Mensje Mijn:
Een gelaat oud en getekend,
van de dagen niet altijd goed meer wetend.
Verzonken in je vele gedachten,
iedere dag bundelend de resterende krachten.
Je zicht wordt je ook al
langzaam maar zeker ontnomen,
en je verzucht: tja aan het oud worden
valt niet meer te ontkomen... .
Met al mijn liefde in mijn hart
zou ik je het volgende zo graag geven,
meer afleiding en vrolijkheid
in je "gevangen" leven.
Helaas die vrijheid is ons beide niet gegund,
want afgunst ziet dit
als een onprofessionele stunt.
Verscholen huilen we nu vaak samen,
en eindigen de avond steevast met Amen.
Ik koester de klaterlachen
die ik je nog soms kan ontlokken,
maar krimp ineen
als ik je zo enorm zie tobben.
Wat doet het pijn
dat een mens niet de eigen vrijheid mag zijn,
domweg door jaloezie en zeer scherp venijn!
Lief oud klein mensje mijn,
we delen samen heel wat pijn.
Ieder op een eigen manier,
ooo wat zou ik je het gunnen:
heel wat meer levensplezier!!!!
Ingezonden door: Elly van Bers
Samen alleen
Alleen
tussen mensen lopen
Je houd je eigen handen vast
De ingehouden tranen
verraden je pijn
van eenzaamheid.
Je mond lacht
terwijl je hart huilt
Angst,
voor de nieuwe nacht
die je doorbrengt
ook alleen.
Om dan met de inkt
verdund met tranen,
je eenzaamheid
op te schrijven.
Omdat niemand luistert
en niemand op je wacht.
Want,
niet alleen jij bent eenzaam,
geďsoleerd
is ook je maatje,
in zijn verwarde hoofd
zoekt hij hulpeloos
naar iets of iemand
die wil luisteren,
naar hetgeen
hij tientallen, nee
honderdtallen
keren heeft verteld.
Dementie,
is het antwoord.
Ook hij moet zich
hopeloos eenzaam voelen,
in een wereld
die hem niet begrijpt,
die hij zelf niet meer begrijpt.
Maar jij, je bent er toch
als praatpaal,
als klankbord.
Hoe groot is jou draagkracht
gevoegd
bij jou eigen eenzaamheid?
Je kunt het samenvatten
als samen en toch alleen.
Ingezonden door: Anneke Bakker
|
Vergetelheid
Mam,
ik huilde in je schoot
en jij,jij zat er zo'n
beetje bij,omgeven
door vergetelheid.
Mam,
soms wilde ik wel dood
en jij,jij lachte zo'n beetje
tegen mij,en zei:"hoe gaat
het met je,meid?"
Mam,
je was niet meer de vrouw
van toen,maar toch diegeen
die trouw,alles af doet met
een zoen.Voor haar kind alleen.
Mam,
nog steeds was ik jouw "kroost"
al zijn m'n haren aan het grijzen,
die jij bemoederde en troostte
op al mijn levensreizen.
Mam,
de weg terug,waar dan ook heen,
kan langzaam gaan,maar ging heel vlug.
Kon " tijd" maar even blijven staan,
heel eventjes,voor ons alleen!
Mam,
het leven zonder moeder,
kan nooit hetzelfde zijn.
Al was ik soms een "loeder"
altijd hadden wij het fijn!
Mam,
ik mis je stem,ik mis je lach
jouw humor en jouw raad.
Ik mis je ieder uur van ied're dag
en weet dat dit nooit over gaat.
Ingezonden door: Je dochter
Trudy van der Walle Lancel
Soms zie ik
Lichtjes in je ogen
Grauwe gordijnen schuiven langzaam opzij
Herinnerende vonken flitsen
Jong en oud zij aan zij
Een gerimpeld gelaat lacht blij
Wazige nevels groeien
Je verdwijnt in verleden tijd
Maar even was jij er voor mij
Ingezonden door: Henny Klaassen
Zijn witte duif
Je hebt
'n duif gevangen
een mooie witte.
Op je geopende hand
blijft ze even zitten.
