Kinderen
Ik, moeder
Strekte mijn armen uit
Een glimlach rond mijn mond
Een hart, dat klopte van geluk
Ogen die glinsterden als sterren
In de wolken vertoevend
Zwevend van gelukzaligheid
De harde werkelijkheid
Maakte van mijn glimlach
Een uitdrukkingsloos gezicht
Het hart klopte van ellende
De ogen werden verdoezeld
Door hete tranen
Kwam met beide voeten op de
Grond terug
Wat had ik wel gedacht
Werd alleen met weemoed bedacht
Ingezonden door: Claire Vanfleteren
Ben ik hem nu voorgoed verloren?
Raak ik hem voor altijd kwijt?
In stilte schreeuw ik mijn wanhoopswoorden
Voel de pijn die hij lijdt
Te ver is hij gedreven
Zij hebben nu eindelijk hun zin
Hij verliest de moed om te leven
Niets gaat daar meer tegen in
Doodsbedreigingen, treiterijen
Telefoonterreur en kwaadsprekerij
Maar zij die het uitoefent
voelt zich triomfantelijk, schatert blij
En zal het zover komen
Dat hij zet die laatste stap...
Dan ontkent zij in teveel woorden
Dat zij daar 100% aandeel in had
Hoop op een teken van leven
Wacht op een enkel bericht
Ik bid God dat hij mij terug zal geven
Zijn pad naar huis weer verlicht
Ingezonden door: Henny Klaassen
Gebaar,
Een achttienjarige, gebruikt
geen woorden meer,
om zijn affectie te tonen,
dat is niet cool.
Maar plots, zonder enig voorteken,
legde hij zijn hoofd teder in mijn
schoot.
Eventjes maar.
Het was genoeg, om te voelen,
dat ik toch nog iets betekende.
Ingezonden door: Claire Vanfleteren
Kind
Kind van mij
mag ik nog een laatste keer je hand voelen?
Je hand in mijn hand
de straat over en weer los.
Los en weg, de wereld in,
ik kan je niet beschermen!
Kind van mij
mag ik één laatste keer je lach nog horen?
Je lach zoals toen op de schommel,
en dan weer stil
Stil zoals je stem zal klinken
als ik weg zal zijn!
Schat van mij
mag ik nog één laatste kus van jou?
Een kus
als voor het slapen gaan en dan weg
Voor eeuwig vrij,
de wolken in en nooit meer weer !
Ingezonden door Boske
Een onbedoelde schrijfverwarring
Is aan mijn aandacht ontsnapt
Ik baarde het in mijn afwezigheid
Op het onbewaakte ogenblik
Toen mijn beladen woordenkraam
De ziel van een dwaling verkocht
En zij haar naakte vrijheid vond
Tussen de tralies van het prul
Lang na mijn verdwaast besef
Dat zij zo niet had moeten zijn
Maar ik verdedig haar bestaan
Zoals een vader zijn kind
Ingezonden door: Jan - Jaap Reinders
Voetballen
Toen twee van onze zonen
zaten op de lagere school
waren ze dol op voetbal
en scoorde menige goal.
Het maakte hen niet uit
hoe ze naar afloop naar huis moesten gaan
kleren goed vuil
met blubber er aan.
Ja, ik heb wat gewassen
voor die twee
maar het waren heerlijke tijden
ach, maakte ik dat nog maar eens mee.
Maar ze zijn reeds lang volwassen
wonen niet meer thuis
ik kan soms zo verlangen
naar die drukte in ons huis.
Maar dat is allemaal verleden tijd
dat komt nooit meer terug
soms zit ik wat te dromen en denk dan:
wat ging het allemaal vlug.
maar het is goed zo
kinderen moeten hun eigen weg kunnen gaan,
want dat hebben wij,
vroeger immers ook gedaan.
Ingezonden door: Gerda
Leef en laat leven
Je moet door
Al is het nog zo zwaar
Stilstaan kan je niet
Je hebt geen keus
Denk daar aan
Al kijk je om in verdriet
Versluier nooit
Je eigen blik
Geloof in je eigen kunnen
Komt er iemand op je pad
Die je raakt
Met je lacht en huilt
Sta dan stil
Loop niet weg
Toon je zachte aard
Je bent een mens
Kwetsbaar met gevoel
Uniek in zijn soort
Het leven geeft
Het leven neemt
Maar jij moet dat leven leven
Dus ga
Pluk de dag
Leef en laat leven
Ingezonden door: Henny klaassen
Lieve....
