Mensje Mijn: Een gelaat oud en getekend, van de dagen niet altijd goed meer wetend. Verzonken in je vele gedachten, iedere dag bundelend de resterende krachten. Je zicht wordt je ook al langzaam maar zeker ontnomen, en je verzucht: tja aan het oud worden valt niet meer te ontkomen... . Met al mijn liefde in mijn hart zou ik je het volgende zo graag geven, meer afleiding en vrolijkheid in je "gevangen" leven. Helaas die vrijheid is ons beide niet gegund, want afgunst ziet dit als een onprofessionele stunt. Verscholen huilen we nu vaak samen, en eindigen de avond steevast met Amen. Ik koester de klaterlachen die ik je nog soms kan ontlokken, maar krimp ineen als ik je zo enorm zie tobben. Wat doet het pijn dat een mens niet de eigen vrijheid mag zijn, domweg door jaloezie en zeer scherp venijn! Lief oud klein mensje mijn, we delen samen heel wat pijn. Ieder op een eigen manier, ooo wat zou ik je het gunnen: heel wat meer levensplezier!!!! Ingezonden door: Elly van Bers Samen alleen Alleen tussen mensen lopen Je houd je eigen handen vast De ingehouden tranen verraden je pijn van eenzaamheid. Je mond lacht terwijl je hart huilt Angst, voor de nieuwe nacht die je doorbrengt ook alleen. Om dan met de inkt verdund met tranen, je eenzaamheid op te schrijven. Omdat niemand luistert en niemand op je wacht. Want, niet alleen jij bent eenzaam, geïsoleerd is ook je maatje, in zijn verwarde hoofd zoekt hij hulpeloos naar iets of iemand die wil luisteren, naar hetgeen hij tientallen, nee honderdtallen keren heeft verteld. Dementie, is het antwoord. Ook hij moet zich hopeloos eenzaam voelen, in een wereld die hem niet begrijpt, die hij zelf niet meer begrijpt. Maar jij, je bent er toch als praatpaal, als klankbord. Hoe groot is jou draagkracht gevoegd bij jou eigen eenzaamheid? Je kunt het samenvatten als samen en toch alleen. Ingezonden door: Anneke Bakker	Vergetelheid Mam, ik huilde in je schoot en jij,jij zat er zo'n beetje bij,omgeven door vergetelheid. Mam, soms wilde ik wel dood en jij,jij lachte zo'n beetje tegen mij,en zei:"hoe gaat het met je,meid?" Mam, je was niet meer de vrouw van toen,maar toch diegeen die trouw,alles af doet met een zoen.Voor haar kind alleen. Mam, nog steeds was ik jouw "kroost" al zijn m'n haren aan het grijzen, die jij bemoederde en troostte op al mijn levensreizen. Mam, de weg terug,waar dan ook heen, kan langzaam gaan,maar ging heel vlug. Kon " tijd" maar even blijven staan, heel eventjes,voor ons alleen! Mam, het leven zonder moeder, kan nooit hetzelfde zijn. Al was ik soms een "loeder" altijd hadden wij het fijn! Mam, ik mis je stem,ik mis je lach jouw humor en jouw raad. Ik mis je ieder uur van ied're dag en weet dat dit nooit over gaat. Ingezonden door: Je dochter Trudy van der Walle Lancel Soms zie ik Lichtjes in je ogen Grauwe gordijnen schuiven langzaam opzij Herinnerende vonken flitsen Jong en oud zij aan zij Een gerimpeld gelaat lacht blij Wazige nevels groeien Je verdwijnt in verleden tijd Maar even was jij er voor mij Ingezonden door: Henny Klaassen Zijn witte duif Je hebt 'n duif gevangen een mooie witte. Op je geopende hand blijft ze even zitten. Ze wil jou blijkbaar rust en vrede geven zoekt zelfs een plekje op je verwarde hoofd kroelt met haar duivenpootjes door je grijze kuif. Voor even zie ik blijheid in je vermoeide ogen want dit is de vredesduif. Toch kiest ze voor de vrijheid jou achterlatend zonder vrede zonder rust Je voelt je weer bedrogen. Ik heb je toen heel liefdevol gekust. Ingezonden door: Anneke Bakker	Dementie Hij werd wakker oud en moe gedachten grijs Hij moest weer naar een vreemde toe Naar een huis met oude mensen, gedachten vol met tranen Zij zou daar zitten op een stoel, zonder verleden zonder gevoel Starend in het heden zonder iets te zien Haar lichaam leefde nog maar haar geest was heen gegaan Als hij bij haar kwam kuste hij haar mond en ook haar ogen Vroeger dacht hij daarbij aan de geur van bloemen En voelde hij de zon en vogels zongen in zijn hart Haar naam en ook de zijne was ze vergeten Als ze nog eenmaal naar hem zou kijken met haar lachende ogen Daarvoor zou hij zijn leven geven waar hij toch niets meer aan had Hij trok zijn jas aan en ging gebogen tegen de wind Naar een mens dat eens zijn vrouw was nu weer een kind Ingezonden door: Bertie de Graaf Als jouw gedachten konden fluisteren zou ik kunnen beluisteren wat ze willen zeggen. zou ik wartaal horen en luisteren naar gefantaseerde gesprekken. de zoveelste keer hetzelfde verhaal, naar niet geuite woede en de onmacht die je parten speelt. Ik laat míjn gedachten fluisteren zodat ze je niet storen, wil je daarnaar luisteren zul je alleen maar horen dat, ik als ik het beleven mag. voor jou zal blijven zorgen tot jouw allerlaatste dag. Ingezonden door: Anneke Bakker Samen knokken Op zijn sokken, komt hij boven, stapt zachtjes biddend in z’n bed, want hij blijft vast geloven en vragen als een kind, hopend op een wonder dat hij in de doolhof nog een uitweg vindt. Bewogen lig ik te luisteren naar zijn biddend fluisteren, doorwoel zijn witte lokken. Zeg ondertussen míjn gebed: “Slaap maar lekker jongen we gaan er voor en blijven samen knokken”. Ingezonden door: Anneke Bakker