Ze wil jou blijkbaar rust
en vrede geven
zoekt zelfs een plekje
op je verwarde hoofd
kroelt met haar
duivenpootjes
door je grijze kuif.
Voor even zie ik blijheid
in je vermoeide ogen
want dit is de vredesduif.
Toch kiest ze
voor de vrijheid
jou achterlatend
zonder vrede
zonder rust
Je voelt je
weer bedrogen.
Ik heb je toen
heel liefdevol gekust.
Ingezonden door: Anneke Bakker
|
Dementie
Hij werd wakker oud en moe gedachten grijs
Hij moest weer naar een vreemde toe
Naar een huis met oude mensen,
gedachten vol met tranen
Zij zou daar zitten op een stoel,
zonder verleden zonder gevoel
Starend in het heden zonder iets te zien
Haar lichaam leefde nog
maar haar geest was heen gegaan
Als hij bij haar kwam
kuste hij haar mond en ook haar ogen
Vroeger dacht hij daarbij aan de geur van bloemen
En voelde hij de zon en vogels zongen in zijn hart
Haar naam en ook de zijne was ze vergeten
Als ze nog eenmaal naar hem zou kijken
met haar lachende ogen
Daarvoor zou hij zijn leven geven
waar hij toch niets meer aan had
Hij trok zijn jas aan en ging gebogen tegen de wind
Naar een mens dat eens zijn vrouw was
nu weer een kind
Ingezonden door: Bertie de Graaf
Als jouw gedachten
konden fluisteren
zou ik kunnen beluisteren
wat ze willen zeggen.
zou ik wartaal horen
en luisteren
naar gefantaseerde
gesprekken.
de zoveelste keer
hetzelfde verhaal,
naar niet geuite woede
en de onmacht
die je parten speelt.
Ik laat míjn gedachten fluisteren
zodat ze je niet storen,
wil je daarnaar luisteren
zul je alleen maar horen
dat, ik als ik het beleven mag.
voor jou zal blijven zorgen
tot jouw allerlaatste dag.
Ingezonden door: Anneke Bakker
Samen knokken
Op zijn sokken,
komt hij boven,
stapt zachtjes biddend
in z’n bed,
want hij blijft vast geloven
en vragen als een kind,
hopend op een wonder
dat hij in de doolhof
nog een uitweg vindt.
Bewogen lig ik te luisteren
naar zijn biddend fluisteren,
doorwoel zijn witte lokken.
Zeg ondertussen míjn gebed:
“Slaap maar lekker jongen
we gaan er voor
en blijven
samen knokken”.
Ingezonden door: Anneke Bakker
|
Ik ben als de zee
Ik ben als de zee
schommel
tussen eb en vloed.
Bij eb kun je
m’n wrakhout vinden,
als vloed stort ik
mijn zilte tranen in de zee
gehuild
in de nacht
die overliep van onmacht.
Moe van de
verbale agressie
die ik verstouwen moet.
Lopend langs de kust
zocht ik even rust.
Bewust
van mijn kwetsbaarheid
en biddend om moed
wachtte ik
op de nieuwe vloed
die mij met orkaankracht
terugwierp
in de dagelijkse
realiteit…..
Mijn opdracht
gedompeld
in machteloosheid.
Ingezonden door: Anneke Bakker
|
Als het lang genoeg duurt
raak je ongewild
verstild.
Daarin heb ik gebeden,
daarin heb ik gehuild,
vond daarin ook de kracht
die mij in staat stelde
onvoorwaardelijk
dát te doen,
wat van me wordt verwacht.
Ik geef me over
aan de speling van het lot.
Toch bid en hoop ik
op een sprankje geluk,
heel intens,
want ook ík ben een mens.
In die stilte
zal ik luisteren
of ik iemand hoor fluisteren.
De stilte is immers
de stem van God.
Ingezonden door: Anneke Bakker
|
Verwaaid in de wind
Zolang de zon
elke dag nog opkomt
en kleurrijk
ook weer onder gaat
de nachtegaal
haar lied blijft zingen
een geel vlindertje
mijn hand komt kussen
engelen
ons pad nog kruisen
leef ik ondertussen
met mooie herinneringen.
