Het is nu gewoon alweer 2 jaar geleden
Maar we zijn uw verjaardag nog steeds niet vergeten.
Daarom gaan we vandaag met de familie uit eten!
Ingezonden door: Lindsey (14 jaar)
Zie die moede , oude ogen
Zie die moede , oude ogen
ingetogen kijken ze in het rond
dat gezicht vol met rimpels
die diepe lijnen bij haar mond
langzaam gaat haar blik in de rondte
ziet familie en kennissen staan
een lach krult om haar lippen
dan houdt zij gewoon op met bestaan
gebroken zijn haar lieve ogen
sluit ze nu voor altijd
haar leven is nu afgesloten
zij ging heen, het was haar tijd
Ingezonden door: Henny klaassen
In memoriam Jeanneke 15.11.2006
Langzaam werd het broos voor je ogen
Ofschoon het reeds november was en niet koud
Je mooie ogen stonden rustig maar toch…
Er was commotie in je binnenste
Als een engel ben je geboren, mooi en zacht
Onze wegen kruisten zich vele, vele jaren later
Maar je was onveranderd die engel gebleven
Je warme begrijpende ogen goten warmte om zich heen
Zoveel schoonheid, na zoveel tijd, het is niet evident
Jaren zijn aan je voorbij gegaan
Je wist ook als engel dat een lichaam
Wel eens zwak en ziek kon zijn
Wij mensen vinden dit erg en zijn bang
Engelen weten dat het soms niet anders kan
Ze weten zoveel dat wij niet weten
Daarom zijn het engelen
Ik ben gerust dat wat je verwachte
Nu gevonden is, fris, jong en levendig
Je bent hier al onsterfelijk tussen ons
Nu als engel bezit je ook dat andere
Ingezonden door: Guido Mylemans
Website: Literair werk Guido Mylemans
Overlijden moeder Prutske 03-1999
Wat was ik moe...
Hoe zwaar woog alles aan mij...
En zie plots hoorde ik
de krachtige vleugelslagen van de grote engel...
Zijn fijne witte vleugels gingen krachtig op en neer...
En plots was ik niet meer moe, niet meer zwaar...
Ik strekte mijn grijze vleugels en vloog hem achterna...
Dat zachte vrij zweven in de zuivere lucht...
Zo mooi, zo hemels...
Vergeef me kindje, ik kan niet meer terug...
Ingezonden door: Guido Mylemans
Overlijden Wilfried 02-1998
Afscheid van Wilfried,
Waarde of mag ik zeggen lieve Vriend.
Jij bent een van die zeldzame mensen
in wiens voetafdrukken
steeds bloemen en planten groeien,
ook al was de grond noch zo verdord.
Dit in tegenstelling met anderen
die ook in vruchtbare grond
steeds verdorde voetafdrukken nalaten.
Waar zij langskwamen groeit niets meer.
Maar waar jij Wilfried langskwam
is de weelde niet te overzien.
Met nooit aflatende ijver, kwiek en frank,
laat je een stempel na op alles wat je doet.
Hoe moet dat nu zonder jou mijn vriend?
Je hebt me geleerd, waar te gaan en hoe te gaan,
zonder het leven te verpletteren,
maar toch zo dat we er snel doorheen kwamen
en ons zaad overdadig kon telen.
Ik vraag je ons niet te verlaten
en uit het mysterie van het ongekende
onze stappen te blijven richten
en ons zaad vruchtbaar te houden.
Het zal hard zijn zonder jou.
Maar je kon niet altijd hier blijven,
we wisten dat er eens een afscheid zou komen.
Maar toch heb ik het er moeilijk mee.
Vaarwel lieve vriend.
Je lichaam is nu uitgediend
en je laat het achter.
Je zaad dat zo onstuimig bloeide,
daar is ons de rijke oogst van gebleven.
We zullen je akkers bemesten en besproeien,
met de liefde en de kennis die je ons gaf.
Moge onze Vlaamse bodem Uw lichaam ontvangen
en het zacht bewaren in der eeuwigheid.
