Mijn eeuwige volger
Hij volgt mij alle dagen
Soms groot en soms klein
Het donker kan hij niet verdragen
Maar licht dat vindt hij fijn
Spraak is voor hem overbodig
Imiteert constant mijn gedrag
Voor bestaan heeft hij mij nodig
Zie hem zo vaak overdag
Vertoont vaak meerdere personen
Als hij geplaatst wordt in het juiste licht
Zijn echt geheel dezelfde klonen
Allemaal tot mij gericht
Maakt figuren met mijn handen
Gespiegeld op een kale muur
Speelt toneel voor ons tweeën
Een vermaak voor menig avonduur
En ga ik eindelijk slapen
Doe dan mijn oogjes dicht
Zal hij weer naast mij ontwaken
Bij het eerste ochtendlicht
Ingezonden door: Henny Klaassen
Mooie fee
heel even maar
stond zij daar
als silhouet
in een decor
van toverachtig blauw
als ster
van het ballet
zo sprookjesachtig
neergezet
naakt en stil
haar blonde lokken
sluik
door spotlights overgoten
haar lichaam slank
schijnbaar zacht
bros en rank
gelijk een blauwe passiebloem
met vrucht
zeer kwetsbaar
op deze aard'
stilaan
toch uit het niets
ontsproten
een fee
zo mooi
ruimschoots
bedeeld
met rondingen
zo vol
in deze feeërie
heb ik als vent
een kort moment
in stilte daar
intens
van haar
als fee genoten.
Ingezonden door: Dirk Tempelaar
Een muisje
Een piepklein muisje,
kijkt door een gaatje klein.
is de kust veilig?
zal de poes er niet zijn?
Het spitst zijn oortjes,
en kijkt spiedend rond.
Hij ziet onder de tafel,
iets lekkers liggen op de grond,
voorzichtig komt hij uit zijn holletje,
en dan....vlug, vlug, vlug,
gauw het lekkers naar binnen,
en op een drafje weer terug.
Ingezonden door: Gerda
Elfendans
Schrijlings op het witte paard
zag ik de elfen dansen
in een beek van klatergoud
diep in het betoverende woud
Dwergen kwamen uit hun holen
zongen een meerstemmig lied
takken van oeroude bomen
ritselden vergeet ons niet
Gehuld in een levend bloemenkleed
een kroon van madeliefjes op het haar
stond daar de elfenkoningin
temidden van haar elfenschaar
Hun lieflijkheid ontroerde mij
in de teerheid van hun bestaan
zag ik mijn eigen breekbaarheid
verbonden met de tijd
Ingezonden door: Ilse Steel
|
Foto
Zij staart me aan
Als ik kijk, kijkt zij ook.
Ze zit gemoedelijk
Lachend en onberispelijk
In haar zetel weggedoken
Even boven haar bril
kijkend.
Een glimlach rond haar lippen
Of is het een grijns
De achtergrond is vergeeld
Gekreukt, gescheurd
Maar ze blijft daar hardnekkig
zonder verpinken
mij gadeslaan
tot ik mijn rug naar haar toekeer
Ingezonden door: Claire Vanfleteren
Elfjes en kaboutertjes,
doen de wereld goed.
Ze troosten waar verdriet is,
en ze helpen waar het moet.
Wees als een van deze,
wees een kleine elf.
Denk eerst aan een ander,
en dan pas aan je zelf!!!
Ingezonden door: Denise
De snotifant
Ik vertel je het verhaal van de snotifant,
die is rood met een groene rand.
Zijn twee slurfen raken vaak in de knoop,
daarom ging iedereen voor hem op de loop.
Veel respect kreeg hij niet,
en dus had hij veel verdriet.
Zielig staarde hij naar de maan
maar, wat voor een beest kwam daar nu aan?
Het was ook alleen,
maar was het verdrietig? Neen.
Hij was opgewekt en blij
en weet je wat hij zei?
"Trek je van die mensen toch niets aan;
als je naar ze toe loopt, zien ze je wel staan
en verberg je mening niet meer,
dan kijken ze ook niet op je neer."
Vrolijk stapte het beest weer weg
dat was nog eens vriendje, zeg.
Zo kwam het weer goed met de Snotifant
die is rood met een groene rand.