Zolang pluk ik
elke nieuwe dag
met het opgaan van de zon
en tel alleen mijn zegeningen.
Zolang zal ik
mijn broze krachten bundelen,
koesteren datgene
wat ik zo liefheb,
en zie zijn identiteit
verwaaien in de wind.. .
Ingezonden door: Anneke Bakker
|
Mijn moeder
Ja, het moest er toch van komen
oma is in het verpleeghuis opgenomen
93 jaar
ze had meer verzorging nodig
wat meer aandacht
echt niet overbodig
het ging niet langer meer
ze vergat dingen telkens weer
ze kon niet meer voor zichzelf zorgen
daarom is ze in het verpleeghuis
goed geborgen
ze krijgt wat meer aandacht op zijn tijd
en ik kan er wat vaker heen
ben toch haar meid
al vervul ik soms de moederrol
en schiet mijn gemoed dan vol
Ingezonden door: Gerda
Jouw naam zal ik nooit vergeten
Zijn geheugen begint te falen
stoort hem elke keer
telkens als hij moet dralen
tja, hoe ging dat ook alweer?
Het lopen gaat wat strammer
"wat zegt u" roept hij al te vaak
het is maar een tijd van wachten
voordat zijn lichaam zegt "ik staak"
De namen van zijn kinderen
hij gooit ze door elkaar
niemand neemt het hem kwalijk
ze houden van hun vaar
Met haar foto in zijn handen
zit hij voor het raam
"jouw naam zal ik nooit vergeten
spoedig zijn wij weer saam
Ingezonden door: Henny Klaassen
|
Dementie
Het geluid is verstomd,
de stilte is ingetreden.
De stem heeft plaats gemaakt,
voor een stilzwijgen.
De stralende ogen,
zijn dof en kijken in het ijle.
De woorden zijn geen zinnen,
alleen onverstaanbaar gebrabbel.
Geen emotioneel moment meer
alleen agressie tegen …. niets.
Ik zou bij haar willen zijn,
in haar wereld zonder begrip.
Ik hou zo van mijn moeder,
maar zij ontglipt mij.
Haar wereld heeft voorrang
op mijn pijnlijk hart.
Ingezonden door: Claire Vanfleteren
Gebarsten Glas
De barsten
worden groter,
Hij is al een
gebroken man.
Zijn geest
is niet meer
dan een hoopje
scherven
van wat hij eens was.
Zo mooi als een
kristallen glas.
Lijmen kan niet meer
de barsten zijn te groot,
Ik veeg met een
stil gebaar
de restanten bij elkaar
houd de mooiste
delen apart
en bewaar ze
als kostbaar glas
in de binnenzak
van mijn jas.
Dat is het dichtste
bij mijn hart.
Ingezonden door: Anneke Bakker
|
Dementie
Hij zat in zijn rolstoel
zijn blik was koel.
Ik kwam voorbij
en riep zijn naam,
hij reageerde niet
en keek doelloos door het raam.
Naar iets,
of naar niets.
Ik nam zijn hand,
dat schept een band.
Zijn ogen keken me aan,
het begin van een glimlach,
kwam er langzaam aan.
Ingezonden door: Claire Vanfleteren
Dementie
Hoor gebrabbel op de kamers
onsamenhangende klanken uit een keel
een taal bijna onverstaanbaar
maar hier... .spreken er het zoveel
In verleden weggegleden
hun geest niet meer present
reageren op primaire behoeften
"dementie"is iets dat uiteindelijk went
Soms een blik van herkenning
maar zo vaak een sluier van mist
de dood vaak voor familie een verlossing
zien op bezoek komen als hun heilige plicht
Mensen in hun laatste fase
lente, zomer en herfst gingen voor
blijf mij telkens weer verbazen
lijkt net of ik ze in hun wereld stoor
Spontaan een knuffel,zie stille tranen
verdriet en blijdschap dicht bij elkaar
eens waren dit volwaardige mensen
hun leven is nu bijna klaar
Ingezonden door: Henny Klaassen
|