Ingezonden door: Guido Mylemans
Overleden
Nimmer heb ik kunnen vermoeden,
dat er zo'n vreselijk longziekte
in je lichaam woedde.
Nooit heb ik je horen klagen,
totdat.... opeens was het voorbij.
Je ziekte was zover gevorderd
er restte zelfs geen Afscheid meer van mij.
Er was geen tijd meer en dat doet mij Leed,
omdat ik jou nimmer meer kan vertellen,
dat ik je nimmer meer vergeet.
Dat ik je nimmer meer kan vertellen:
Lieve Schat, ik hou van jou
,
na 3 jaar Huwelijk blijf ik jou Eeuwig trouw.
Ik sta nu bij je Graf,
en leg daar Rode Rozen,
als Dank voor alle Liefde die jij mij gaf
namens Mij leg ik ze neer, en zeg dan:
We zien elkaar wel weer;
Bij Onze Lieve Heer.
Ingezonden door: Tonny VanderGaast (Canada)
Waarom
Geen aanraking meer,
geen knuffel, geen zoen,
Waarom?
Momenten van verdriet,
tranen steeds maar weer,
het is voorbij,
je bent niet meer,
Waarom?
God heeft je teruggehaald.
ik vraag me af,
waarom?
Heb ik ergens in gefaald?
Waarom?
ben ik nu juist die gene,
Waarom?
mocht ik je maar even lenen.
Wonder van mijn leven,
een aantal jaren maar,
even, maar heel even.
mocht jij onze dochter zijn,
mijn lieve meisje klein.
Uit ons leven weggezogen,
Waarom?
dit had niet gemogen.
In ons hart blijf je verder leven,
daar zul je voor altijd wonen,
en samen met ons verder dromen.
Ingezonden door: Ans de Laat
Ik ben niet bang meer voor de dood!
Want....
wanneer ik dood zal gaan,
zal jij gebroken naast mij zitten,
en mijn koude vingers strelen.
Wanneer ik dood zal gaan,
zal jouw warme adem
mijn versteend gelaat verwarmen
je hete tranen mijn blauwe lippen
beroeren
Want als ik dood zal zijn,
zal je willen sterven......
En ik zal wachten
in die levensloze eeuwigheid
......Op jou!
Ingezonden door: Goda
Je ligt in bed en ik zit naast je
Ik pak je hand en streel 'm zacht
Een schemerlamp verlicht de kamer
In 't ziekenhuis om 3 uur 's nachts
Ik denk terug aan hoe we waren
Als grijzend paar, nog jong van geest
Je breidde wat en ik keek naar je
Zoals ik altijd al graag deed
Dan keek je terug, wat achterdochtig:
'Je wilt toch hopelijk niet dát?'
Ik schudde: nee hoor, brei maar rustig
Ik wil alleen maar kijken, schat
We waren oud, we hoefden niets meer
De dagen waren voor ons twee
We zongen, lazen, dansten, fietsten
En keken "Derrick" op tv
Nu lig je bleek en stil hier naast me
Je bent zoëven doodgegaan
Ik zou de zuster moeten halen
Maar vrees dat ik niet op kan staan
Ingezonden door: Kees
95 Jaar,
een mooie leeftijd,
dat is waar.
Tot 't laatst goed bij de pinken,
nu laten ze jouw kist
in de aarde zinken.
Ingezonden door: Gerda
De dood
Heel stilletjes
is hij mijn leven binnengeslopen
Ik was onbewust van zijn bestaan
Leefde mijn leventje heel tevreden
Sterven lag zo ver bij mij vandaan
Nooit gedacht aan een einde
Dacht dat het altijd zo kon zijn
Was zo naďef en onbekommerd
Want leven geeft vreugde maar ook pijn
Hij sneed de draden door van een leven
Confronteerde mij met een eindig bestaan
Drukte mijn neus op de feiten
Zei,wat geschapen is moet ook vergaan
Bad, smeekte, neem niet dit leven
Zoveel slechten verdienen dit lot
Riep God aan en zoveel anderen
Maar holle ogen keken mij aan met spot
Jij neemt jong en oud van deze aarde
Geen onderscheid voor rijk of arm
Nu rest een leven hier gebroken
Een hart gedompeld in diepe smart
Troost mij met die ene gedachte
Liefde kent de eeuwigheid
Zoveel staan op mij te wachten
Als het is... mijn tijd
Ingezonden door: Henny Klaassen
Ze speelt haar spel tussen de kaarsen
Snapt geen barst van het verdriet
Praat tegen haar opa
Raar, hij antwoordt niet
"Opa, wordt eens wakker
Dan spelen we kwartet
Kijk, ik heb het doosje
Met kaarten al neergezet"
Verstikt door haar tranen
Zegt oma, overmand door smart
Opa blijft voor altijd slapen
Maar hij is dichtbij in je hart
"Wat betekent hemel?
