Ik leg mijn eigen gevoel,
in het hoopje klei.
Mijn handen en vingertoppen,
tasten naar een aanknopingspunt.
Wat het zal worden, weet ik niet?
Ik had een schouderklopje van mijn
muze gekregen, dat de tijd rijp was,
om mijn geest ingrijpende momenten
te laten beleven.
Ik zie een vaag beeld in wording.
Een gezichtje van een kind,
ja misschien!
Of beter een trolletje,
misschien!
Ik laat mijn handen hun werk doen,
samen met mijn ziel.
In ieder kunstwerkje zit er een stukje
van je eigen ik.
Ieder vingerputje of streepje,
is uniek.
Wanneer het af is,
heb ik toch nog altijd kritiek.
Claire Vanfleteren
Reageren op dit gedicht? klik hier
