me en met me deed. Ik mis
die momenten ook nu nog na al die tijd.
Maar je hebt me geleerd om dapper te
zijn en dat doe ik ook maar dan zijn er
van die momenten dat ik je zo graag
iets zou willen vragen. En verlang
ik terug naar die tijd dat je hier nog
was op aarde.
Het enige stukje tastbaarheid
wat er nog van je is overgebleven
is een oude foto die langzaam door
de tijd begint te vervagen. Bang dat
ik dit laatste stukje tastbaarheid
van jou volledig wordt uitgewist uit
mijn bestaan en jou helemaal verlies.
En ik je enkel nog als vaag beeld met
moeite terug vind in mijn geest van
wie je ooit bent geweest.
Hoe ver je nu ook van me bent en hoe
vaag je beeld ook zal worden.
Ik zal je altijd in mijn hart
meedragen. Ook al heb ik niets
tastbaars meer van jou hier op
aarde.
© Blauwhartje
Reageren op dit gedicht? klik hier
