TOPPERTJE:

Uw wegwijzer op internet Winkelzone.nl
Hieronder meer fantastische toppertjes die zeker de moeite waard zijn!


Zou u ook één of meerdere gedichten voor deze rubriek willen inzenden, klik dan hier

Door een misstap

is hij dood.
Niet begraven. Nog
veel geplooide gaven toch
neemt hij mee
heel beslist
naar een bestaan
waarvan hij wist?
Kwelt ons kort
de eeuwige vraag:
Hoe? Lééfde deze
man wel graag,
dat zonder
vooraankondiging
hij die fatale
dag inging
door iets
dat niet
had hoeven zijn?!
Míjn God,
doet dat
vreselijk pijn…
Is hij liever
bij Hèm binnen..?
Om daarover
lof te zingen..?
Dat liefde, vreugde
en geluk
hem doen vergeten
het ongeluk,
dat zijn mooie lichaam schond,
waarin U welbehagen vond..!
En vele mensen mèt U…
Het ga hem goed
ginds, hier en nu..!

Ingezonden door: M. Bodelier
Neem het niet zo zwaar,

Als ik niet hier ben,maar daar,
Waar niemand me kan zien,
Waar ik me tranen verberg,
Neem het niet zo zwaar,
Als ik niet weet wat wordt bedoelt,
Neem het niet zo zwaar,
De pijn in mijn hart,
Mijn gevoelens geheel door de war,
Neem alles niet zo zwaar,
Want ik moet het dragen,
Niet wetend wat er wordt bedoelt,
Mijn hart schreeuwt
met mijn nagels trek ik strepen,
Alleen gelaten met mezelf,
Neem ik het maar,
Vechtend met mezelf omdat ik niet weet
waar het om gaat,
Maar neem het niet zo zwaar

Ingezonden door: Ans Pieper-Buijs


Op de mooie groene weide

daar lag zo`n mooie kleine bloem,
Stralend in de zon,
Niets vermoedend lag zij daar,
Zij was een ketting aan het rijgen van madeliefjes,
En was totaal daarin verdiept,
en zij lag daar niets vermoedend in het groen.

En opeens stond daar een man,
Niks goed in de zin,
En nu is er van die kleine mooie bloem
nog over een geknakte kleine kinderziel.

Ingezonden door: Ans Pieper-Buijs
Uit het leven gegrepen

Mijn sprankelende hoop,
ligt in een ferme knoop.
Ik had zolang op hem gewacht,
maar dat had ik niet verwacht.

Het zweet brak me uit,
geroezemoes ging van stil naar luid.
Overal werd over en weer gelopen,
wat kan ik nu nog hopen.

Ik ben met mijn hoofd
niet meer bij de werkelijkheid.
Ik dool, verdooft en toch voer ik strijd.
Tegen het onbekende, dat nog zal komen,
ik had het toch zo niet kunnen dromen.

Die angst die mijn hart verscheurt,
Deed niets meer af, van wat was gebeurd.
De auto kwam uit de verkeerde richting,
ik verdoem dat ding.

Mijn man stond op de verkeerde plaats
en op de verkeerde tijd.
Had ik zelf… maar brood gaan halen,
want nu ben ik mijn teergeliefde kwijt!

Ingezonden door: Claire Vanfleteren