Papa heeft je al vele maanden
niet gezien gehoord of gesproken
het doet pijn........ik ben gebroken
ik koester en knuffel je in mijn gedachten
meer kan ik momenteel niet verwachten
straks ben je jarig mijn allerliefste schat
maar weet dat papa aan je denkt en op je wacht
een kaarsje zal ik branden op je verjaardag
en de wens uitspreken dat je mij nooit vergeten mag
ik wil je zo graag laten weten
dat jij altijd op mij kan rekenen
zit je met iets........................
groot of klein..........................
denk dan eens aan je papa
want die zal er altijd voor je zijn.
Ingezonden door: Ron Pijpker
Kijk je nu staan, groot en volwassen
Je torent boven mij uit
Krullen sieren dat trotse koppie
Donkere ogen stralen het leven uit
Eventjes stap ik in het verleden
Zie je nog liggen in de wieg
Zo klein, teer en beminnelijk
Je was al vlug een hartendief
Knokken moest je in het leven
Heel veel obstakels kruisten je pad
Zoveel tranen werden vergoten
Er was eigenlijk altijd wat
Trots zie ik je lopen
Je hoofd rechtop, onbevreesd
Zolang moest ik daarop hopen
Laat achter wat het is geweest
Knul, gefeliciteerd met je verjaardag
Liefs Ma
Ingezonden door: Henny Klaassen
|
Dat noemt zich hulpverlener
Hij noemt zich hulpverlener
zijn kennis van psyche is groot
beheerst zoveel gesprekstechnieken
maakt tegenstand direct monddood
Maar hoe moet ik hem noemen?
Als hij dit alles prive misbruikt
benut om iemand te terroriseren
hem lokt in zijn opgezette fuik?
Ik ben almachtig staat in zijn vaandel
onaantastbaar, wie doet mij wat
wist zorgvuldig uit zijn sporen
maar er is iets wat hij vergat
Je koos de verkeerde om te kleineren
het is een kind van mij
zal je voor je gedrag laten hangen
pas op, ik ben heel dichtbij....
Ingezonden door: Henny Klaassen
Bij dag ben ik niets bijzonders
Een mens zoals iedereen
Wat ik meedraag aan verdriet en woede
Is verborgen, ziet geen een
Maar bij nacht verlies ik mijn ketens
Geef beteugelde emoties de vrije hand
Voer uit alleen in mijn dromen
Vernietig wat mij heeft overmand
Ben moordlustig en wraakzuchtig
Wurg, dood telkens weer
Jaag op hen, die mijn kind verwondden
Al mijn woede sabelt ze neer
Zal ooit die dag komen?
Dat ik verwissel dag en nacht
Doe wat ik wens in dromen
Wil ik dit weerstaan met kracht?
Ingezonden door: Henny Klaassen
Ooit bezat ik een ring met 4 kostbare stenen
Telde twee grote en twee zo klein
Een diamantje raakte los uit de zetting
De schoonheid was niet meer wat het moest zijn
Ik probeerde hem terug te plaatsen
Maar voor maar heel even lukte dat
Telkens weer verloor hij zijn houvast
Tuimelde van zijn plekje af
Mijn ring heeft niet meer diezelfde waarde
Zijn schittering is niet meer compleet
Zal pas weer volop kunnen stralen
Als mijn 4e steen zijn plekje weet
Ingezonden door: Henny Klaassen
Zou je zo graag willen troosten
Zou je zo graag willen troosten
zoals ik vroeger bij je deed
tranen van je wangen vegen
wegkussen al dat aangedane leed
Zachtjes in mijn armen wiegen
Je vasthouden dicht tegen mij aan
neuriën om je in slaap te wiegen
je verdriet dwingen om weg te gaan
Maar je bent volwassen
past niet meer op mijn schoot
kom ik bied je mijn armen
daarvoor ben je nog niet te groot
Ingezonden door: Henny Klaassen
Verbonden harten
Voor Gerda en Frans.
Verbonden harten,
van twee mensen,
met nog zoveel wensen.
Uit liefde verwekt,
door God gegeven,
door God weer genomen,
om wat voor reden,
waarom, waarom,
mochten jullie niet komen.
Dat zal niemand ooit weten,
het leven kan een raadsel zijn,
met geluk met verdriet,
en met de nodige pijn.
Jullie waren zo welkom,
we begrepen het niet,
waarom,waarom,
moesten jullie zo vlug,
weer naar de hemel terug.
Met liefde gedragen,
maanden en dagen,
mochten we een beetje,
Pappie en Mammie zijn,
van vijf kindjes zo klein.
