Viola
Het kind van de rekening van ons Belgenland.
Ik vertrouwde op eerlijkheid,
oprechtheid en verdraagzaamheid.
Helaas het mag niet zijn,
zelfs niet voor een jong meisje,
dat volledig geïntegreerd is
in onze maatschappij.
Die zelfs meer is voor mij, dan anderen,
omdat zij heeft moeten strijden
in wanhoop
en dat zij toch altijd lachte en dacht aan anderen.
Waarom vadertje staat
laat je ons meisje in de kou staan.
Het is een vriendinnetje van alle tienermeisjes,
ook een boezemvriendin van mijn dochter.
Ik kan het niet vatten,
dat een onschuldig meisje de dupe moet zijn,
van onsamenhangende wetten, wetende,
dat zij geen moord heeft begaan, geen diefstal,
zelfs geen nare opmerking.
Je werd altijd begroet met een brede glimlach,
en bedankt met duizenden vloeiende Nederlandse woorden.
Ze studeert aan het College, haar laatste jaar Latijn.
Is zij minder waard dan de anderen?
Neen, voor mij is ze gelijk aan ieder jong meisje.
Waarom moet zij en haar moeder
verder de lijdensweg bewandelen,
zonder dat iemand er naar omziet
uit het orakel van de regering.
Ik en nog vele anderen steunen haar,
en hopen dat onze smeekbede zal aanvaard worden,
zodat Viola in haar hart de rust mag terug vinden,
om verder bij ons
in België te blijven,
bij haar vrienden en vriendinnen.
Ik als moeder, weet zeer goed wat haar moeder voelt.
Meneer de Minister heeft U ook kinderen?
Kunt U zich dan voorstellen, wat deze moeder voelt?
Deze brief is recht uit mijn hart geschreven
en ik hoop voor Viola,
dat hij haar zal helpen,
in de strijd
tegen onbegrijpelijkheid en onverdraagzaamheid.
Met de vriendelijke groeten
Claire Vanfleteren
moeder van Viola’s vriendin.
Is er in de hemel telefoon?
Ik ben nog heel jong
en mis mama steeds meer.
Ze ging op reis naar de hemel,
maar keert niet meer weer.
Ik wacht op wat nieuws, een kaartje, een teken
's Nachts huil ik, verstopt onder mijn deken,
want ook papa, denk ik, wacht op haar
met rood-omrande ogen vertelt hij me over haar
Is er in de hemel een telefoon?
dan bel ik haar morgen, heel gewoon
Dan zal ik haar zeggen:
"mama , ik mis je en hou
zo van jou,
komt terug naar papa en mij,
kom toch gauw."
Al was het om mij nog eventjes te knuffelen
en kusjes te geven,
Om samen papa te verrassen,
en samen met hem plezier te beleven.
Zou dat kunnen, al was het maar even??
Of ben je ons vergeten,
weet je niet meer waar ik woon?
Iemand, zeg me alsjeblief,
is er in de hemel telefoon?
Ingezonden door: Christiane
Reageren? klik hier en mail Christiane
Het huilen soms nader dan het lachen,
Wat heb ik nu weer gedaan,
Waarom zo slecht begrepen,
Gezegd:
Jij wil alles hebben,
En dat terwijl ik alles allang heb,
Een zin heeft me pijn gedaan,
Maar dit keer ben ik sterk
hecht er geen waarde aan,
Ik zal nog harder vechten,
Proberen meer open te staan,
Proberen:
Want ik wil verder gaan,
Nee ik laat me niet meer vangen,
Verders hou ik me wel in,
Ingezonden door: Ans Pieper - Buijs
|
Volstrekt onbenullig
En toch onaangenaam
Vertellen kan je niet
Het is niet iets dat je ziet
Grijpen als de kans hem voordoet
Laten glijden, wanneer
Het niet meer voldoet
Je kunt de geest pijnigen
Maar onbegrip duikt op
Zo beland je weer in het slop
Gelukkig kan het positief zijn
Neem je het vast
Radeloos, wordt weer zinnig
Boosheid verandert in geluk
Dorre vlakten worden weer
Vruchtbaar
De lucht weer puur
Het zonlicht komt weer binnen
In je diepbedroefde hart
Je had het niet voor mogelijk gehouden
Dat je het kon volhouden.