Ik ben als de zee Ik ben als de zee schommel tussen eb en vloed. Bij eb kun je m’n wrakhout vinden, als vloed stort ik mijn zilte tranen in de zee gehuild in de nacht die overliep van onmacht. Moe van de verbale agressie die ik verstouwen moet. Lopend langs de kust zocht ik even rust. Bewust van mijn kwetsbaarheid en biddend om moed wachtte ik op de nieuwe vloed die mij met orkaankracht terugwierp in de dagelijkse realiteit….. Mijn opdracht gedompeld in machteloosheid. Ingezonden door: Anneke Bakker	Als het lang genoeg duurt raak je ongewild verstild. Daarin heb ik gebeden, daarin heb ik gehuild, vond daarin ook de kracht die mij in staat stelde onvoorwaardelijk dát te doen, wat van me wordt verwacht. Ik geef me over aan de speling van het lot. Toch bid en hoop ik op een sprankje geluk, heel intens, want ook ík ben een mens. In die stilte zal ik luisteren of ik iemand hoor fluisteren. De stilte is immers de stem van God. Ingezonden door: Anneke Bakker	Verwaaid in de wind Zolang de zon elke dag nog opkomt en kleurrijk ook weer onder gaat de nachtegaal haar lied blijft zingen een geel vlindertje mijn hand komt kussen engelen ons pad nog kruisen leef ik ondertussen met mooie herinneringen. Zolang pluk ik elke nieuwe dag met het opgaan van de zon en tel alleen mijn zegeningen. Zolang zal ik mijn broze krachten bundelen, koesteren datgene wat ik zo liefheb, en zie zijn identiteit verwaaien in de wind.. . Ingezonden door: Anneke Bakker
Mijn moeder Ja, het moest er toch van komen oma is in het verpleeghuis opgenomen 93 jaar ze had meer verzorging nodig wat meer aandacht echt niet overbodig het ging niet langer meer ze vergat dingen telkens weer ze kon niet meer voor zichzelf zorgen daarom is ze in het verpleeghuis goed geborgen ze krijgt wat meer aandacht op zijn tijd en ik kan er wat vaker heen ben toch haar meid al vervul ik soms de moederrol en schiet mijn gemoed dan vol Ingezonden door: Gerda Jouw naam zal ik nooit vergeten Zijn geheugen begint te falen stoort hem elke keer telkens als hij moet dralen tja, hoe ging dat ook alweer? Het lopen gaat wat strammer "wat zegt u" roept hij al te vaak het is maar een tijd van wachten voordat zijn lichaam zegt "ik staak" De namen van zijn kinderen hij gooit ze door elkaar niemand neemt het hem kwalijk ze houden van hun vaar Met haar foto in zijn handen zit hij voor het raam "jouw naam zal ik nooit vergeten spoedig zijn wij weer saam Ingezonden door: Henny Klaassen	Dementie Het geluid is verstomd, de stilte is ingetreden. De stem heeft plaats gemaakt, voor een stilzwijgen. De stralende ogen, zijn dof en kijken in het ijle. De woorden zijn geen zinnen, alleen onverstaanbaar gebrabbel. Geen emotioneel moment meer alleen agressie tegen …. niets. Ik zou bij haar willen zijn, in haar wereld zonder begrip. Ik hou zo van mijn moeder, maar zij ontglipt mij. Haar wereld heeft voorrang op mijn pijnlijk hart. Ingezonden door: Claire Vanfleteren Gebarsten Glas De barsten worden groter, Hij is al een gebroken man. Zijn geest is niet meer dan een hoopje scherven van wat hij eens was. Zo mooi als een kristallen glas. Lijmen kan niet meer de barsten zijn te groot, Ik veeg met een stil gebaar de restanten bij elkaar houd de mooiste delen apart en bewaar ze als kostbaar glas in de binnenzak van mijn jas. Dat is het dichtste bij mijn hart. Ingezonden door: Anneke Bakker	Dementie Hij zat in zijn rolstoel zijn blik was koel. Ik kwam voorbij en riep zijn naam, hij reageerde niet en keek doelloos door het raam. Naar iets, of naar niets. Ik nam zijn hand, dat schept een band. Zijn ogen keken me aan, het begin van een glimlach, kwam er langzaam aan. Ingezonden door: Claire Vanfleteren Dementie Hoor gebrabbel op de kamers onsamenhangende klanken uit een keel een taal bijna onverstaanbaar maar hier... .spreken er het zoveel In verleden weggegleden hun geest niet meer present reageren op primaire behoeften "dementie"is iets dat uiteindelijk went Soms een blik van herkenning maar zo vaak een sluier van mist de dood vaak voor familie een verlossing zien op bezoek komen als hun heilige plicht Mensen in hun laatste fase lente, zomer en herfst gingen voor blijf mij telkens weer verbazen lijkt net of ik ze in hun wereld stoor Spontaan een knuffel,zie stille tranen verdriet en blijdschap dicht bij elkaar eens waren dit volwaardige mensen hun leven is nu bijna klaar Ingezonden door: Henny Klaassen