Mist
Je rijdt in laaghangende wolken,
Je ogen priemen, maar geraken
er niet door.
Net melkglas zonder één korreltje
klaarheid.
Behouden moet je blijven, maar hoe?
Het vraagt inspanning en je wordt moe.
De rand van de baan merk je niet
alleen je handen op het stuur.
Waar is die omgeving van voordien,
zij was zo helder en puur?
Nu heb je schrik om je dagelijks
traject te verliezen,
maar je kunt niet kiezen
.
Rode ogen voor jou,
in die wolken van kou,
laat je hart minder angstig kloppen.
Die rode ogen doen je
wel op tijd stoppen.
Opgepast hij heeft ook geen zicht,
ook hij rijdt met de ogen dicht.
Ingezonden door: Claire Vanfleteren
De Jaargetijden
Reeds vanaf het vroege aardse bestaan
zijn ze elkaar achterna gegaan.
De Zomer sluit een periode af,
die ons vaak heel wat te beleven gaf.
We genoten van zon, zee, strand en bos,
wandelden en fietsten er flink op los.
Daarna wordt het Herfst zoals elk jaar,
en die heeft ook zijn charme nietwaar !
Truien en dassen komen alweer uit de kast.
De paddestoel verschijnt in de berm en in 't bos
en veel groen blad verdwijnt, waait helemaal los.
Dan volgt de Winter zoals elk jaar.
We leggen warme kleding maar weer klaar.
Misschien met Kerst wat vorst en sneeuw,
want zo gaat het nu al menig' eeuw.
Maar na de tijd van soms veel overlast,
wordt zeker de Lente weer onze gast.
De natuur gaat langzaam weer ontluiken.
zodat we straks de bloemengeur weer ruiken.
Zo gaat het steeds, jaar na jaar.
We vinden 't maar heel gewoon nietwaar ?
Ingezonden door: Anton v.d. Elshout
IJsbloemen
Buiten is het kil en koud.
Een snijdende wind uit het noordoosten.
IJsbloemen op de ruiten,
waar achter armen zich vertroosten.
Verbitterd.
De pijn verbijtend op een stukje hout.
Ingezonden door: Dirk Tempelaar
Mijn haren vangen witte watten
Een betoverde wereld is verschenen
Koud, stil, sereen en stijf
Grijze wolken die zachtjes wenen
Kippevel teistert heel mijn lijf
Mijn haren vangen witte watten
Smeltend kruipen ze naar benee
Sneeuwvlokken maken vreemde spatten
Terwijl ik verder fiets heel tevree
Poedersuiker bedekt de paden
Futen kruipen dicht bij elkaar
Waar ik fiets moet ik steeds raden
Alles lijkt zo wit en wonderbaar
Een sprookje tot leven gekomen
Weg is de alledaagse realiteit
Maagdelijk wit bedekt de bomen
Winter is nu echt een feit !
Ingezonden door: Henny Klaassen
moeke van die hoge bomen,
komen bruine blaadjes neer,
en op het grasplein waar ik speelde,
zie je nu geen kindjes meer,
moeke kijk eens,
al die blaadjes,
ik stap nu in een dik tapijt,
ik doe ze krik krak krik krak kraken,
en ik ben mijn voetjes kwijt.
Ingezonden door: Els
Voorjaar
Het word weer voorjaar,
ik zie het aan de bomen,
Ik zie de knopjes aan de takken komen,
De vogels fluiten, ze roepen naar elkaar,
Bouw een nest, het is weer voorjaar.
De mensen komen weer naar buiten,
Ze maken praatjes met elkaar,
We krijgen weer kleur op onze wangen,
Het is toch weer voorjaar..
De ramen kunnen weer open
We gaan er weer tegenaan,
Het voorjaar is gekomen,
De winter is gegaan
Ingezonden door: Fennie
|
Vandaag kus ik de wind
de takken willen bladeren vangen
goud, rood en geel dwarrelend in het rond
bol blaas ik mijn rode wangen
witte adem ontsnapt uit mijn mond
paddestoelen in alle soorten
schapen dik in hun wollen jas
de herfst heeft geopend al zijn poorten
zoek kastanjes in het gras
Spetter door ontelbare plassen
voel mij vrij als een herboren kind
wil nooit meer in dat keurslijf passen
vandaag kus ik de wind
Ingezonden door: Henny klaassen
te warm weer
de herfst kan de zomer nog niet verlaten
winter wil wel maar is over tijd
en wij... doen niets anders dan erover praten
het is te warm dat is een feit
Ingezonden door: Henny klaassen
De lente
Camelia met je mooie bloembladen
en de vele goudgele meeldraden.
Je grijpt je vast aan de stralen van de zon,
aan het lichtspel van druppels in een regenton.
Je leven is een streling voor het oog
Klim je tegen een wand of over een boog,
je speelt het altijd klaar
om gelijk waar,
je mantel van bloemen te spreiden,
om iedereen met je wasachtige ogen
te verleiden.
Ingezonden door: Claire Vanfleteren
Wintertijd.
De lucht is grijs,
het is waterkoud.
Ik gooi op de open haard,
nog wat sprokkelhout,
dat ik buiten heb bewaard.
Het is pas negen uur,
"Wintertijd"
Starend kijk ik,
in de vlammen,
van het gele vuur.
Ook winter heeft zijn charme,
en al is het koud,
de haard zal je verwarmen.
Dromend bij het vuur,
denk ik, dit is ook natuur.
