|
|
|
|
|
| Hieronder meer fantastische toppertjes die zeker de moeite waard zijn! |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Door een misstap is hij dood. Niet begraven. Nog veel geplooide gaven toch neemt hij mee heel beslist naar een bestaan waarvan hij wist? Kwelt ons kort de eeuwige vraag: Hoe? Lééfde deze man wel graag, dat zonder vooraankondiging hij die fatale dag inging door iets dat niet had hoeven zijn?! Míjn God, doet dat vreselijk pijn… Is hij liever bij Hèm binnen..? Om daarover lof te zingen..? Dat liefde, vreugde en geluk hem doen vergeten het ongeluk, dat zijn mooie lichaam schond, waarin U welbehagen vond..! En vele mensen mèt U… Het ga hem goed ginds, hier en nu..! Ingezonden door: M. Bodelier |
Neem het niet zo zwaar, Als ik niet hier ben,maar daar, Waar niemand me kan zien, Waar ik me tranen verberg, Neem het niet zo zwaar, Als ik niet weet wat wordt bedoelt, Neem het niet zo zwaar, De pijn in mijn hart, Mijn gevoelens geheel door de war, Neem alles niet zo zwaar, Want ik moet het dragen, Niet wetend wat er wordt bedoelt, Mijn hart schreeuwt met mijn nagels trek ik strepen, Alleen gelaten met mezelf, Neem ik het maar, Vechtend met mezelf omdat ik niet weet waar het om gaat, Maar neem het niet zo zwaar Ingezonden door: Ans Pieper-Buijs Op de mooie groene weide daar lag zo`n mooie kleine bloem, Stralend in de zon, Niets vermoedend lag zij daar, Zij was een ketting aan het rijgen van madeliefjes, En was totaal daarin verdiept, en zij lag daar niets vermoedend in het groen. En opeens stond daar een man, Niks goed in de zin, En nu is er van die kleine mooie bloem nog over een geknakte kleine kinderziel. Ingezonden door: Ans Pieper-Buijs |
Uit het leven gegrepen Mijn sprankelende hoop, ligt in een ferme knoop. Ik had zolang op hem gewacht, maar dat had ik niet verwacht. Het zweet brak me uit, geroezemoes ging van stil naar luid. Overal werd over en weer gelopen, wat kan ik nu nog hopen. Ik ben met mijn hoofd niet meer bij de werkelijkheid. Ik dool, verdooft en toch voer ik strijd. Tegen het onbekende, dat nog zal komen, ik had het toch zo niet kunnen dromen. Die angst die mijn hart verscheurt, Deed niets meer af, van wat was gebeurd. De auto kwam uit de verkeerde richting, ik verdoem dat ding. Mijn man stond op de verkeerde plaats en op de verkeerde tijd. Had ik zelf… maar brood gaan halen, want nu ben ik mijn teergeliefde kwijt! Ingezonden door: Claire Vanfleteren |