Als kind zag ik je langs
korenvelden ontelbare
keren staan. Maar nu
word je steeds zeldzamer
in je bestaan.
Hier en daar zie ik je nog
af en toe eens staan. Je
kroon en blaadjes zo
sierlijk en toch apart de
klaproos je beste metgezel.
Haar is nog een lang leven
gegeven.
Maar jij bent bijna helemaal
uit het beeld verdwenen.
Nu kennen zelfs onze kinderen
je helaas niet.
De blauwe korenbloem ze
word zeldzaam in ons bestaan.
Als je haar ziet pluk haar dan
niet. Dan heeft ze misschien
nog toekomst in het verschiet.
© Blauwhartje
Reageren op dit gedicht? klik hier