Waarom heeft oma verdriet?"
Speelt met haar vlechten
Waant zich onbespied
Zo moeilijk te begrijpen
Voor een ukkie van zes jaar
Dat dood en leven
Zijn verbonden met elkaar
Ze speelt haar spel tussen de kaarsen
Doet bloemen in haar haar
Geeft kushandjes aan haar opa
Ben ontroerd door dat gebaar
Ingezonden door: Henny Klaassen
Blue & White Navy Blues
De jongens fietsen samen door de stad,
kriskras en door elkaar gaan ze op pad.
Ze spelen meesterlijk op de pedalen,
die dartele matrozen uit oude verhalen.
Ze duwen traag en sterk op hun gemalen
en de cilinders van de scheepsmotoren.
In blue & white navy en lichtvoetig
En boven alles duidelijk te horen:
Het vrolijke gefluit van die zomerjongen
die recht uit de Provence komt gefietst.
Het schip vaart onweerstaanbaar op ’t asfalt
Ik zie nog steeds zoals het was:
Hoe krachtig houdt de krukas halt,
een onbewogen soevereine sur place.
Dit zijn mijn blue & white navy blues
en ‘t beeld dat mij blijft achtervolgen:
En hoe die jongen schipbreuk leed
en ‘t mooie schip plots werd verzwolgen.
De jongens fietsen samen door de stad
kriskras en door elkaar gaan ze op pad.
Ze spelen meesterlijk op de pedalen,
dartele matrozen uit oude verhalen.
Ingezonden door: Remi Feusels
|
Ter nagedachtenis aan de moeder
van een goede vriend Pol Steenacker
Deurne 16 januari 2007
Als gebeiteld uit een schilderij
Zat ze voor het raam
en legde haar rechterarm boven haar linker
Ze keek voor zich uit,
strak maar niet verstart
Haar ogen blikten naar binnen
en ze huiverde lichtjes
Het maakte niet veel meer uit
De jonge jaren waren weggevloeid
De tijden vol charleston en mistinguettes
Weg, met de oorlogsjaren en de puberteit
De golven voor de boeg van het schip
Het was of het gisteren was
De neus in wind, het roer in ferme hand
De schipper, zijn arm rond zijn vrouw
Mooie, erg mooie jaren, nu grijs en vreemd
Pol mijn jongen, ik zag je toch zo graag
Maar golven gaan hun gang
En de roerganger doet zijn best
Haar lippen verstarden terwijl ze overdacht
Zonder valse hoop en zonder vrees
Alleen op haar lege boot
draaide ze het roer om en om
Tot het kolkend water haar bevrijde.
