Moe Ik ben moe Het liefst ga ik naar mijn bed toe En dan die jarenlange contante pijn Maakt van mij in 1 klap een oude chag'rijn Waarom overkomt mij dit allemaal? Voor een vrouw als mij niet normaal Al bijna 9 maanden zit ik nu thuis En doe alleen maar onderzoeken in het ziekenhuis. Ik hou van wandelen en het strand kijken naar de zon aan de waterkant Gezellig stappen met vrienden aan mijn zij Dat zit er helaas niet meer in voor mij Gelukkig zijn de jongens al groot en sterk Zo helpen zij mij het het zware werk De hele dag 4 muren om me heen Iedereen heeft zijn werk of ding, dus waar moet ik heen? Soms voel ik mij zo depri Is er dan niemand die het zie(t)? Ik moet flink en sterk in mijn schoenen staan. Maar soms als ik alleen ben laat ik een traan. Soms ben ik er zo klaar mee op een dag als vandaag Dat ik me van alles en nog wat afvraag: Waarom ben ik hier Waarom voel ik mij zo Waarom overkomt mij dit Waarom Moet ik Waarom ga ik niet Waarom.................. Dan komt er weer een blij gevoel van binnen 2 heerlijke jongens die mijn hart weer doen zingen Die mij overladen met al hun liefde en geluk Het brengt me weer helemaal van me stuk. En ja soms ook 2 handen op mijn schouders die mij het gevoel weer geeft om vrouw te zijn en verder gaat met mijn leven. Na het maken van dit gedicht geniet ik van het blijde gevoel ook al is het maar weer voor heel even.... Ingezonden door: Marianne Een plas is te diep. Een lach is een traan. Het geluk is haat, Want helpende handen brengen geen baat. Een straat is te lang. Het donker maakt me bang. De maan is te ver weg, al lacht ze me toe, ik ben te moe. Ook de zon kan ik niet adoreren, of van haar warmte profiteren. Alles teert op een verleden, niet te vergelijken met het heden. Ingezonden door: Claire Vanfleteren Depressie Veel armen, maar niets kunnen vastgrijpen. Veel moed maar niets kunnen bereiken. Veel energie maar blijven ter plaatse staan. Veel liefde en met iedereen begaan. Je slaakte een zucht van verlichting, en toch was er niets, dat goed ging. Je dacht dat het zwarte gat niet bestond, tot je er opeens zelf voorstond Je schrok van je eigen persoon, dat was wel zeer ongewoon. Oeverloos zijn je kansen tot heden, je ziet dat daar ver onder jou beneden. Misschien kruip je weer uit die oeverloze put, uit het waanidee, de tijd speelt hier zeker mee. Ingezonden door: Claire Vanfleteren

Ik wil graag iets goeds doen, maar dat lukt me bijna nooit, had ik maar veel poen, of had niemand zich met me bemoeid. Het wil me nooit eens lukken, om eens iets goeds te bedenken. Misschien kan ik alleen nog, al m`n centen laten schenken. Ik wou dat mijn stomme leven, net eens wat makkelijker ging, dat ik ook net eens iets kon, gewoon m`n eigen ding! Ik voel me heel onnuttig, want ja, wat doe ik hier? Ik kan niet eens opkomen, voor een gevangen dier. Ik ben vaak depressief, dat weet ik maar al te goed, Ik wil daar graag wat aan doen, maar ik zou niet weten hoe. Ik doe altijd m`n best, om er toch wat van te maken, Maar van dat hyper gedoe, zou ik zelf van slag af raken! Dat zogenaamde blije, dat ben ik nu echt zat! Wat moet ik met m`n leven? Waneer wordt het nou eens wat? Ik wil geen probleem kind zijn, geen aandacht trekkerij, maar ik heb enorm veel pijn, en dat komt alleen door mij! Ik voel me soms zo schuldig, om wat mijn ouders mij hebben gegeven, soms ben ik wel geduldig, maar vaak wil ik niet meer leven. Ik wil niet verder leven, maar als ik nu dood ga, wie blijft er dan nog beven, als ik niet meer besta? Ik zit vaak in de knoop, een dipje zoals nu, Maar vaak is er ook geen hoop, en leef ik door voor u! Waarom heb ik dit verdient? Wat heb ik ooit misdaan? Was ik maar helderziend, of was ik maar vergaan. Ik wil graag blijer leven, heel vrolijk met veel lol, m`n zorgen snel vergeten. En was m`n hoofd maar niet zo hol! Soms maak ik wel een website, maar deze zijn niet zo goed, kon iemand mij maar vertellen, hoe ik goed leven moet! Ik weet niet wat ik verder moet zeggen. M`n zorgen zijn nu te groot. Het is ook veel te warm. Ach, was ik maar dood! Ingezonden door: Raymond Verstege

Haar blik staart oeverloos, zonder begin of eind. De ogen zijn dof en glansloos, zodat de geest wegkwijnt. Snakkend naar lucht, van uitputting verstijft. Niet één kleine zucht, die haar verder drijft. Het loodzware juk moet ze zelf dragen, ze durft het aan niemand vragen. De wangen bleek en aderloos, het gezicht als steen zo broos, uitgehouwen zonder gevoel, als ijs zo koel. Ingezonden door: Claire Vanfleteren