Ingezonden door: Claire Vanfleteren
Ik liep aan een oude man voorbij,
Zijn ogen waren dof,
Naast hem een fles bier,
Voor hem een bord waarop stond
kleingeld hier,
Ik gooide er een gulden in,
Mensen keken me aan en zeiden
dat heeft toch geen zin,
Zie er is altijd wel zo`n stomme
die trapt er in,
Ondanks dat de man al wat gedronken had,
Zag ik langs zijn gezicht
een eenzame traan lopen,
Ik zette me naast de man neer op de grond
waar dat bordje voor het kleingeld stond,
Ik vroeg de man waarom zit je nou hier,
Ach mevrouwtje zei de man
eerst verloor ik mijn werk,
Dan verloor ik mijn vrouw,
voor haar was het geen leven
met een arme man,
Dan verloor ik mijn kinderen,
Ze hebben allemaal een goede baan
en zo`n vader als
ik zo zonder werk
en ook al oud
heeft zijn werk gedaan,
ik heb ze groot gebracht
daar waar ze nu zijn,
maar ja dat zijn ze al vergeten,
Ik heb gezwoegd en gezweten
overuren gemaakt
zodat ze allemaal konden studeren
dat hebben ze gedaan
ze hebben allemaal een top baan,
Een auto en een eigen huis,
Met mij konden ze niet meer pralen
dus greep ik naar de fles,
Niks kon me meer schelen weet je,
Zelf heb ik me in het leven
niet veel gegund
alles was voor vrouw en kinderen,
Ik zelf kon het begrijpen ja zeker
mijn leven was ook geen suikerlikken,
Ik zei tegen de menigte
wat is nu jullie mening
schuifelend liepen ze verder
ouwe zuiperd liegt je wat voor,
Ze zijn allemaal zelf schuldig
die zuiperds en die verdomde junken,
Deze reactie had ik wel verwacht,
De ogen van de mens gaat eerst open
als het hem zelf zo vergaat,
Want het is nog steeds een feit
eerst kom ikke,
Ingezonden door: Ans Pieper - Buijs
|
Onbegrip
Gebogen over een vel papier
zit ik nu weer hier
Om gedachten op te schrijven
die in herinnering moeten blijven.
Waarom doen mensen elkaar zo'n pijn
Willen ze soms niet tevreden zijn
met alles wat hun is gegeven?
Nee, 't moet anders in het leven.
Goed zijn voor elkaar wordt opzij gezet
De eigen wil wordt dan de wet
Zodat anderen dit vaak niet kunnen dragen
Men wil enkel ZELF overal in slagen.
Alles wordt daaraan vaak afgemeten
Van samenleven wil men niets meer weten
Ook al doet men daarmee iemand pijn
Dat zal jou dan echt geen zorg zijn.
Doe eens iets in belang van de ander
Iemand die dit echt wel nodig heeft
Voor Willem, Mandy of welke ander
Die ook op deze grote aardbol leeft.
Pas dan ben je als mens geslaagd
En niet tot egoist verlaagd
Maar dienstbaar aan de maatschappij
Want daar hoort toch eenieder bij.
Ingezonden door: Anton vd Elshout
De dag naar de dood
Stel je voor dat jouw kind of echtgenoot,
zijn laatste trein neemt, naar de dood.
Verdoofd door het geweld,
dat via de media werd gemeld.
Kinderen, ouders, vrienden onder elkaar,
werden nu allen samen martelaar.
Ze werden zonder het te weten afgeslacht,
zomaar zonder reden omgebracht.
Dat zoiets kon gebeuren,
sluit voor mij alle deuren.
Het is niet alleen moord,
het is walgelijk,
in elke letter van het woord.
Waarom zoveel leed,
die mensen deden niets verkeerd.
Wie zijn het, is altijd de vraag?
Maar het antwoord is heel vaag.
Misschien is het uw naaste buur,
of de hersteller van uw muur.
Misschien een goede huisvader,
die gehersenspoeld werd, tot verrader.
Het zijn monsters in hun hart.
Hun innerlijke is verstart.
Hun emoties zijn bevroren.
Hun ziel is verloren.
Ingezonden door: Claire Vanfleteren
|