Ingezonden door: Guido Mylemans
Waarde André,
11 juli 2006
Een moeder verliezen
is een deel van jezelf dat weggerukt wordt
Iedereen verliest ooit die lieve warme vrouw
Maar de wonde is steeds grauw en diep
Ze geneest langzaam maar je bent nooit meer dezelfde
En toch je halve ik bestaat uit haar
Om beurt slaat je hart voor haar en voor hem
Moeder en vader die jou hun leven doorgaven
Ze zijn er altijd, maar je moet ze kunnen horen
Als het weer eens tegenzit kan je met haar praten
Zonder woorden, zomaar in gedachten
En het helpt, dit deel van haar leeft in ieder kind
Het betere in onszelf komt van haar, onze moeder
Haar lichaam moest ze achterlaten
Zo wil het de natuur en zijn wetten
Maar goede mensen worden lang in herinnering gedragen
Door jou, door haar vrienden, door allen die haar kenden
Ingezonden door: Guido Mylemans
In Memoriam Julien Schoenaerts
09-09-2006
Eerst was er dit blanke blad
Leeg en vol verwachting keek het me aan
Tot mijn gedachten langs mijn vingers liepen
En de eerste woorden verschenen
Met jou ligt het anders, eerst was er stilte
Harde doffe stilte die voor je sprak plots verstomde
Je zoog eerst zachtjes wat lucht naar binnen
En snoof ze op, om de geur te smaken
Je maalde ze door je mond
Als een fijne oude wijnkenner
Je proefde eerst de lucht in kleine teugjes
Dan zou je spreken
En doodstil werd het, je lippen trokken spleten
Je tong zette zich schrap in je mond
En wachtte even voor ze in beweging kwam
Dan kwamen de klanken, de woorden
Geen zinnen, geen fraaie lijnen
Maar beelden geplaatst in de ruimte
Geschilderd met je heerlijke spraakpalet
Je ongelofelijk talent om taal te sprankelen
Je hield me in spanning want je genoot
Van de leegte tussen de woorden en lettergrepen
En als het toch moest komen, dan langzaam
Met de beheersing van een lang gerekt libido
Ik weet niet wat ik heerlijker vond
Je genotvolle mondgebruik, je ongewoon accent
De langzame helderheid, gedachten te verwoorden
Je slimme twinkelende oogjes met die vrije blijdschap
Dank voor elk stukje lucht dat je me stuurde
Dank voor de geur van de woorden
Dank voor het geestelijk genot ze te hebben gehoord
Dank voor de eenvoud van je genie
Vaarwel Julien,
Je was niet gek
Je was een god onder je volk
Je zoon Mathias noemde je het licht boven zijn hoofd
Ingezonden door: Guido Mylemans
De telefoon lijn spuugt trieste woorden
Ongeloof tekent mijn gezicht
Zo ontzettend moeilijk te geloven
De brenger van dit gesproken bericht
Het is een vriend van mijn kinderen
Dof klinkt zijn verloren stem
Verhaalt over het sterven van zijn moeder
Voel mijn hart gevangen in een stalen klem
In juni ging zij nog trouwen
Vond voor de tweede keer haar geluk
Ging huwelijksreis om dit te vieren
Maar alles is nu kapot en stuk
Zij werd ziek op haar vakantie
Blauwe plekken vertoonden zich overal
De specialist kon alleen maar concluderen
Zijn diagnose werd haar verteld
Acute leukemie was het oordeel
Geluk hervinden mocht zeker niet
Zij is te vroeg, te snel gestorven
Voel mee met dit onmenselijke verdriet
Hoor de tranen in zijn woorden
Hij houdt zich flink en groot
Maar als ik neerleg vallen mijn tranen
Te vroeg kwam voor haar de dood
Ingezonden door: Henny Klaassen
Een Kaars
De Kaars leek bijna eindeloos
maar is nu stil Gedoofd.
Een Leven lang zorgzaam geweest,
Gegeven en Geloofd.
Een hand die zwaaide als ik ging
en nog vele mooie dingen,
zijn Herinneringen aan een Man,
die voor altijd Afscheid van Mij nam.
Ingezonden door: Tonny VanderGaast (Canada)
Soms vraag ik me af
waar zit je toch?
Dan loop ik tussen die vele graven
en denk dat je er weer bent,
maar dan houd ik mezelf voor de gek
ik weet nog goed toen je me
voor het laatst uitzwaaide
en ik je met een wrang gevoel
van binnen achterliet
toen al wist ik diep van binnen
dit is de laatste keer ik je zie
en nu elke keer ik die grote,
kille steen zie
denk ik aan die
dag
want die dag
zal ik nooit vergeten
nooit,nooit,nooit,...