Ingezonden door: Lena
Sfeer
Om sfeer te brengen in u huis,
zet je een bosje bloemen neer.
En komt dan 's avonds die leuke meneer,
ik weet 't zeker, hij komt elke dag weer.
Sfeer
Er is niet veel voor nodig,
om sfeer te brengen in uw huis.
Een vaasje bloemen op tafel,
dan wordt 't al snel een echt thuis.
Ingezonden door: Gerda
Ik huilde naar de volle maan
ik was alleen niemand zag me staan
verlieft op de maan was ik daar
het zag mij en mijn gestaar
het had een blauwe gloed
ik kreeg een liefdes vloed
elfjes kwamen naar me toe
ga slapen je bent moe
elfjes waren op de maan
van hun eigen bestaan
hun eigen elfjes rijk
ik moest weg ze hadden gelijk
het was hun wereld
waar geen sterveling kan gaan of staan
ze moeten geheim blijven
niemand mag weten van hun bestaan
ik sloot mijn ogen
en toen ik ze weer opende
was de maan verdwenen
de zon was verschenen
het was morgen de droom over
al het nachtelijke getover
Ingezonden door: Esmee de Bruyn
|
Een potlood en een pennetje,
die gingen saam op reis.
Helemaal naar 't verre Afrika,
ze leken wel niet wijs.
Want voor een potlood en een pennetje,
is dat een lange afstand, hoor.
Maar ze wilden over negertjes schrijven,
daar deden ze het voor.
Toen ze uit het vliegtuig stapten,
gingen ze meteen aan de slag.
Ze wilden van alles weten en vroegen ze:
"wat doen jullie zo, de hele dag?"
En de negertjes vertelden,
ze hadden best veel lol.
Alleen hadden ze vaak honger,
hun buikje was niet altijd vol.
Ze hadden ook niet veel kleren,
zoals bij ons in Nederland.
Maar dat vonden ze niet erg, hoor,
ze speelden in hun blootje, niks aan de hand.
het potlood en het pennetje,
schreven een heel verhaal.
Dat namen ze mee naar Nederland,
en nu kunnen wij het lezen, allemaal.
Ingezonden door: Gerda
Hun eerste modeschow
De juf had met haar klas,
een echte modeschow voorbereid.
En daarmee waren alle meisjes,
heel erg verblijd.
Er moest vooraf veel gebeuren,
maar iedereen had zijn best gedaan.
Kleren gemaakt, uitnodigingen verstuurd,
't feest kon beginnen gaan.
Ze stonden nu allen klaar,
de schow kon beginnen.
De zaal is volgestroomd,
iedereen was binnen.
De ouders zitten vooraan,
vol spanning te wachten.
Hun dochters sliepen slecht,
de laatste nachten.
Dagenlang hebben ze geoefend,
want het moest heel goed gaan.
Zo dadelijk gaat het doek open,
en dan komen ze er aan.
De juf werkt hier en daar,
nog vlug eventjes iets bij.
Wat lipstick en een kleurtje,
de meisjes zijn trots en blij.
Eindelijk is het zover,
het gordijn gaat open.
En alle meisjes komen een voor een,
het podium op lopen.
Wat hebben ze mooie kleren aan,
en wat zien ze er schattig uit.
Kijk daar, zo zeggen ze tegen elkaar,
kijk, dat is mijn kleine guit.
de avond werd een groot succes,
iedereen heeft zijn best gedaan.
Als beloning mogen ze hun jurkje houden,
blij en tevreden is iedereen naar huis gegaan.
Ingezonden door: Gerda
De nacht sluit mijn ogen
voert mij naar een ander land
ontsluit mijn aardse boeien
schuift al het sombere aan de kant
Ren lichtvoetig over paden
een wereld vredevol en sereen
hier voel ik mij opbloeien
zoveel warmte om mij heen
Ontelbare bloemen geuren
dieren eten uit mijn hand
werelden die overvloeien
tenen spelen in het warme zand
Een krachtbron hier verborgen
mijn oplaadpunt voor een nieuwe dag
Ontwaakt kan ik er weer tegen
ben ik weer mijzelf, als dat mag
Ingezonden door: Henny Klaassen
|