Iedereen mag weten,
ondanks het gebeuren,
nooit, nee nooit,
zullen we jullie vergeten.
Een nieuw broertje
is er gekomen,
een nieuw leven,
om mee verder te dromen,
We maken een nieuwe start,
maar blijven jullie pappa en mamma,
met een plaatsje voor jullie,
in ons beider hart.
Ingezonden door: Ans de Laat
Het is het ergste wat je kan overkomen
Als je kind zegt: "ik wil niet meer.
Zie het leven niet meer zitten
Ga er aan onderdoor, keer op keer"
Je vecht als een bezetene
Vecht als ouders rug aan rug
Om je kind ervan te weerhouden
Want nooit is er een weg terug
Machteloos zie je hem ontglippen
Al grijp je hem telkens in zijn kraag
Hijst hem weer op het droge
Bouwt hem weer op laag voor laag
Ze zeggen "het zijn de zwakken
Die komen tot zo'n daad"
Nou, ik weet hoe het is gekomen
Dan wordt ik ontzettend pissig en kwaad
Door toedoen van een ander
Zijn leven en carriere geheel kapot
Een verzekeringsmij traag met betalen
Hij kan er niet meer tegenop
Ik blijf vechten voor zijn leven
Heb schijt aan de maatschappij
Zij kunnen nooit dat voelen
Wat hij betekent voor mij!
Ingezonden door: Henny Klaassen
Als je denkt
ik heb verdriet
niemand hoort mij
jaag die gedachte weg
als je denkt
ik ben alleen
geen mens geeft om mij
jaag die gedachte weg
als je denkt
zie het niet meer zitten
niemand steunt mij
jaag die gedachte weg
laat het je niet verpletteren
weet dat ik
jouw tranen schrei
je eenzaamheid en wanhoop voel
pak mijn hand
voel mijn hart
vol liefde kloppen
ik ben er voor jou
Ingezonden door: Henny Klaassen
Jouw mond braakt woedende woorden
Een opgestoken middelvinger als gebaar
Onmacht laat je hierin blijken
Voor mij zo herkenbaar
De hand die jou behoedde
Wordt weggeduwd in razernij
Het hart waaronder jij groeide
Weet, dit gaat voorbij
Blijf achter met een ziel vol wonden
Slik in verdriet en pijn
Ken de oorzaak van verbittering
Verdriet en razernij
Sorry, zijn gesproken woorden
Schaamte om wat is gebeurd
Je hebt moeite met het uiten
Ziet de wereld zwart-wit gekleurd
Steeds weer vallend in je leven
Struikelend om weer op te staan
Eens is jouw strijd gestreden
Kun jij de hele wereld aan
Ingezonden door: Henny Klaassen
|
De telefoon verbreekt rinkelend de stilte
De telefoon verbreekt rinkelend de stilte
Gebroken klinkt een stem door de lijn
Spreekt van laatste afscheidsgroeten
Wil anderen niet meer tot last zijn
Moet praten, hem overtuigen
"Je bent zo belangrijk voor mij"
Maar de lijn zwijgt, wordt verbroken
Ik moet iets doen, wil hem niet kwijt
Blijf bellen, blijf proberen
Toets zijn nummer telkens in
Hoop op een reageren
Vecht voor het behoud van mijn kind
God zij dank, ik hoor zijn adem
Ik praat, bid en smeek
Kom naar huis, mijn jongen
Laat ons nu niet in de steek
Kan hem eindelijk lokaliseren
Zijn vader rent, is al onderweg
Na zoveel lange bange dagen
Mijn zoon is gevonden, terecht
Sluit hem eindelijk in mijn armen
Wil hem nooit meer laten gaan
Dank God op mijn blote knieën
Zijn leven mag toch verdergaan....
Ingezonden door: Henny Klaassen
Baby
Breed uitgesmeerd,
ongegeneerd,
met de voeten bewerkt,
met de handjes versterkt,
met de mond gebrabbeld,
tandloos geknabbeld.
Gegiechel en luidruchtig gesmak,
op zijn dooie gemak.
al spelend zijn chocoladeschoen opgesmuld,
in een bruine smurrie gehuld,
lachend en brullend van genot.
Och, ik word nog zot!