Ingezonden door: Lotte
Vak X
namen
niet meer dan namen
in lange rijen naast elkaar
mijn ogen vochtig en ik staar
naar namen, soms wel drie tezamen.
namen
door de eeuwen heen
van hen die eens nog bij ons waren
gebeiteld in het marmer harde steen
soms alleen, maar vaak in paren.
namen
wat is het alweer lang gelee'
dat ik die twee daar samen...
maar ach, ik doe het er maar mee
en in gedachten zeg ik: 'amen'.
namen
namen in Memoriam
voor mij zijn het er veel
en terwijl ik in gedachten
huiswaarts keer
met een brok van weemoed
in mijn keel
bedenk ik
bij mijn volgende bezoek
liggen er…
zeker meer.
Ingezonden door: Dirk Tempelaar
Voor ons Caro,
Een traan om jou,
Omdat ik oneindig van je hou,
Een traan van gemis,
Om dat ik je zo heel erg mis,
Een traan van droefheid,
Stilte om het afscheid,
Een traan van verdriet,
Want jij bent er nu niet,
Een traan om je heengaan,
Jij bent zo ver weg van mij vandaan,
Een traan toen je naar Mexico vertrok,
Twee weken later hoorde ik de doodsklok,
Een traan om dat verre weg zijn,
Want mijn hart doet toch zo’n pijn,
Een traan want je was te jong voor de hemel,
S'avonds zoek ik je in de sterrenhemel,
Een traan ook soms van geluk,
Om de herinneringen,
Die gaan nooit meer stuk.
Ingezonden door: Jakske
Een oud kerkhof met vergeten kruizen
Een oud kerkhof met vergeten kruizen
Vergeelde foto's in een lijst
Verhalen over geliefden
In een treurwilgen ruis
"Mijn innig geliefde moeder"
Dat kleine engeltje van goud
Speelgoud op kindergraven
Eeuwige rust voor jong en oud
"Hier rust vader"
Moeder en kind aan zijn zij
familie's in dood verenigd
in de dood zijn zij vrij
Zo weinig over hun leven
Hoe ging hun bestaan?
Ze zouden ons kunnen vertellen
Hoe het wel of niet moest gaan
Verloren informatie
Alleen een graf met tierlantijn
Een gezicht in een lijstje
Kijken ons uit het verleden aan
Ingezonden door: Henny Klaassen
Een groet aan de eeuwigheid
Trek aan mijn zwarte kleren
Geen lach op mijn gelaat
Voel een druk op mijn schouders
Als ik mijn huis verlaat
De zon schijnt, vogels zingen
Natuur toont zich van zijn mooiste kant
Waar ik heenga rollen tranen
Heerst somberheid in dat pand
Witte lelies, bloemenkransen
Een baar draagt een houten kist
Een vrouw jammert zachtjes
Huilt om hem die ze zo mist
Buiten bruist het leven
Hier zegt men "het was zijn tijd"
Sluit mijn ogen en bid zachtjes
Geef een groet mee aan de eeuwigheid
Ingezonden door: Henny Klaassen
Tijd is zo vlug vergleden
sta stil op deze dag
onverwacht heb je ons verlaten
jij had geleefd met een lach
Voel je nog steeds hier aanwezig
praat met je zonder beeld
troost mij met de gedachte
dat je kijkt, alles deelt
Zie jouw ogen stralen
voel die warmte in je hart
die troostende arm om mijn schouders
je hele zijn gaf mij kracht
Hoor je verheugd roepen
als ik naar schoonpa ga
ha Henny,in de keuken
zwaaiend voor het raam
Je bent niet meer aanwezig
ziekte nam je weg van van hier
maar jouw kracht is hier gebleven
vindt zijn weg van daar... naar hier
Draag je voor altijd in mijn hart lieve
Schoonmoeder
Bedolven onder bloemenzeeën
Weegeklaag bij het graf
Alleen het goede werd geprezen
Het andere dat men vergat
Ze waren met velen gekomen
Gevonden hadden ze "nu"de tijd
Kochten daarmee af hun geweten
Dachten maar niet aan spijt
Zoveel telefoontjes..