Terwijl ik nog eens gaap,
sla jij je armen om me heen,
en strijkt zachtjes over mijn been,
Langzaam val ik in slaap,
"Wintertijd "
Ingezonden door: Ans de Laat
Lentebelofte
Bolletjes in zachte aarde
Plant ze elke winter weer
Stukjes lente die ik bewaarde
geven binnen bloemen elke keer
Belofte voor een nieuwe lente
Al staan ze warm binnenshuis
Is een investering met dikke rente
Achter glas voel ik mij thuis
Ingezonden door: Henny Klaassen
Herfstsonate
wuivend in de milde herfstzon
schitteren de vele kleuren
als op een schilderspalet
strak tekenen de nerven zich af
De wind speelt krijgertje
met de blaadjes die zich
als een vliegend tapijt
aaneen gesmeed voortbewegen
opgejaagd en weer uiteengerukt
om met een laatste buiteling
zacht dwarrelend neer te komen
op de zwarte aarde die hen wacht
Ingezonden door: Lise Steel
Een lenteteken.
Aan de waterkant,
een groene plant,
met kleine gele bloemen,
de zon komt door,
een zachte wind,
een dagje om te zoenen
Een lenteteken.
Duizend kleine kikkervisjes,
krioelen in een sloot.
Heel veel vogels doen hun best,
met het bouwen van hun nest.
Een konijntje hipt voorbij,
nu nog wachten op het kievitsei.
Het lenteteken.
Bollen komen uit de grond,
vele kleuren wit en bont,
het gras begint te groeien,
de bloemen gaan weer bloeien,
daar heb ik op gewacht,
dat het zonnetje weer lacht,
Een lenteteken.
Ingezonden door: Ans de Laat
|
De herfst
Waarom zo’n slecht humeur?
Kijk naar die bladeren hun kleur.
geen kunstenaar, die dit kan evenaren,
je blijft naar het spektakel staren.
Het ene blad is geel, het andere bruin,
zelfs al een kale plek, in die boom zijn kruin.
De zon piept door zijn kale takken,
naar de blaadjes, die niet willen zakken.
De anderen liggen rustig op het gras,
het zijn net makkers uit dezelfde klas.
Als je door een bos wandelt, blijf dan even staan,
laat je haren waaien, laat de natuur begaan.
Het ritselen van die bladeren heeft je rust,
hoeveel onder jullie zijn zich daarvan bewust.
Doe eens een inspanning en ga wandelen tussen de bomen,
laat die rust in de harten komen.
Je moet niet alleen…wandelen onder die bomen,
ik ben geen oude tante, dus laat uw vriend of
vriendin maar komen.
Als er dan nog lichte regenval is,
onder die ene jas is het helemaal niet mis.
Er komen in de herfst onvergetelijke geuren vrij,
het is net als eb en vloed in een getij.
Doe uzelf een plezier en geniet van het schouwspel,
misschien begrijp je die toffe herfst dan wel!
Ingezonden door: Claire Vanfleteren
Winter
witte vlokken
vallen uit de hemel
bedekken langzaam,
maar gestaag hun grauwe prooi
een pracht decor,
door niemand nog betreden
als bruidsluier zo maagdelijk,
zo mooi
motorgeluid,
de pekelwagen is reeds uitgereden
het smetteloos wit voor even,
het zout versnelt de dooi.
Ingezonden door: Dirk Tempelaar
Winterblues
Compactheid van wolken haast raakbaar,
buiten de adem, duidelijk aanwezig.
het voelt zo grijs, onwijs opgesloten in lucht.
Dichte buitenwereld, ingepakte binnenwereld,
hard geluid uitgepakt onverwachts hoorbaar.
Explosies van kleur wanneer de rode kat
naar
het gekleurde blad springt;
het valt stil neer
op geurende aarde,
tussen bomen met afhangende
schouders.
De schreeuw van een meeuw
maakt het leven
weer wakker,
ook ik ontwaak:
wat –een -wereld
Ingezonden door: Ina Sousa
De regen valt als druppels neer,
gelukkig doen ze niemand zeer.
Maar we verwachten in deze tijd van 't jaar
een mooie droge voorjaarsdag nietwaar.
Alleen laat de lente nog even op zich wachten
en komt nu wat later dan we allen dachten.
Wellicht komen er ook dagen vol zonneschijn,
die zouden echt niet on-welkom zijn.
En als het dan ook nog zomer worden mag,
met veel zon en lekker warm elke dag,
hebben we echt niets meer te klagen
en genieten we alleen van hele fijne dagen.
We trekken er op uit met auto of per trein
en genieten elke dag, van groot tot klein.
Klagen...nee dat doen we nu niet meer,
want elke dag is het toch mooi weer
Ingezonden door: Anton van den Elshout
Klopjacht
Bewegingloos achter ruiten
kijken hoe buiten
sneeuwvlokken met z’n allen
stormachtig uit het niets
komen vallen:
grijzig, stoffig
chaotisch en snel.
Duidelijk dichtbij;
getekend en wel.
Zodat ik stil
hen volgen wil.
Maar het ene dwarrelt
en het andere dwaalt,
alsof geen zelfde
wind hen waait.
Geen halve meter
ging het goed…
‘k Zoek onverdroten-
want het móet-
opnieuw een paar-
die volg ik daar-
Waarheen?!
Op steen smelt het een-
het andere vluchtte van mij heen
in een onbewaakt ogenblik-
‘t Is toch ook bij
mens-on-mo-ge-lijk..!
Ingezonden door: M. Bodelier
|