Ingezonden door: Claire Vanfleteren
Als stopverf was je in haar handen
Te laat heb jij je grens getrokken
Die lach is voorgoed verstomd
jouw ogen zien door een waas van tranen
Een voorhoofd dat steeds zorgelijk fronst
Als stopverf was je in haar handen
door liefde was jij totaal verblind
ze vervormde heel je wezen
wat je was verwaaide in de wind
Zij leeft haar eigen leven
imiteert wat een ander doet
iets van zichzelf kan ze niet geven
ze bestaat uit uitersten
extreem kwaad of heel goed
Nu pas vallen de kwartjes
zie je het hele verband
liefde deed alles verzachten
ze had vrij spel, de vrije hand
Ziek is ze, dat is duidelijk
manisch waarschijnlijk en wat nog meer
ziet niet in wat ze aanricht
verdraait de waarheid keer op keer
Je rouwt, voelt het gemis haar warmte
haar liefde, was een foltering, een hel
toch bleef je volhouden en proberen
maar voor haar
is alles maar een voorbijgaand spel
Dat kloppend hart vertoont diepe wonden
Jouw ziel vol kerven, gekweld
hoe breng ik weer zonlicht in je ogen?
Er is zo veel meer dat telt...
Ingezonden door: Henny Klaassen
Kom maar bij mij
Verschuil je in mijn armen
Voel je als kind weer blij
Laat mijn liefde je verwarmen
Kruip terug in mijn schoot
Beschermd tegen alle gevaren
Jaag die muizenissen uit je hoofd
Ik waak, zal je bewaren
Mijn hand reikt uit naar jou
Voel mijn hart kloppen
Ik ben je moeke en ook vrouw
Bij mij kun je je verstoppen
Al ben je nog zo groot
Mijn moederliefde zal je helen
Huil en geef je nu bloot
Jouw verdriet zullen wij delen
Ingezonden door: Henny klaassen
Alle kinderen uit huis
Onze kinderen gingen op eigen benen staan,
ze wonen nu zelfstandig,
hopelijk kunnen zij 't aan.
De oudste woont al enkele jaren
in 't plaatje Ede,
is daar met haar vriend heel tevreden.
De tweede is getrouwd
en verhuisd naar een warm land,
hij heeft daar een baantje
bij de plaatselijke krant.
Met de derde gaat 't moeilijk,
maar ook die komt wel terecht,
daar mag ik op vertrouwen,
heeft hij me al vaak gezegd.
De vierde werkt momenteel in het buitenland,
wat hij daar precies doet,dat weet ik niet,
misschien veel luieren op het strand.
En ook ons kleine meisje
is met haar vriend meegegaan,
ze hebben een eigen huisje in Wijchen staan.
Nu is het dus stil en rustig in ons huis,
maar na al die woelige jaren,
vind ik dat echt wel pluis.
Ingezonden door: Gerda
Mijn lieve zoontje,
Ik heb je gedragen op mijn arm
tot je kon lopen aan mijn hand.
Mijn liefste kereltje wordt steeds groter
loopt niet meer samen met mij hand in hand.
Ik ben je kwijt geraakt door de scheiding
en een omgangsregeling zit er niet meer in.
Daarom mijn lieve kereltje
denk ik in het belang van jou
onvoorwaardelijk van je, omdat papa van je houdt.
Papa hoopt dat je zult bloeien
want ik weet zeker
dat er een bijzondere kereltje in zit.
Tot die tijd wilde ik je graag leiden
maar papa en jij zijn van elkaar gescheiden.
Dus pak ik je hand
zo nu en dan eens in gedachten vast
om je de weg te wijzen
op de dingen in je leven.
Zodat mijn kereltje niet wordt verrast.
Ik zal altijd in je schaduw staan
en op afstand naar je kijken
hoe het met je gaat.
En wanneer je mij mist
fluister dan mijn naam
en papa komt eraan.
Dus,
wat het leven jou nog brengen zal
deze hand zal er altijd voor je zijn.
De uitgestoken hand van papa
die je zal strelen en troosten
dat zal altijd de hand van je papa zijn.
Ingezonden door: Ron Pijpker
Immuun
Het kind
de hond
en de kat.
En wind
bestormt
hun stille pad...
Dromend,
nu de een,
dan de ander
weer wat...
Zo rustig bevrind
heeft wrevel geen vat
als de wind
op het kind
de hond
en de kat.
Ze volgen vredig
hun onrustige pad...
Ingezonden door: M. Bodelier
je baant je weg
vluchtend voor het leven
maakt stuk
wat aan waarde is
niet in staat om op te kijken
rekenschap geven is jouw gemis
ik sta stil
raap op jouw scherven
zoveel stukjes
verspreid hier en daar
probeer ze weer
tot een geheel te lijmen
die taak lijkt nooit klaar
Ingezonden door: Henny Klaassen
|