Bij het leven nog gepleegd
Bijna smekend om een praatje
De herinnering werd vlug weggeveegd
Het is te laat voor wroeging
Berouw wordt weggestopt
Schijnheilig neemt men afscheid
Als de kist naar het donker glijdt
Ingezonden door: Henny Klaassen
|
Januari 2006
Geen uitstel meer,
de roep der hemelen en verten, is daar
Ik voel dat de tijd van scheiden is gekomen
Het scheiden van aards en hemels
Het splijten van onder en boven
Mijn muziek speelt zachtjes "Meditaties" van Massenet
De droom van heden en morgen
Verweven tussen verlangen en verdriet
Want de tijd is daar, ik moet nu gaan
Zachtjes leg ik mij te bed
Lakens van gisteren, van lang geleden tijden
Geurend naar het leven dat mij nu verandert
Spijt omdat het mooi was, vrede om wat staat te komen
Voorzichtig sluit ik mijn ogen
En zie, de blik van moeder kijkt me aan
Wat onscherp maar 't is ook lang geleden
Mama wacht op me nu ik ga komen
De pianoklanken hebben vleugels
Ze doen mij stijgen en dalen
Als een vogel in de lucht
Ik voel me licht en zwaar
De scheiding doet zich voelen
Ik heb het koud en warm te saam
Mijn lichaam is erg koud
Maar toch heb ik het warm
Mijn lichaam moet ik achter laten
Mijn geest zweeft echter naar de horizon
Mijn mama wenkt, mijn vader wacht
De aarde omarmt mijn lichaam
Ingezonden door: Guido Mylemans
Melle 1956
Zwart wit
Zwart Wit, O dodenkar
De pijp van uw voerder
De raaf, als dodenhoeder
Peilt star
De mond
Zo bits daar rond
Zwart Wit, wit en zwart
Schuift donker binnen
Op dodenvinnen
't koude hart
Versleten
Niets vergeten
Zwart wit, 't stenen huis
Kil de laatste rust
Versteven alle lust
Vochtig gruis
Moet wennen
Naast de dennen
Ingezonden door: Guido Mylemans
Voor haar komen ze te laat
Ze kwamen in groten getale
Om uiting te geven aan hun verdriet
Maar in de laatste dagen van haar leven
Toen zag je ze helemaal niet
Lovend spraken ze over de dode
Prezen zoveel in haar naam
Vergaten erbij te vertellen
Dat ze haar nooit hadden zien staan
Woorden van hechte vriendschap
Al hadden ze haar jaren niet gezien
Roemend haar fantastische inborst
Voor schijnheiligheid verdienen ze een tien
Hoor nog haar laatste woorden
"Waarom komen ze nu niet?
Voel mij zo bang en eenzaam
Het doet pijn, voel zoveel verdriet"
Nu zijn ze massaal gekomen
Loven met hun gemaakte praat
Zij zal het nooit meer horen
Voor haar komen ze te laat!
Ingezonden door: Henny Klaassen
De dood
De overtocht is moeilijk,
door de druilerige nattigheid.
Er is geen houvast meer,
en met de moed der wanhoop,
probeer je het weer,
zonder resultaat, zonder hoop.
Zwetend en vermoeit,
je vingernagels verschroeit,
door het willen grijpen in het ijle,
je laatste krachten zijn weg,
te hoog was die spitse berg.
Je glijdt weg, je ogen gaan dicht.
Je glipt in de vergetelheid
naar het mooie verblindend licht
Ingezonden door: Claire Vanfleteren
Grafschrift
Zij die dacht dat de gedachte over het denken
de daad zover zou krijgen dat hij het gedaan had.
Zij die smachtte naar de rust & vrede
en dacht dat die gedachte haar zover zo krijgen
dat hij ze haar zou brengen.
Misschien had de daad haar zover kunnen krijgen
dat het niet de gedachte over het denken is
die ons die rust & vrede brengt.
Maar die gedachte over het denken
is maar een gedachte gebleven, .......helaas
De daad heeft het haar uiteindelijk gebracht.
HIER rust ze eindelijk in rust & vrede,
en niemand,....... had het ooit gedacht.
