Gezondheid, niet te koop op deze aarde
Maar wel van een onschatbare waarde
Als mens staan we er te weinig bij stil
dat het niet altijd is zoals je het wel wil
Wat een geluk als je er niet over hoeft te klagen
ben er dankbaar voor al je levensdagen
Maar gaat het niet zoals je had verwacht
heeft het niet gebracht wat je eigenlijk dacht
Gebruik dan ook al die dagen van je leven
die je altijd nog iets hoopvols willen geven
Want je moet de moed niet gauw laten zakken
als je de zin van 't leven niet meer kunt pakken
Denk steeds dat er nog vele mensen zijn
die moeten lijden met nog veel ergere pijn
Zijn pijn en ongemak echt niet meer te dragen
en denk je: dit zijn echt mijn laatste dagen
Ben ook dan dankbaar voor wat je is gegeven
in dit aardse bestaan: het mensenleven
Ingezonden door: Anton vd Elshout
Levensverwachting
Ieder mens heeft een verwachting van zijn leven,
maar de uitkomst hiervan is niet iedereen gegeven.
Sommigen wel, die kunnen profiteren
niets op hun levensweg dat het geluk doet keren.
Maar anderen moeten, soms vroeg, soms laat,
ervaren dat alles niet altijd op rolletjes gaat.
Gezondheid is voor velen niet altijd weggelegd
en dat is dan nog positief gezegd.
Een groot deel van 't leven hier op aarde
heeft helaas voor hun niet die waarde
welke ze vroeger hadden gedacht,
want hulpbehoevend zijn hadden ze niet verwacht.
En toch hebben zij vaak een kijk op het leven
die aan menigeen niet is gegeven.
Ze leren leven met de ongevraagde beperkingen
en genieten zo van alle hun nog gegeven dingen.
Ingezonden door: Anton vd Elshout
|
Gevallen
ik ben gevallen
gevallen van de trap
ik kwam neer met een harde smak
ik keek naar mijn arm hij lag er raar bij
was die gebroken of lag dat aan mij
ik voelde scheuten pijn door mijn lijf
ik schreeuwde het uit en werd helemaal stijf
er was verder niemand thuis
mijn kreten gingen door het huis
de buurvrouw kwam aan hollen
en bonkte de deur open
en kwam naar binnen rollen.
ze belde een ambulance
want dacht dat ik flauw was gevallen
ze tilden me op met z'n allen
even later werd ik wakker
ik lag in bed naast een kakker
ik vroeg aan die kakker waar is mam
ze zei dat mij iets ergs overkwam
ik riep een dokter
hij aaide me over mijn bol
en noemde me zelf lekkere drol
hij zei mam komt zo op bezoekuur
poeh poeh dat duurde nog 3 uur
toen was mam er en mijn arm was weer beter
ik ging naar huis en strikte mijn veter
ik wou niet nog eens vallen
en hard op de grond knallen
mijn vriendinnen waren jaloers
op mijn gips arm
ze wilden dat hun dit overkwam
Ingezonden door: Sanne
|
Hulp gevraagd
Als je na een lang en werkzaam bestaan
eindelijk met 'n welverdiend pensioen mag gaan,
lijkt 't soms dat men zich af gaat vragen:
hoe vul ik toch die vele, lange dagen.
Maar in deze drukke, veelvragende maatschappij
zet je deze gedachten vaak heel snel opzij.
Er zijn zoveel medemensen die om hulp vragen
dat je in al die vele, lange, vrije dagen
tijd tekort komt om de hulp te bieden
die men vraagt op zoveel diverse gebieden.
Want in onze levendige, zorgvragende maatschappij
hoort vrijwilligerswerk er absoluut en zeker bij.
Van jong tot oud, van groot tot klein
vindt men "geholpen worden" echt wel fijn.
Dan hebben alle dagen plots weer volop zin
en de maatschappij, daar blijf je middenin.
Ingezonden door: Anton van den Elshout
Toen je als baby'tje ter wereld kwam
je moeder jou in haar armen nam
heeft niemand er bij stilgestaan
dat het ook wel eens zó kon gaan
dat je verdere leven niet zou geven
wat ieder wel verwacht van 't leven
Ja, je groeide op en speelde blij
ongemakken hoorden daar niet bij
Maar toen je zelf ook moeder mocht zijn
merkte je: niet alles gaat nou even fijn
je jonge leven bracht al gauw veel ongemak
en behalve 't niet kunnen uitoefenen van je vak
kreeg je nog veel meer dingen op je dak
je kon niet 100% zorgen voor je man en kinderen
omdat pijn en ongemakken je gingen hinderen
artsen konden niet dát voor je betekenen
waarop andere mensen wél kunnen rekenen
Langzaam raakte je verder van de been
je kon ook bijna nergens meer heen
Het bed werd je trouwe kameraad
in plaats van lopen en fietsen op de straat
Je man stond met de handen in 't haar
"wat is het toch allemaal met haar?"
van stoel naar kruk en in de scoot-mobiel
is alles wat er voor je te genieten viel.
En toch wil je verder leven als een mens
zoals iedereen, met een hele grote wens:
Laat me weer worden de spil van ons gezin
Wie weet,
misschien komt er wel een nieuw begin.
Ingezonden door: Anton van den Elshout
|
