Als een bloem groeiend
naar de lentezon. Je
bloemenknop nog
gesloten omhuld door
dauwdruppels.
Durf jij je hoofdje nu
naar de zon te richten.
Langzaam laat je haar
warme stralen op je
neerdalen.
En weet ik dat je
straks als een prachtige
bloem zult open bloeien.
Jij die geen warmte en
liefde meer durfde toe
te laten.
Maar ik zie je open
bloeien de warmte nu
durft toe te laten de wind
je bloemen hart mag
strelen.
Jij die nog zoveel
goeds heeft te geven.
Jij die alleen maar
liefde kan geven.
Jij die weer langzaam
het leven kan omarmen.
Een prachtig moment.
Het doet me goed dat jij
langzaam open bloeit.
Liefde het kan zoveel
moed en kracht geven.
En menig bloemenhart
doen open bloeien in
het leven.
© Blauwhartje
Reageren op dit gedicht? klik hier