Ingezonden door: Jean
Dood?
waarom nu?
waarom jij?
is het nu over?
is het helemaal voorbij?
ben je voorgoed weg
laat je me in de steek
het is te zwaar voor mij
ik ben helemaal van streek
heb ik schuld
wat moet kan ik doen
zou ik huilen
of wacht ik nu op die zoen
het is af
het is weg
laat me alleen
Dood....
voor een vriendin van mij (loes)
Ingezonden door Lieke
Niemand kan de leegte vullen
Er komt een dag,
voor iedereen verschillend
Voor de een vroeg, voor de ander laat
Dat zij die jou het leven gaf
zelf het leven weer verlaat
Er komt een dag, dat je alleen bent
Nooit meer iemands kind
Nooit was iemand je zo dierbaar
Niemand heeft je zo bemind
Nooit meer een dochter van je moeder
je kindertijd voorgoed voorbij
En niemand kan de leegte vullen
Die zij achterliet bij mij
Ingezonden door Monique Severein
Vaarwel Rishi!
Rishi was de man,
De big R,
die er wat van maken kan!
Wat is er toch gebeurd?
Waarom ben je er niet meer?
Dit wordt enorm betreurd,
het gebeurde op een keer.
je viel weg,
ging onderuit
maar waarom moest je dood?
Waarom kwam je er niet uit?
Je was nog veel te jong,
Met een prachtig leven voor je.
Vertel me hoe dit kon,
vertel het voor me!
Het is nu vast veel beter,
bij je moeder waar dan ook.
Maar dit vordert voor geen meter,
dit brengt me aan de kook!
Want waarom moest jij juist sterven,
en niet een crimineel?
Want aan die misdaadacties,
nam jij toch nooit deel?
Jij was er voor ons,
en wij waren er voor jou!
Dat zijn we nu nog steeds,
maar je bent er nu niet meer.
Ik geloof, je hebt het vast heel fijn,
maar ons doet het enorm pijn!
Je hebt ons verlaten,
dat deed je niet expres,
maar je hebt ons nagelaten!
Voor meer dan een jaar of zes!
Ja, het is voor altijd,
want we zijn je nu echt kwijt!
Maar je zal altijd bij ons blijven,
In ons hoofd en in ons hart,
je zal altijd bij ons blijven,
voor eeuwig en altijd!
Maar waarom kom je niet weer binnen?
En bel je weer leuk aan,
dan kan je weer beginnen,
want je hebt je haar niet goed gedaan!
Dan sta je uren voor de spiegel,
Voor misschien één plukje haar!
Wat zal ik je toch missen,
was je er nog maar!
En wat moet ik met m`n broer?
Ik wil hem graag steun geven,
maar ik zou niet weten hoe,
onze vriendschap heeft het
ooit een keer begeven.
Maar waarom gebeurd dit nou toch?
Ik wou dat je er nog was,
heel even nog!
Omdat je niet zonder afscheid weg mag!
In ieder geval lang genoeg,
om afscheid van je te nemen.
Want nu neem je zonder maar de benen!
Je was een grote vriend,
de man, de big R!
Je hebt langer verdient,
maar nu ben je heel ver!
Waarom ben je er niet meer?
Ik weet het even niet,
Ik vraag het nog een keer,
waarom ben je er niet meer?
Vaarwel Rishi!
Heel veel groetjes, en sterkte, van ons,
Raymond Verstege,
en al je vrienden en vriendinnen!
Opgedragen aan Rishi Djiwanding Sheombar,
de coolste man van de wereld!
Geboren: Nieuwegein, 29 juni 1985
Overleden: Utrecht, 17 september 2005
Ingezonden door: Raymond Verstege
Een licht zal nooit meer stralen
Een licht zal nooit meer stralen
te vroeg werd dat uitgedoofd
gaan moest jij door diepe dalen
ziekte heeft je leven geroofd
Maar je leeft voort op het mooiste plekje
al voel ik daar nu enkel smart
jouw naam zal ik eeuwig bewaren
diep geborgen in mijn hart
Ingezonden door: Henny Klaassen
|
